Body:

Kahit na nagmumukhang tanga
Kahit na sinasaktan ako
Umiiyak ako dahil sa 'yo
Heto pa rin ako
Halos baliw sa 'yo

Masakit palang makita ang minamahal mo na may ibang kasamang lalaki. Masakit pala kahit pa sabihing wala na kayo.

Nakaramdam ng kirot ang aking puso habang pinagmamasdan ko silang sumasayaw. Magkalapit ang kanilang mga katawan at sadyang nakapulupot ang kanilang mga kamay sa bawat isa. Hindi ko alam kung ano itong nararamdaman ko. Bakit patuloy pa rin akong nasasaktan kahit wala na kami?

Dahil mahal... mahal na mahal kita
(dahil mahal na mahal kita)
Hindi ako matatakot, mahihiya
Anuman ang sabihin nila
Dahil mahal kita
Dahil mahal... mahal na mahal kita
(dahil mahal na mahal kita)
Gagawin ko ang lahat
Pangako mo lang 'di ako iiwan
Dahil mahal (dahil mahal kita)
Mahal na mahal kita

Nasasaktan ako sa aking nakikita. Nasasaktan ako habang nakikita ko silang masaya. Pakiramdam ko unti-unting namamatay ang aking puso.

Natigilan ako nang may isang babaeng humawak sa aking balikat. Malinaw na nakikita ko ang matinding kalungkutan sa kanyang mga mata.

"J-Jenny?"

"Pwede mo ba akong isayaw?" wika nito habang ang dalawang kamay ay sadyang ipinatong sa aking magkabilang balikat.

Wala akong nagawa kundi ang sumabay sa tugtugin. At hindi ko maikakaila na hindi ko pansin ang babaeng kasayaw ko dahil ang aking mga mata ay nakapako sa dalawang taong naging bahagi ng aking buhay. Si Carmela at si Christian, dalawang taong nagbigay ng sakit sa aking damdamin. Dulot nila ay kirot sa aking puso.

Lumipad ang aking paningin sa babaeng kasayaw ko nang maramdaman kong humigpit ang kanyang pagkakahawak sa aking balikat. Nagkasalubong ang aming mga mata. At doon ko lamang napansin ang mga luhang umaagos.

The tears touched my broken heart. Bakit parang pinapakalma nito ang aking puso?

Ewan kung bakit ba hindi ka pa nadadala

Hindi ba't kailan lang nang ika'y iwanan nya

At ewan ko nga sa'yo parang balewala ang puso ko

Ano nga bang meron siya na sa akin ay di mo makita

Pilit kong sinasalubong ang kanyang mga mata subalit ang mga ito ay kusang umiiwas. Ayaw salubungin ang mga mata kong nangungusap. Kumalas siya sa pagkakahawak mula sa aking balikat at tumakbo palayo sa akin.

Dito nagsisimula ang aking kwento. At tulad ng dati hindi ko masasabing isa itong nobela o maikling kwento. Isipin n'yo na lang na nasa harapan n'yo ako at masayang nag-kwekwento dahil ito ang kwento ng buhay ko. Ang kwento ng aking pag-ibig....

Jonsdmur Proudly Presents: A love story.....

"Ayyyyyyyy!" malakas na sigaw ni Carmela nang humalik ang alon sa kanyang mga paa. Sabay kaming napatayo sa malaking batong aming inuupuan. Napahawak siya sa aking kanang balikat. At nagtama ang aming mga mata. Habang masuyo ko siyang sinisilayan ay hindi niya napigilan ang pagkurba ng isang ngiti sa kanyang mga labi. The smile is different. Pinapasaya nito ang aking puso.

Pinagmasdan namin ang buong paligid ng Virgin Island, ang isa sa pinakamagandang lugar sa Iloilo. I was enjoying the cool morning breeze sa dalampasigan. Humugot ako ng isang malalim na hininga saka pumulot ng ligaw na kabibe at itinapon iyon sa dagat sa abot ng aking makakaya.

Nahagip ng aking paningin ang bagong silang na araw. The sunrise symbolized our love. Nagbibigay ito ng pag-asa sa isang pag-ibig na walang hanggan.

Lumipad ang paningin ko sa babaeng minamahal ko. Hinawakan ko siya sa kamay at napatingin siya sa akin. Matagal kaming nagkatitigan at ang mga titig na iyon ang siyang kumiliti sa aking puso.

"Oops, umaambon," aniya.

Lumakas ang ulan pero nanatili kaming nakaupo sa tabing dagat. Hindi namin alintana ang buhos nito. Pakiramdam ko natutuwa ang ulan at ang dagat sa nangyayari sa aking buhay. Natutuwa sila dahil kasama ko ang babaeng naging bahagi ng aking buhay.

Inakbayan ko si Carmela at sumandig siya sa aking dibdib saka tahimik naming pinagmasdan ang malawak na karagatan. At doon lamang namin nabatid na kami na lang ang tao sa batuhan habang nilalabanan ang malakas na buhos ng ulan.

Masaya ako habang nagkakalapat ang aming katawan. Naamoy ko ang mahaba at mabango niyang buhok. Nararamdaman ko ang init ng kanyang katawan.

"Kapag tumila na ang ulan pumunta na tayo sa cottage," wika niya.

"Carmela....." malambing kong tugon. Nahuli ko ang kanyang mga mata. At wala na siyang nagawa dahil nabihag ko ang mga mata niya. Lalo kong inilapit ang aking mukha at akma ko siyang hahalikan.

"Huwag!" pagtutol niya.

Hindi ko na ipinilit ang aking kagustuhan. Sapat na sa akin ang mayakap siya habang nilalabanan namin ang malakas na buhos ng ulan. At pareho naming nilalabanan na huwag magpatangay sa agos ng dagat.

"A-ano kaya ‘yon?"

Sa sinabi niya ay napatingin ako kung saan napako ang kanyang paningin. Isang malapot na bagay ang aking nakita.

"B-baka tae?" naguguluhang sagot ko sa kanya.

"Baka hindi naman....."

"Hindi! tae ‘yan," tugon ko saka lumapit ako sa bagay na iyon. "Tae kaya ito?" sabay hawak dito. "Ay, tae nga!"

Sabay kaming napahagikgik sa nangyari. Marahil tama nga ang sabi ng iba. Kapag in-love nagiging tanga.

Hinugasan ko ang aking kamay sa tubig dagat. Lumapit ako kay Carmela subalit tumakbo siya palayo sa akin.

"Huwag kang lalapit baka mabaho pa kamay mo," wika niya sabay takbo.

Natawa ako sa sinabi niya sa akin. Hinabol ko siya. At para kaming mga batang paslit na masayang naghahabulan. Hindi namin ramdam ang lamig ng hangin na dumadampya sa aming katawan. At hindi namin alintana ang malakas na buhos ng ulan.

Naabutan ko si Carmela at mahigpit ko siyang niyakap. Nabihag ko siya. Muling nagtagpo ang aming mga mata. Masuyo ko siyang tinitigan hanggang sa unti-unting naglapat ang aming mga labi.

Oops! Teka lang! Sa mga panahong ito ay hindi pa kami. Sa madaling salita hindi ko pa siya nobya. Paano ba nagsimula ang eksenang ito?

Love Begins:

Nakilala ko si Carmela dahil sa isang kaibigan. Ang totoo sa isang blind date na naganap.

"Parating na si Carmela. Konting hintay na lang," sabi ng kaibigan ko sa kabilang linya. Ibinalik ko ang aking cellphone sa aking bulsa saka muling iginala ang aking paningin sa buong paligid ng restaurant.

Napangiti ako nang may nasilayan akong isang magandang babae. Simple lang ang ganda niya. Kayumanggi pero masasabi kong may dating. Sa tingin ko kamukha siya ni Jodi Sta. Maria, isang talent ng abs-cbn na hinahangaan ko sa kanyang husay sa pag-arte.

"Miss, ikaw ba si Carmela?" walang pag-aalinlangang tanong ko. Napatayo ako sa aking inuupuan at iniabot ko sa kanya ang aking kanang kamay.

"Yes? ako si Carmela," tugon niya sa akin na hindi pinansin ang aking kamay.

"I'm Jon! Alam mo masaya ako dahil nakilala kita."

"Ah, sige mauna na ako sayo," aniya saka akmang tatalikod.

"Wait!" pahabol ko.

"Yes?" Kumunot ang noo niya habang nakatingin sa akin.

"May blind date tayo, hindi ba?" Lumapit ako sa kanya at hinawakan ko siya sa kamay. "I'm Jon. Ako ang blind date mo."

Nagulat ako nang may sumigaw sa likuran ko. Isang matandang babae na mukhang matrona. Sa gulat ko ay bigla na lang akong napanganga.

"Jon, It's me! I'm Carmela," wika ng matandang babae sabay kendeng na lumapit sa akin.

Shit! Napag-tripan yata ako ng tropa. Ito ang aking blind date? Huwag naman!

Kapangalan lang pala ng magandang babae ang matandang babae. Grabe! Pakiramdam ko namula ang buo kong katawan.

Natigilan ako. Natahimik ako. Lumilipad ang aking paningin sa dalawang Carmela. Pakiramdam ko hihimatayin ako sa sobrang hiya. Si Carmelang mukhang matrona ang aking tunay na blind date. Oh, hindi!

Nakahalata si Lola kaya umalis na lang ito. Kinausap pala siya ng aking tropa. Akala niya buong puso akong papayag sa gusto niya. Pansin niyang hindi ko alam na katulad niya ang ka-date ko. Ayaw daw niya ng pilitan kaya aalis na lang siya. Wala na akong nasabi kundi..... Salamat po!

Malaki ang pasasalamat ko sa nangyari. Nakilala ko ang tunay na Carmela ng buhay ko. Nalaman kong iisang unibersidad lamang ang aming pinapasukan. At higit sa lahat kilala niya ang best friend kong si Cherry.

Lumipas ang mga araw ay lubos kong nakilala si Carmela. Pinahanga niya ako sa taglay niyang pambihira. Minahal ko siya hindi dahil sa maganda siya. Ewan ko, pero aaminin kong pinatibok niya ang aking puso.

Isang imbitasyon ang aking natanggap mula kay Cherry. Isang outing sa Virgin Island. Sumama ako hindi dahil maganda ang lugar. Sumama ako dahil alam kong kasama si Carmela. It's my chance! At hindi ko dapat palampasin pa.

Hapon na nang makarating kami sa isang beach resort. Inihanda namin ang aming sarili para sa isang night swimming. Masayang naligo hanggang sa naiwan na lang kaming dalawa ni Carmela sa tabing dagat.

Bumuhos ang malakas na ulan. Heto ako at hinahabol ang babaeng mahal ko. Basang-basa na kami ng ulan. At masayang naghahabulan sa dalampasigan. Bawat halakhak, bawat sulyap, bawat tibok ng puso ay sadyang mahalaga. At doon ko lamang napatunayan na umiibig na talaga ako.

The Courtship:

Makalipas ng dalawang araw mula nang mag-night swimming kami ay kinausap ako ni Cherry. Inusisa niya ako tungkol kay Carmela. Mahal ko ba raw ang kaibigan niya? Seryoso ba raw ako? Tahimik lang ako pero alam kong lumulundag ang puso ko sa tuwa at nagsasabing Yes! Yes! Yes! Kahit ako mismo ay hindi ko nagawang pakalmahin ang aking puso.

Natameme yata ako. Hindi ko alam kung sasabihin ko kay Cherry ang nararamdaman ko. Hmmmm! Naisip ko wala namang masama kung sasabihin ko kaya ang isinagot ko.

"OO, mahal na mahal ko siya." Napatayo ako at tumalikod. Laking gulat ko nang makitang nasa likuran ko si Carmela. Natutop niya ng dalawang kamay ang bibig niya. Narinig kaya niya ang sinabi ko? Ngayon, alam na niya na mahal ko siya.

Lumapit ako sa kanya. Tiningnan ko siya sa mga mata. "T-tama ang narinig mo. Love kita," utal kong sabi sa kanya.

Isang malakas na hiyawan ang aming narinig. Mga tuksuhan ng mga kaibigan namin. Nakita kong namumula na ang pisngi ni Carmela sa sobrang hiya. Ako? Tuwang-tuwa sa panunukso ng mga kaibigan namin.

Siguro nakatulong ang panunukso dahil lalo kaming naging malapit ni Carmela. At makalipas ng tatlong buwan.

"Kailan mo ba ako sasagutin?" tanong ko sa kanya.

"Pinag-iisipan ko pa kasi," sagot niya.

Natahimik ako. Naalala ko ang nangyari sa dalampasigan. Naalala ko ang mainit na tagpo sa aming dalawa.

"Mahal kita? May nararamdaman ka ba sa akin?" muli kong tanong.

Tumingin siya sa aking mga mata. Ilang saglit binawi niya. Hinawakan ko ang kanyang malambot na kamay. "I love you!" wika ko sa kanya.

Kumurba ng isang ngiti ang kanyang labi. Binawi niya ang kamay niya mula sa pagkakahawak ko. "Oo," tipid niyang sagot.

Natahimik ako sa narinig ko. Hindi ako katulad ng iba na bigla na lang magtatatalon sa tuwa. Pakiramdam ko puso ko ang lumulundag sa tuwa.

The relationship:

Ibinigay ko ang lahat. Naging tapat ako sa kanya. Aaminin kong naging masaya ako sa pagsasama namin. Ang totoo siya ang dahilan ng lahat nang pagbabago sa aking buhay. Lahat ng ayaw niya sa akin ay pinipilit kong baguhin. Hanggang sa dumating sa punto na buong pagkatao ko na ang dapat kong baguhin.

Hindi ko na i-kwe-kwento ang masayang love story namin. Doon na lang tayo sa drama. At kung saan natapos ang masasayang pag-iibigan namin. Simpleng tao lang ako. Ako ang tipo ng lalaki na simple lang ang dating. Simple lang ang porma, simple lang ang pinapangarap.

"Jon, nakikita mo ba ang mga lalaking ‘yon?" Napatingin ako sa grupo ng mga kalalakihan. Ang mga suot nilang damit ay masasabing ma-porma. Naka-polo, naka-gel ang buhok at maraming style ang kasuotan. "Ganyan ang gusto ni Carmela," wika ni Cherry habang kumakain kami sa isang restaurant.

Mula sa simpleng t-shirt ay napalitan ng polo-shirt. Natuto akong mag-gel ng buhok. Ewan ko, pero gusto ko ang new look ko. Naisip ko kailangan siguro maging gwapo ako sa paningin ng lahat. Kailangan ba na ma-porma ang kasuotan?

Nagbago ang pananamit ko mula ng maging kami ni Carmela. Ang totoo pati sa ugali. Isa akong silent type na lalaki. At dahil kay Carmela natuto akong maging komedyante paminsan-minsan.

Aaminin ko hindi ako kasing-gwapo ng ibang lalaki kaya maraming nagsasabi na hindi kami bagay. Siguro alangan ako sa kagandahan niya.

"Maganda ang babae pero pangit ang lalaki," sabi ng isang babae sa kanyang kasama.

Hindi ko na pinansin pa ang narinig ko. Eh, ano naman kung hindi kami bagay. Ang mahalaga nagmamahalan kami.

Lumipas ang isang taon. Masasabi kong masaya ako. Masaya ako sa mga alaala namin. Naramdaman ko na masarap ang may minamahal. Hanggang sa dumating ang isang araw na hindi ko inaasahan.

"Ang totoo walang nararamdaman sayo si Carmela. Sinagot ka niya dahil sa akin. Sinabi kong kailangan ka namin. Noong una hindi sincere ang pakikipag-kaibigan ko sayo. Naisip kasi namin na matutulungan mo kami sa mga suliranin namin." Huminga siya nang malalim. "Tan, maniwala ka pinagsisihan ko lahat nang ginawa namin. Kaibigan na turing ko sayo," lintanyang wika ni Cherry sa akin.

Nakaramdam ako nang panghihina sa mga oras na ito. Pakiramdam ko sinasakal ang puso ko. Hindi ako makapaniwala sa aking natuklasan. Akala ko totoo lahat ng mga nakikita ko. Akala ko may nagmamahal na sa akin.

Sinagot ako ni Carmela dahil sa kondisyon nila ni Cherry. Makakatulong ako sa mga lakad nila. Sa bibig mismo ni Cherry nagmula ang katotohanang ginamit lang nila ako. (Akin na lang iyon kung ano at paano ako ginamit hihihihiih).

Kinausap ko si Carmela at ipinagtapat niya sa akin ang lahat. At doon ko natuklasan na mas masakit pala kapag sa kanya ko narinig ang katotohan. Saan ba ako nagkamali? Bakit nila ginawa sa akin ang bagay na ito?

"Aaminin ko wala akong pagtingin sayo noon. Sinagot kita dahil napilitan lamang ako, pero maniwala ka minahal na kita," wika ni Carmela.

Maniniwala pa ba ako? Dapat pa ba akong maniwala?

Natahimik lamang ako sa sinabi niya sa akin. Nasa puso ko pa rin ang sakit dulot ng mga pangyayari.

Makalipas ng isang lingo ay naging maayos ang lahat. Pilit kong inunawa ang mga pangyayari. At handa kong kalimutan ang lahat at magsimula sa bagong bukas. Akala ko matatapos na ang lahat pero nagkamali ako. Naabutan ko siya sa klase na may kasamang lalaki. Magkatabi sila sa upuan at masayang nag-uusap. Lumapit ako at hindi nagpahalatang nasaktan sa mga nakikita ko.

Nalaman kong pinsan ni Cherry ang lalaki. At dahil sa kakulitan ko ay napaamin ko si Cherry.

"Oo, nililigawan ng pinsan ko si Carmela. Huwag kang mag-alala hindi naman siya type ni Carmela."

Paano kung type niya? tanong ko sa aking sarili.

Simula sa aking natuklasan ay naging iba na ang aking pag-uugali. Lagi na akong nagseselos sa mga lalaking nakakasama niya. Nakakaramdam ako ng inis kapag naririnig kong crush niya si ano, type niya si kuwan. Bakit kailangan pa nilang iparinig sa akin?

"Ikaw naman! Crush lang naman," pagbibiro ni Cherry sa akin.

Natatawa ako sa mga pangyayari. Naisip ko masama ba ang magselos kung may dahilan naman?

Buwan ng Octubre ay nagkaroon ng fiesta sa bayan nina Carmela. Inihanda ko ang aking sarili. Sinabihan ako nina Carmela at Cherry na huwag na akong sumama sa kanila sa araw ng disperas. At sa araw na lamang ng fiesta ako pumunta. Sumang-ayon ako sa plano. At wala sa isip ko na may dahilan pala ang lahat.

Sa araw ng fiesta ay minabuti kong sa umaga pumunta. Lumiban ako sa klase. Akala nina Cherry sa gabi ako pupunta. Masaya ako habang tinatawid ko ang kalsada papunta sa bahay nina Cherry. Napansin ko sa mukha niya ang labis na pagkabigla nang makita ako.

"Akala ko mamaya ka pa pupunta?" tanong sa akin niya sa akin.

Nalaman kong naroon pala ang pinsan ni Cherry. Hindi nila ako pinapunta kasi nandoon daw ang nanliligaw kay Carmela. Nagalit ako sa natuklasan ko at kinausap ko si Carmela.

"Lagi mong sinasabi na seloso ako. Ngayon, sabihin mo sa akin wala ba akong karapatang magselos? Wala ba akong karapatang magalit? Mahal mo ba ako?"

Hindi nakasagot si Carmela. Napansin kong may mga luhang namuo sa kanyang mga mata. Hinawakan ko siya sa kanag kamay.

"Mahal kita. Gusto mo na bang tapusin ang relasyon natin?"

Napatingin siya sa akin. Umiling ang kanyang ulo tanda na hindi siya sang-ayon. Ayaw niyang maputol ang relasyon namin. At dahil sa nangyari lumambot ang aking puso at muling kinalimutan ang lahat.

After 6 months:

Isang taon at kalahati na ang aming relasyon. Maraming alaala ang nagpaligaya sa akin. Unang Valentines date hindi ko makakalimutan. Isang singsing ang ibinigay ko sa kanya. Aaminin kong pinaligaya niya ako.

Nakaramdam ako ng pagmamahal mula sa kanya pero ewan ko ba hindi ko mawaglit ang nakaraan. Hindi ako naniniwalang ako ang mahal niya. Sa tuwing nakikita ko siyang may kasamang lalaki nagseselos ako. At alam ko naman na minsan tama ako.

"Tan, crush lang naman niya," sambit ni Cherry.

Lagi na lang ito ang naririnig ko? Crush lang? Bakit ko pa kasi nalalaman? Kasalan ko bang magselos kung alam ko na ang lalaking pinaseselosan ko ay crush niya? Si Richard, si Anthony, si Lester.... Waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

Hindi ako nakatiis kinausap ko si Carmela. Gusto kong malaman kung mahal niya ako. Lagi niyang sinasabi na kahit papaano ay nahulog na ang loob niya sa akin. Aaminin kong hindi ako naniniwala.

December 23, Christmas party namin sa boarding house. Maaga pa lang ay bumili na ako ng panreregalo ko. Hindi sa exchange gift kundi para kay Carmela. Isang teddy bear ang binili ko. Isang teddy bear na para sa kanya na mula sa aking puso.

Pumunta ako sa dorm nina Carmela. Iniabot ko sa kanya ang regalo ko. Nabakas ko sa kanyang mukha ang labis na kaligayahan. Niyaya ko siyang lumabas para kumain pero tumutol siya. Sabi niya mamayang gabi na lang daw kami mamasyal at kumain.

Minabuti kong dumaan sa dorm nina Cherry. At hindi ko inaasahan ang matutuklasan ko. Sa bibig niya mismo nanggaling na may lakad si Carmela kasama si Richard. Pinagbigyan lang daw ni Carmela dahil mapilit si Richard. Huwag na lang daw akong mag-alala dahil wala naman daw gusto si Richard kay Carmela.

Uminit ang ulo ko sa nangyari. At sa unang pagkakataon nagsisigaw ako sa dorm nina Cherry. Natigilan na lamang ako nang makita kong nasa harapan ko na si Carmela. Pumasok kami sa loob at nag-usap kami.

"Mahal mo ba ako?" tanong ko sa kanya.

Tahimik lamang siya. Nakikiramdam at nakikinig sa mga sinasabi ko. Ibinuhos ko na lahat ng mga hinanakit ko sa relasyon namin.

"Minahal mo ba ako?" tanong ko uli sa kanya.

Humarap siya sa akin. "Oo, minahal kita, pero ayaw mong maniwala."

Nakagat ko ang labi ko sa sinagot niya sa akin. Pinaliwanang ko sa kanya ang mga nararamdaman ko. Umamin siya sa akin na may lakad nga sila ni Richard pero wala naman daw namamagitan sa kanila. Kaibigan lang niya si Richard. Hindi niya sinabi sa akin dahil raw baka mag-selos ako.

Dumating sa punto na hindi ko na nakaya pa ang sakit na nararamdaman ko. hindi ko alam kung sino ang tama sa amin. Hindi ko alam kung sino ang nagkulang. Hindi ko man lang namamalayan na binibigkas ko na ang mga katagang....

"Okay lang ba sayo na tapusin na natin ito? Napapagod na ako."

Tumulo ang mga luha ko habang nakikipag-hiwalay ako sa kanya. Lalo akong nakasaktan nang pumayag siya sa kagustuhan ko.

"Bago tayo maghiwalay. Gusto ko lang malaman kung totoo bang minahal mo ako?"

Isang ngiti ang sinagot niya sa akin. Minahal daw niya ako. Pumayag daw siya na maghiwalay kami dahil nahihirapan na rin daw siya sa takbo ng relasyon namin.

After Break-up:

Sinisi ako ng mga kaibigan namin sa nangyari. Bakit daw hindi ako naniniwala na mahal na ako ni Carmela. Bakit daw ako nakipaghiwalay?

Malungkot ang pasko pero pinilit kong maging matatag. Nawalan ako ng komunikasyon sa mga kaibigan ko. Naisip ko kailangan kong mag-move-on. Umiwas ako at pinilit kong mabuhay ng normal.

Akala ko madali lang ang lahat. Nagkamali ako dahil mahirap palang kalimutan ang pag-ibig na nararamdaman. Muli kaming nagkita ni Carmela. Naging magkaibigan muli kami. At dahil lumipat ako ng unibersidad ay madalang na lang kaming magkita. Sa mga text messages kami muling nagtatagpo. Mga sweet messages ang pinapadala namin sa bawat isa.

Masaya ako. At alam kong muling nabuhay ang nararamdaman ko sa kanya. Hanggang sa dumating ang araw na handa na akong makipag-balikan sa kanya.

Isang lingo akong hindi nagparamdam kay Carmela. Isang lingo akong naghanda sa araw ng pagbabalikan namin. Lubos akong umaasa sa mas matibay na pag-iibigan naming muli.

Pumasok ako sa loob ng unibersidad. Natuwa ako nang makita ko si Cherry. Gusto ko sanang sabihin na gusto kong makipagbalikan kay Carmela pero hindi ko nagawa.

"Balita ko okay na kayo ni Carmela. Friends na kayo," wika ni Cherry sa akin.

Napangiti lamang ako sa sinabi niya sa akin. Lumipad ang aking paningin nang makita ko si Carmela. Nakangiti sa akin.

"Kumusta?' simpleng bati niya sa akin. Nagulat ako nang may isang lalaking lumapit sa kanya. "Si Christian boyfriend ko," dugtong niya.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Pakiramdam ko sinampal ako nang ubod ng lakas.

"Isang linggo na sila. Sa text lang naman niya sinagot si Christian," sabi ni Cherry.

Lihim kong pinagmasdan sina Carmela at Christian habang naglalakad palayo sa amin. Parang piniga ang puso ko nang makita kong inak-bayan ni Christian si Carmela.

Masakit palang makita ang ganitong eksena.

Niyaya ako ni Cherry na kumain. Pinakilala niya ako sa kanyang bagong kaklase si Jenny. Simple lang si Jenny. Masasabi kong maganda siya sa kanyang simpleng kagandahan.

Pumunta kami sa isang restaurant at hindi ko akalain na kasama pala namin sina Carmela. Napansin ko rin na suot pa rin niya ang singsing na bigay ko.

"Alam mo Tan, handa nang makipag-balikan sana sayo si Carmela. Ang tagal mo kasi. Kakasagot lang niya kay Christian," pabulong na sabi sa akin ni Cherry.

Mahal na raw ako ni Carmela. Ang totoo hindi ko alam kung maniniwala ako. Aaminin ko masakit. Mas masakit....

Masakit habang nakikita ko silang masayang nag-uusap. Masayang kumakain. Masayang nagtatawanan. Masakit palang makita ang mahal mo kahit pa sabihing wala na kayo.

Second chance:

Hindi ko alam kung ano ang nagyayari sa akin. Hindi ko alam kung ano itong nararamdaman ko. Kinausap ko si Carmela. Gusto kong malaman ang tunay na nararamdaman niya sa akin.

"Minahal kita pero hindi ka naniwala. Hinintay ko ang pagbabalik mo. Akala ko hindi ka na babalik. Isang linggo kang hindi nagparamdam hanggang sa nakilala ko si Christian."

"Mahal kita at hindi nagbabago ang nararamdaman ko." Hinawakan ko ang kanyang mga kamay. "Pumapayag ako na maging dalawa kami sa puso mo. Huwag ka lang mawala."

Natigilan siya sa sinabi ko. At kahit ako ay hindi makapaniwalang masasabi ko ang mga katagang ito. Ang alam ko gagawin ko ang lahat maging bahagi lamang ako ng buhay niya.

Nalaman ni Christian ang totoo. Ang totoo para lang kaming naglalaro. Ang pikon siya ang talo. Pero bakit walang napipikon?

Fiesta uli sa bahay nina Cherry. Disperas nasa bahay na nila si Christian kasama si Carmela. Sa araw ng Fiesta ako dumating. Nakaramdam ako ng pagod kaya sinabihan ako ni Cherry na matulog muna sa loob ng kwarto niya. Pumayag ako, naisip ko magpupuyat ako kaya kailangan ko munang matulog. Laking gulat ko nang pumasok ako sa loob ng kwarto. Nakahiga si Christian. Gising at parang matutulog rin.

Wala na akong nagawa kundi ang mahiga sa kama. At sa madaling salita magkatabi kami ni Christian. Pareho kaming hindi makatulog. Pareho kaming nakikiramdam sa bawat isa. Hanggang siya na rin ang bumasag sa katahimikan.

"Tol, alam kong mahal mo si Carmela. Ikaw ang X niya diba?" tanong niya sa akin.

____ ina mo! Mura ng aking isipan.

"O-oo, tama ka! Ako nga. Mahal ko siya hanggang ngayon," sabi ko sa kanya.

"Alam mo, pareho lang tayo. Huwag kang mag-alala kung gaano mo siya kamahal. Doble ang ibibigay ko sa kanya. May the best man win!"

Natigilan ako sa sinabi niya. May the best man win? Nobya na niya si Carmela. Panalo na siya. Gusto kong itanong sa kanya kung bakit niya nasabi ito pero siya na rin ang nagsalita.

"Sinabi niya sa akin na pumapayag kang dalawa tayo sa buhay niya." Napatingin ako sa kanyang mga mata. "Pumapayag ako. Dalawa tayo sa buhay niya."

Hindi ko alam na darating sa buhay ko na para akong nakikipaglaro ng bahay-bahayan. Hindi ko akalain na ang lalaking karibal ko ay makakasama ko sa loob ng isang kwarto. At halos lahat ng mga tao sa paligid ay nagtataka.

"Nakakatuwa naman silang dalawa. Hindi man lang nagtatalo kahit magkaribal," usap-usapan sa labas ng bahay.

Love Game:

Sa larong ito masasabi kong ako ang kawawa. Isa akong saling pusa sa laro namin. At lumalabas na ako ang pampagulo sa relasyon nila. Pinilit kong maging masaya kahit sa kabila ng lahat alam kong kalungkutan ang aking nadarama.

Isang araw pumunta ako sa bahay nina Carmela. Pinapasok ako ng kanyang Nanay. Kilala na ako sa lugar nila dahil minsan na akong nakapunta sa kanilang bayan. At masaya ako dahil alam kong hindi ako nakalimutan ng kanyang Ina. Pakiramdam ko welcome na welcome ako sa pamilya niya.

Akala ko magiging masaya ako pero nagkamali ako. Nagitla ako nang biglang lumabas si Christian sa isang kwarto.

"Dito natulog si Cris," sabi ng nanay ni Carmela saka iniabot sa akin ang isang baso ng juice.

Sapat na sa akin ang matauhan ako. At doon ko naisip na sa larong ito ako ang talo. Wala na akong nagawa pa kundi ang tanggapin ang katotohanang wala na akong pag-asa.

Mabigat ang mga hakbang ang aking ginawa palabas ng bahay nila Carmela. Hindi ko inaasahan na hahabulin niya ako. Naabutan niya ako sa gate ng kanilang bakuran.

"H-hindi ko alam kung paano ko ito sasabihin. Alam kong alam mo na ang lahat. Oo, si Cristian ang pinili ko. Jonathan, ikaw na yata ang pinakamabait na lalaking nakilala ko, pero hindi ko kayang dayain ang sarili ko," sabi niya sa akin.

Tumalikod na lamang ako para ikubli ang mga luhang pumapatak sa aking mga mata. Lumakad siya paharap sa akin.

"Bakit?" tanging nasambit ko.

Doon ko lamang naintindihan ang lahat. At doon ko rin nalaman ang mga kahinaan ko. Hindi ako kasing yaman ni Cristian. Hindi ako kasing gwapo niya. Mapalad siya nasa kanya na ang lahat.

Minsan nagiging basehan din ang pamilyang pinagmulan. Ayaw rin ng mga magulang niya ang isang tulad ko na umaasa lamang sa padala ng isang OFW. Ninais nilang may mga ari-arian na ang mapapangasawa ng kanilang anak. Aaminin kong nasaktan ako at nanliit sa aking sarili. At mas dobleng sakit ang naramdaman ko nang sabihin niya sa akin ang...

"May hika ka kasi, hindi naman pwedeng alagaan kita pagdating ng araw."

Para akong namatay sa mga oras na ito. Pakiramdam ko nakakadiri ako. Pakiramdam ko isa akong basahan na wala ng linis na maipagmamalaki. Isang basahan na gutay-gutay na at wala ng gustong gumamit.

Saan ako nagkamali?

Kasalanan ko ba kung ganito ako?

Lumipas ang mga araw ay dala ko pa rin ang sakit ng kahapon. Hindi ko inaasahan na may isang babaeng magiging bahagi ng aking buhay. Si Jenny.

Siya ang naging sandigan ko sa aking kalungkutan. Alam niya ang lahat sa amin ni Carmela. Siya ang naging sandalan ko sa lahat ng sakit na aking nadarama.

After 5 months: Fiesta Disco Night

Masakit palang makita ang minamahal mo na may ibang kasamang lalaki. Masakit pala kahit pa sabihing wala na kayo.

Nasasaktan ako sa aking nakikita. Nasasaktan ako habang nakikita ko si Carmela at si Christian na masayang nagsasayaw. Pakiramdam ko unti-unting namamatay ang aking puso.

Natigilan ako nang may isang babaeng humawak sa aking balikat. Malinaw na nakikita ko ang matinding kalungkutan sa kanyang mga mata.

"J-Jenny?"

"Pwede mo ba akong isayaw?" wika nito habang ang dalawang kamay ay sadyang ipinatong sa aking magkabilang balikat.

Lumipad ang aking paningin sa babaeng kasayaw ko nang maramdaman kong humigpit ang kanyang pagkakahawak sa aking balikat. Nagkasalubong ang aming mga mata. At doon ko lamang napansin ang mga luhang umaagos.

Pilit kong sinasalubong ang kanyang mga mata subalit ang mga ito ay kusang umiiwas. Ayaw salubungin ang mga mata kong nangungusap. Kumalas siya sa pagkakahawak mula sa aking balikat at tumakbo palayo sa akin.

Hindi ko na nagawang habulin si Jenny. Naagaw ang atensyon ko sa dalawang taong naging bahagi ng buhay ko. Nakita kong tumigil sila sa pagsasayaw. Umalis si Carmela para pumunta ng restroom. At sa hindi ko alam na dahilan ay nilapitan ko si Christian.

May gusto ka saking mahal
May balak kang agawin sya
Itsura pa lang sakin lamang ka na
Ligawan mo sya siguradong magwawagi ka

Aaminin kong nasasaktan pa rin ako. Aaminin kong ramdam ko ang matinding kabiguan.

Nakikiusap ako sayo, nagmamakaawa
Kunin mo nang lahat sa akin
Wag lang sya

Oo, inaamin ko sa mga oras na ito gusto kong makiusap sa kanya. Pero hindi ko nagawa. Naisip ko tama nga ang iba, dapat na akong mag-move-on.

"Salamat, minahal mo siya. Sabi mo dati doble ang pagmamahal mo sa kanya. Sa tingin ko triple ang pagmamahal ko sa kanya..... dahil hindi siya mawaglit sa isipan ko kahit alam kong hindi naman karapat-dapat," sabi ko saka tumalikod na akong umalis sa lugar na iyon.

Masyado kong dinamdam ang gabing ito. Ang totoo wala akong bisyo. Hindi ako marunong manigarilyo at uminom ng alak. At sa kauna-unahang pagkakataon ay natikman ko ang mga bagay na hindi ko hilig.

Pakiramdam ko tumalab sa utak ko ang espirito ng alak. Hinang-hina akong umuwi ng dorm. Hindi ko akalain na makakasalubong ko si Jenny. Ramdam ko ang pag-alalay niya sa akin hanggang sa makarating kami ng kwarto.

Basang-basa ako ng pawis. Inutusan niya akong magpalit ng damit.

"Hindi mo kaya? Gusto mo ako na?" wika niya sa akin.

Dito nagsimula ang bagong kabanata ng aking buhay. Isang babaeng masasabi kong tunay na kaibigan. Sa kanya ko naranasan ang isang pagmamahal. Inalagaan niya ako noong may sakit pa ako. Hindi siya nandiri kahit alam niya na may hika ako. Masasabi kong mapalad ako at nakilala ko siya.

Sa mga panahong ito aaminin kong magulo ang aking utak. Nahirapan akong kalimutan ang bakas ng nakaraan. Hindi ko naramdaman na may isang taong nasasaktan. May isang taong nagmamahal sa akin.

"Mahal mo pa ba siya?" usisa sa akin ni Jenny.

"Aaminin kong nahirapan akong kalimutan siya," sagot ko sa kanya.

Ipinagtapat sa akin ni Jenny ang tunay na nararamdaman niya sa akin. Umiibig na siya sa akin. Siguro naging bulag ako at hindi ko masyadong naramdaman. Sa lahat ng nangyari sa amin ay tanging pagkakaibigan lang ang maibibigay ko sa kanya. Hindi ko pwedeng dayain ang aking puso.

Masakit nang mawala sa buhay ko si Jenny. Pakiramdam ko dalawang tao ang nawala sa akin. Isang kaibigan at isang nagmamahal. Bakit kapag wala na ang isang tao doon mo pa matutuklasan na may nararamdaman ka rin pala?

Ako lang yata ang lalaking nagpakipot ng ganito? Hihihihihi

Hinanap ko si Carmela subalit wala na siya. Hindi ko siya mahagilap. Nalaman ko sa isang kaibigan na kusang lumayo si Jenny para hilumin ang sugat na nilikha ko.

Makalipas ng isang taon nabalitaan ko na lamang na may anak na siya at may isang mabuting asawa.

Sa nangyari sa aking buhay. Saan ako nagkamali? Saan ako nagkulang?

After several years:

Marami ang nagtatanong. Okay na ba ako? Oo naman! Super drama naman kung hindi pa. Sa ilang taon na nakaraan marami na akong nakilalang babae. At maraming kaibigang babae akong nakilala. Iba sa kanila muntik ko ng minahal. Pinigilan ko ang aking sarili dahil ayaw ko nang masaktan pa. Isa pa naramdaman kong wala rin silang pagtingin sa akin. Minsan naman nababawasan kapag nakikita nila kung ano ang wala sa akin.

Hindi ako mahirap magmahal. May pakiramdam din ako. Ang hinahanap ko lang naman ay isang babaeng magmamahal sa akin. Isang babaeng tanggap kung ano at meron ako. At hindi ko akalain na meron pa palang isang babaeng magmamahal sa akin.

Akala mo hindi ko nakita
Maligaya ka 'pag ako ay masaya
Akala mo hindi ko naisip
Na kasama ako sa iyong panaginip
Bawat sabihin ko
Alam ko nakikinig ka
Akala mo siguro hindi ko nakita

Akala mo hindi ko pansin
Akala mo hindi ko alam
Mahal mo nga ako kahit hindi mo man sabihin
Akala mo hindi ko napansin

Akala mo hindi ko naririnig
Tibok ng puso mo't kaba ng dibdib
Akala Mo hindi ko nadarama
Na kasama ako sa lungkot at saya

Kapag kailangan kita
Dumarating ka
Akala mo siguro hindi ko nakita

Akala mo hindi ko pansin
Akala mo hindi ko alam
Mahal mo nga ako kahit hindi mo man sabihin

Akala mo hindi ko pansin
Akala mo hindi ko alam
Mahal mo nga ako kahit hindi mo man sabihin

Akala mo hindi ko napansin
Akala mo gano'n lang yon
Alam ko 'yon kahit noon
Akala mo hindi ko napansin

Kung hindi man tayo para sa isat-isa at tayo ay paghiwalayin ng tadhana. Sana huwag kang magdamdam... dahil ako nagpapasalamat na nakilala kita... kung hindi man tayo sana maging okay ka lang...

At kung tayo man ay sadyang tinadhana... isa na lang ang masasabi ko...

As we grow older together,

As we continue to change with age,

There is one thing that will never change....

I will always keep falling in love with you.

Salamat for loving me.....

Sadyang makulay at mahiwaga ang pag-ibig. Sabi nila kapag may nawala may darating... kung hindi man ngayon malay mo pagdating ng panahon.

Salamat sa inyong lahat.....

jonsdmur....

 My other life story:

http://www.filipinowriter.com/jonsdmur-proudly-presents-my-life-plus-ofw...

Author's Bio/Notes:

jonsdmur

Ito na yata ang pinakamahirap na kwentong naisulat ko... mahirap kasi.. mahirap balikan ang nakaraan... hindi ko alam kung paano ko isasalaysay ang nakaraan ng aking pag-ibig.. mahirap pala...