Gaano mo kakilala ang iyong minamahal? Gaano mo kakilala ang iyong kapiling?

Handa ka na abng harapin ang katotohanan?

Paunawa: Ang mga tauhan at pangyayari ay kathang isip lamang ng may akda.

TIMAWO, sa Buhay ni Lope

          LAZANDRO, bulong ng kanyang isipan.

         Nakaramdam ng kaba sa dibdib si Lope. Napako sa hawak na picture frame ang paningin niya. Pagkatapos ay lumipad sa dingding ng kwarto. Napapikit siya at muling umalingawngaw sa kanyang isipan ang pagkamatay ng kanyang kabiyak.

        "Sinungaling ka! Alam kong meron kang ibang lalaki," sumbat sa kanya ni Lazandro nang minsang nagtalo sila sa isang bahay-bakasyunan sa Iloilo.

       "Maniwala ka wala akong ibang lalaki," sagot niya rito.

       "Sinungaling!" Kumuha ito ng isang malaking kutsilyo na nakapatong sa mesa ng kusina. "Akala ko ako lang ang mahal mo," wika nito sa kanya.

       Hindi alam ni Lope kung ano ang gagawin. Bakit ayaw siyang paniwalaan ng asawa? Buntis siya at si Lazandro ang ama. Ito lamang ang nakatalik niya at wala ng iba pa.

       Kumabog muli ang kanyang dibdib nang hinawakan siya nito sa magkabilang balikat. Napatingin siya sa asawa. Nanlilisik ang mga mata nito sa sobrang galit. Napapikit siya nang sumayad ang bigote nito sa mukha niya. At hindi siya nagkakamali dahil isang mariing halik ang nalasap niya.  

       "Ahhhhhhh!" sigaw niya nang biglang hinila nito pababa ang kanyang buhok. At malakas siyang itinulak pabagsak sa sahig. Lumapit ito sa kinabagsakan niya  at ngiting-asong lumapit sa kanya.

       "Baog ako! Niloko mo kooooooooo." Tumalikod ito at kinuha ang isang galon sa ilalim ng labado. Kumabog ang kanyang dibdib nang mapantantong gasolina ang laman niyon.

       "A-anong gagawin mo?" tanong niya sa asawang nawawala na sa sariling pag-iisip.

        Inilibot niya ang buong paningin sa loob ng kusina. Nagkalat na ang mga kasangkapan. Marami na ring basag na mga baso at ilang gamit na rin sa kusina ang nasira na. Nagkalat na rin ang mga pagkaing hinihain niya sa lapag kainan. Masaya silang nagluluto nang sabihin niya sa asawa ang isang malaking sopresa. Masaya niyang ibinalita na nagdadalang tao na siya. Ang akala niya matutuwa ito subalit kabaligtaran ang ipinakita nito. Bigla na lamang itong nagdadabog sa loob ng kusina.

       "La-lazandro......" Kita-kitang niya ang pagbuhos nito ng gasolina sa buo nitong katawan. At sa isang iglap kinuha nito ang posporo.

       "Sumama ka sa akin sa impierno." Kasabay ng mga salitang binitiwan ang pagkalat ng apoy sa buo nitong katawan.

        Eksakto alas-sais ng hapon nang maganap ang isang malaking sunog sa isang bayan ng Iloilo.

        Tumulo ang kanyang mga luha. Muli na naman niyang naalala ang isang trahedyang naganap sa kanyang buhay. Namatay si Lazandro at hindi na natagpuan ang mga buto nito. At ayon sa imbestigasyon marahil nasunog pati buto nito. Mahirap paniwalaan pero wala na siyang magagawa kundi ang tanggapin ang mga pangyayari at katotohanang wala nang kikilalaning ama ang kanyang magiging anak.

       Masaya siya at nakaligtas siya sa sunog na naganap. Naligtas din ang sanggol sa kanyang sinapupunan. Ang anak ni Lazandro.

       "Maniwala ka, anak mo ang sanggol sa aking sinapupunan," sambit niya sa larawan ni Lazandro saka masuyong hinalikan ang larawan.

        Blog!

        Napakislot siya nang biglang nagsara ang bintana ng kwarto. Lumipad ang kanyang paningin sa cabinet. Nakarinig siya ng kaluskos sa loob. Dahan dahan siyang lumapit. At buong lakas na binuksan ang pintuan ng cabinet. Napa-atras siya ng biglang lumabas ang isang malaking itim na pusa. Ang mga mata nito ay mabagsik na nakakatutok sa kanyang sinapupunan.

       "Ahhhh," daing niya. Nasapol niya ang kanyang tiyan. Limang buwan na siyang buntis at hindi pa ito ang oras ng kanyang panganganak. Napaupo siya sa kama hanggang sa mapahiga na siya. Ramdam niya ang sakit habang mahigpit na nakakapit sa pinakagilid ng kama. Tiningnan niya ang suot na bestida. At nakahinga siya nang maluwag nang makitang malinis at walang bahid ng dugo.

       "A-aaaah." Isang malakas na sigaw ang kanyang pinakawalan. Ramdam niya na may lumabas na likido mula sa kanyang pagkababae. Nanganganak na ba siya?

        Nahagip ng kanyang paningin ang orasang nakasabit sa dingding. Eksakto alas-sais na nang hapon. Napapikit siyang muli sa sakit na nararamdaman. Basang basa na siya ng pawis. At humugot siya ng isang malalim na hininga nang maramdaman niyang may isang bagay na lumalabas sa kanyang pagkababae, pero bakit walang dugo? At patuloy ang pagliit ng kanyang tiyan.

       "Hindeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!'

        MULA sa malalim na pagkakatulog, pakiramdam ni Lope ay bigla siyang naalimpungatan. Mabilis siyang nagmulat ng mga mata, muli siyang napapikit. Ilang beses siyang napakurap hanggang sa tuluyan nang na-adapt ng kanyang paningin ang buong paligid.

        Sinubukan niyang  bumangon at ramdam niya ang pananakit ng kanyang katawan. Kinapa niya sa kanyang utak ang mga huling alaala.

        Oh, God! bulong ng kanyang isipan nang makapa niya ang kanyang tiyan. Bigla siyang bumangon mula sa pagkakahiga. Masakit pa rin ang kanyang buong katawan.

        Nakunan ba siya?

        Unti-unti nang pumapatak ang kanyang mga luha. Napahawak siya sa kanyang mahabang buhok. Pilit na ginulo sa pamamagitan ng kanyang mga daliri. Napasulyap siya sa kanyang bestida. At agad na natutop ng kanyang dalawang kamay ang bibig niya nang matuklasang walang bahid ng dugo. Pinilit niyang makababa ng kama. Isang paa muna ang itinapak niya sa sahig. Saglit siyang natigilan dahil pakiramdam niya ay isang mabalahibong bagay ang kanyang natapakan. Tumingin siya sa kanyang natapakan at halos masuka siya nang makitang duguan ang malaking pusa at wala ng buhay.

            Sumigaw siya ngunit walang ingay na lumabas sa kanyang bibig. Nagbara na yata ang kanyang lalamunan. At wala na siyang nagawa pa kundi ang umiyak nang umiyak. Kinuha niya ang unan at akma itong itatapon sa sahig para takpan ang duguang pusa subalit laking gulat niya dahil wala na ito sa sahig na kanyang natapakan.

            Imahinasyon lang ba niya ang lahat?

            Bumangon siya sa kama saka binuksan ang bintana ng kwarto. Nakahinga siya nang maluwag nang dumampya sa kanyang katawan ang malamig at sariwang hangin. Iginala niya ang paningin sa buong paligid. Natatanaw niya ang malawak na bukirin. Nasa bahay bakasyunan siya. Bahay na ipinamana sa kanya ni Lazandro. Ang isang bahay nila ay nasunog dahil sa isang trahedyang ginawa nito. Malaki ang pasasalamat niya nang makaligtas siya sa trahedya. Nagising lamang siya na ligtas at malayo sa panganib. Kung paano siya nakaligtas ay hindi na niya nalaman pa.

            Miyawwwwwwwwww! Napanganga siya sa kanyang narinig saka hinagilap ng kanyang paningin ang pinagmulan nito. Hindi niya napigilan ang muling sumigaw nang makita niya ang duguang pusa. Nakatayo ito sa isang batuhang nasa labas ng bahay. Buhay at nanlilisik ang mga mata nito habang nakatutok sa kanya. Ang kanyang sigaw ay umeko sa buong bukirin. Ang mga ibon ay nagliparan. Ang mga aso ay nagtahulan. At doon lamang niya napansin na eksakto alas-sais na nang hapon. Isinara niya ang bintana. Pakiramdam niya tumayo lahat ng balahibo sa kanyang katawan. At halos manginig ang buo niyang katawan nang hindi niya maisara ang bintana. May pumipigil sa dahilang hindi niya alam. Wala na siyang nagawa pa kundi ang hayaan na lamang ang bintanang bumukas ng kusa. Tumalikod siya at laking gulat niya nang may biglang sumakal sa kanya.

            "Ahhhhhhhhhhhhhhhhhh!"

            NAPABANGON siya sa kama. Habol ang kanyang paghinga. Nakita niya si Aling Bising at inaabutan siya nito ng isang basong tubig. Mababakas sa mukha ng katiwala ang labis na pag-alala.

            "Nanaginip ka Lope. Isang araw ka ng walang malay," sabi ng edad singkwenta anyos na katiwala.

            "Ang anak ko?" Muli niyang kinapa ang kanyang tiyan. "Nasaan ang a-anak ko?"

            "Lope, nakunan ka," tugon nito sa kanya at niyakap siya nito nang mahigpit. Matagal nang naninilbihan sa kanila si Aling Bising. Matanda na ito at kulubot na ang mukha pero malakas pa rin ang pangangatawan. At sa pagkakaalam niya may lahi itong albularyo.

            "Nagbabalik na siya Lope....... Nagbabalik na siya." Napatingin siya sa mukha ng katiwala. Nasa mukha nito ang labis na takot. "Mahirap paniwalaan pero hindi tao ang isinilang mo."

            "A-anong ibig niyong sabihin?" Hinawakan siya nito sa magkabilang balikat. "Isang patay na pusa ang isinilang mo."

            "A-ah, a-ano?"

            "Tayong dalawa lang ang nakakaalam ng lahat. Ako lamang ang saksi sa kababalaghang nangyari sa'yo. Demonyo ang asawa mo Lope. Demonyo si Lazandrooooooooo." Kasabay nang malakas na bigkas nito ang pagbuhos ng ulan. Bumukas ang pintuan ng kwarto hanggang nagsara-bukas ito. Mahigpit siyang niyakap ni Aling Bising. "Lumayo ka masamang espirito!" wika nito.

            TUMAYO si Aling Bising saka kinuha ang palaspas na nakasabit sa dingding. Inilibot niya ang kanyang paningin sa buong paligid. Tahimik ang buong paligid. Nakahinga siya nang maluwag. Ibinalik niya ang kanyang paningin sa kinaroroonan ni Lope. Natutop ng kanyang kamay ang kanyang bibig nang makitang yakap-yakap ni Lope ang patay at duguang pusa.

            "Aling Bising, tingnan mo ang gwapo ng anak ko." Nasa mukha nito ang labis na kaligayahan.

            "Bitawan mo iyan Lope. Hindi sanggol ang kalong mo."

            NATIGILAN si Lope sa sinabi ni Aling Bising. Nakita niya ang sanggol sa sahig at kinalong niya ito. Labis man ang kanyang pagtataka ay wala na siyang nagawa pa. Sabik niyang kinalong ang sanggol. Ibinaba niya ang kanyang paningin sa sanggol na hawak niya at halos himatayin siya nang matuklasang patay na pusa ang kalong niya. Inihagis niya ang pusa sa sahig at napasigaw sila ni Aling Bising nang biglang tumakbo ito palabas ng kwarto.

            "Hindeeeeeeeeeeeee!"

            KINABUKASAN eksakto alas-sais ng hapon nang makarating sila sa bahay ni Lolo Igme, ang kapatid na albularyo ni Aling Bising. Pumasok sila ni Aling Bising sa isang lumang bahay-kubo. Naabutan nila ang matandang lalaki na nakaupo sa isang tumba-tumbang upuan habang tahimik na naninigarilyo.

            "Tuloy kayo. Kanina ko pa nararamdaman na parating ka mahal kong kapatid," sabi nito kay Aling Bising. "Maupo kayo. Alam ko na kung ano ang ipinunta ninyo." Huminga ito nang malalim. "Lope, malapit nang maganap ang mga pangyayaring katatakutan mo. Wala ka nang magagawa pa kundi ang harapin ang mga pagsubok."

            "A-anong pagsubok?" tanong ni Lope sa matandang lalaki.

            "Maganda ka. Maputi at makinis ang iyong kutis." Pinamasdan siya nito mula ulo hanggang paa. "Kay ganda ng mahaba mong buhok." Kumurba ng isang ngite ang labi nito. "Ang kagandahan mo ang simula ng lahat ng ito. Maraming nagkakagusto sayo, maraming gustong makuha ang pagkababae mo. At dahil doon hindi matahimik ang kaluluwa ng iyong asawa."

            "Hindi ko kayo maunawaan? Ginugulo ako ni Lazandro."

            "Dahil hindi siya ang ama ng dinadala mo. Makalipas ng anim na araw mula ng ikaw ay manganak lalakas ang kapangyarihan ng demonyo," malakas na sabi ni Lolo Igme.

            "Si Lazandro ang ama ng dinadala ko. Patay na ang anak namin."

            Itinapon ni Lolo Igme ang hawak na sigarilyo saka  hinuli nito ang kanyang mga mata hanggang sa nagkatitigan sila.

            "Hindi si Lazandro ang ama ng anak mo. Lope, Buhay na buhay ang anak mo."

            "Hindi! Kung buhay ang aa-anak ko. Isa siyang pusaaaaaaaaaaaaaa."

            "Imahinasyon ang nakikita mo. Kinuha na ng kanyang ama ang anak mo."

            "Si Lazandro ang ama ng anak ko."

            "Sigurado ka?" Natigilan si Lope sa sinabi ng matanda. Napapikit siya at binalikan ang unang gabi nila ni Lazandro.

            "Sweety, shower muna ako," malambing na wika ni Lazandro. Itinapis nito ang tuwalya saka tumungo sa banyo. Ipinikit niya ang kanyang mga mata. Ilang minuto ay nakaramdam siya ng isang mabigat na bagay na dumagan sa hubad niyang katawan. Lihim siyang napangiti dahil alam niyang si Lazandro ang masuyong humahalik sa buo niyang katawan. Napaungol siya sa bawat yakap at halik nito. Sa sobrang sarap na nararamdaman ay hindi na niya nagawang imulat pa ang kanyang mga mata. Ramdam niya ang katawan ng asawa. Matipuno at malapad ang dibdib. Ang mga halik nito ay nagpapabilis ng tibok ng kanyang puso. Bawat halik, bawat yakap ay sadyang mahalaga hanggang marating nila ang tuktok ng kaligayahan. Natigilan siya nang biglang bumukas ang ilaw. Iminulat niya ang kanyang mga mata. Nagulat siya nang makitang nakatingin si Lazandro sa hubad niyang katawan. Kakalabas lamang nito mula sa shower room at basa pa ang buong katawan.

            Sino ang nakatalik niya?

            Niyakap siya ni Lazandro. At pilit binura sa kanyang isipan ang kababalaghang naganap. Inisip na lamang niya na isang imahinasyon ang naganap. Masyado yata siyang na-excite sa pagtatalik nilang mag-asawa kaya kung ano-ano na ang pumapasok sa kanyang isipan.

            "Makinig ka Lope!" Napamulat siya sa sinabi ng matandang albularyo. Naisip niyang tama kaya ang matanda. Hindi si Lazandro ang ama ng sanggol? Sino ang nilalang na nakabuntis at humalay sa kanya? Nasaan ang sanggol?

            "Kuya Igme, nahihirapan na si Lope. Sino ang nakabuntis sa kanya? Isa bang demonyo?" usisa ni Aling Bising habang hinihimas ang likuran ni Lope.

            Huminga nang malalim ang matandang albularyo. "Wala ka bang nararamdaman bago kayo kinasal ni Lazandro? Tumayo siya at pilit inaalala ang lahat ng mga pangyayari.

            "Minsan nararamdaman ko na may kasama ako. Ramdam ko ang malamig na hangin. At parang hindi ako nag-iisa. Nang makilala ko si Lazandro natigil ang nararamdam ko. Akala ko sinasamahan lang ako ng namatay kong lolo. Mahal na mahal ko ang lolo. Sa tuwing nakakaramdam ako ng kakaiba sa buong paligid. Naiisip ko na lolo ko ang nagpaparamdam sa akin." lintanya niya sa albularyo. Hindi niya napigilan ang mapaiyak nang maalala ang lolong namayapa na isang taon na ang nakakaraan.

            Hinawakan ng matanda ang kaliwang kamay ni Lope. "Hindi lahat ng nagpaparamdam ay multo. At hindi lahat nang hindi nakikita ay espirito." Nasa mga mata nito ang takot. "Lope, ang ama ng iyong anak ay isang......."

            "Lolo Igme......"

            "Isang........ Isang TIMAWO."

            NAPAKAGANDA ng tanawin. Maraming bulaklak sa paligid. Ang mga rosas ay makukulay at sadyang itinanim para magpaganda sa buong paligid. Sariwa ang hangin at maraming ibon at paro-paro ang lumilipad sa buong kapaligiran. Napakaraming prutas at masasarap na pagkain ang nakahain sa lapag kainan. Isang mahabang mesa na nakalagay sa gitna ng paraiso. Isang lugar kung saan ang mga nilalang ay masasaya. Ito ang daigdig ng mga TIMAWO. Mga nilalang na nabubuhay sa isang bahagi ng mundo. Lugar kung saan hindi sila nagagalaw, lugar na hindi sila nakikita ng mga ordinaryong tao. Sila ang mga nilalang na mahahanay sa lahi ng mga engkanto.

Katawang tao, ugaling tao at kilos tao pero hindi sila nakikita sa mundo ng mga mortal. Maaaring kasama mo sila sa iyong pagtulog. At sa iyong paglalakbay.... Nandyan na siya nandyan na siya pero hindi mo nakikita.

            "Saan ka galing kaibigan?" Napatingin ito sa isang sanggol na hawak ng kanyang kaibigan.

            "Kaibigan, siya ang aking anak," masayang tugon nito.

            "Siya ba ang anak ng babaeng mortal?"

            "Oo, anak siya ng babaeng iniirog ko. Si amang nakita mo ba?"

            "Nasa dulo ng paraiso."

            Masaya siyang naglalakad habang tinutungo ang ama. Naabutan niya itong nakatayo at nakatingin sa kawalan.

            "Ama, narito na po ang inyong apo."

            Humarap ito sa kanya. "Anak, ang pag-ibig mo sa babaeng mortal ay magdadala ng panganib."

            "Pero Amang marami na po sa atin ang umibig sa mortal na tao. At karamihan sa atin ay hindi nabigo. Kapalit nang kayamanan sa naiwang pamilya ay pipiliin nilang manirahan sa ating daigdig. Amang, alam kong dati kayong mortal na tao."

            "Tama ka, isa akong mortal na lalaki. Inibig ako ng iyong Ina. Hindi ko siya nakikita pero naririnig ko ang kanyang boses. Nahahawakan ko siya at nakakausap. Niyaya niya akong sumama sa paraiso. At hindi na ako bumalik sa aking daigdig."

            "Bakit Amang?"

            "Maganda ang buhay dito. Tahimik at walang problema. Kapalit ng paninirahan ko dito ang magandang kinabukasan ng aking pamilya. Mahirap lamang kami. Nang ako ay naninirahan dito. Umasenso ang buong angkan ng lahi ko."          

            "Napakaganda ng nangyari sa inyo Amang. Minahal kayo ni Inang at patuloy pa rin kayong nagmamahalan hanggang sa ngayon. Ano ang sinasabi ninyong panganib?"

            "Ang demonyo ang magdadala ng panganib sa babaeng Ina ng iyong anak."

            "Ililigtas ko siya Amang," tugon niya sa amang nakatingin sa kawalan.

            "Ayaw kong matulad ka sa iyong kaibigan. Nagkatawang tao. At ngayon nasasapian ng espiritu ng demonyo.

            TATLONG araw na ang lumipas buhat nang makausap ni Lope si Lolo Igme. Nagkaroon ng pangamba ang kanyang dibdib. Paano kung totoo ang sinasabi ng matanda? Paano niya tatanggapin ang lahat?

            "Ano ang gagawin ko?" tanong niya sa kanyang sarili nang biglang may malamig na hangin ang humampas sa buo niyang katawan. Napalingon siya sa kanyang likuran nang makarinig siya ng iyak ng sanggol.

            "Gusto mo bang makapiling ang anak mo?"

            "Sino ka? N-nasaan ang anak ko?" Iginala niya ang buong paningin sa kabuuan ng silid. "Ahhh!" Napapikit siya nang maramdamang may yumakap sa kanya. Napapikit siya. At doon niya napatanto na isang lalaki ang yumayakap sa kanya. Nakakapa niya ang buong katawan nito. Tanda niya ang laki at lapad ng dibdib nito. At hindi siya nagkakamali ito ang lalaking nakatalik niya sa unang gabi nila ni Lazandro. Iminulat niya ang kanyang mga mata. Nakagat niya ang kanyang labi dahil wala siyang maaninag na anyo ng lalaking kayakap niya. "Sino ka? Ano ka?" Naramdaman niya ang paghawak nito sa kanyang mukha.

            "Ako ay isang nilalang na nagmamahal sayo. Patawarin mo ako. Umiibig ako sa iyo. At ako ang ama ng iyong anak"

            Sapat na ang kanyang narinig para maniwala kay Lolo Igme. Isang Timawo ang ama ng kanyang anak. Kilala niya kung ano ang mga Timawo dahil lagi itong kinukuwento ng kanyang lolo.

            "Mababait ang mga Timawo apo ko. Huwag kang matakot sa kanila. Kapag nagustuhan ka ng mga Timawo isasama ka nila sa kanilang paraiso. Kapalit mo ay kayamanan na maiiwan sa iyong naiwang pamilya. Kapag nakarating ka sa kanilang paraiso. Huwag na huwag kang kakain ng pulang kanin kung hindi ka pa handang manirahan sa paraiso. Sa oras na kainin mo ang pulang kanin hindi ka na makakabalik sa iyong mundo.

            "Nagkakatawang tao po ba sila, Lolo?"

            "Oo,. Kapag sila ay nasakop ng demonyo sila ay mabagsik at dapat katakutan. Kailangan nilang makabalik sa kanilang mundo para mawala ang espirito ng demonyo.

            Natigilan siya nang makakita siya ng liwanag. Naramdaman niyang may humawak sa kanyang kanang kamay.

            "Sumama ka sa aming paraiso para makapiling mo ang ating anak."

            "Huwag! Layuan mo ako!" Nawala ang liwanag. Unti-unti siyang naupo sa kama. Pinahid ang mga luhang pumatak sa kanyang mga mata. Napatayo siya nang matuklasang limang minuto na lang ay alas-sais na ng hapon. At wala na siyang inaksayang minuto pa kundi ang pumunta sa kagubatan para puntahan si Lolo Igme.

            "Tulungan n'yo ako Lolo Igme," tanging bulong niya sa kanyang sarili habang tumatakbo sa gitna ng bukirin. Madamo ang paligid at maputik ngunit hindi hadlang para takbuhin niya ang lawak ng kabukiran. Kailangan niyang makausap si Lolo Igme para ipaalam na nagpakita sa kanya ang ama ng kanyang anak. Napatigil siya sa kanyang pagtakbo nang maalalang ito ang ikatatlong araw mula ng isinilang ang kanyang anak.

            Nagliparan ang mga ibon at paniki. Ang mga aso ay nagtahulan. Tumayo ang mga balahibo ni Lope nang maramdaman ang malakas na hangin. Muli niyang inihakbang ang kanyang mga paa para makatakbo. Mabilis at walang tigil sa pagtakbo ang kanyang ginawa hanggang makakita siya ng isang kumunoy.

            "God!" Natigilan siya nang makitang may isang nilalang na umaahon sa kumunoy. Dahan-dahan hanggang sa makaahon ito sa kumunoy. Isang Diablo ang kanyang nasisilayan sa gitna ng dilim. Hindi siya maaaring magkamali. Isang demonyo ang kanyang nakikita.

            "Grrrrrrrrrrrr!" sigaw ng nilalang na umahon sa kumunoy.

            Unti-unti niyang kinikilala ang demonyong lumalapit sa kanya. Gusto niyang sumigaw pero may tila bumara sa kanyang lalamunan. Ayaw niyang ikurap ang kanyang mga mata. At halos manginig ang kanyang katawan nang makilala ang anyo ng demonyo. Hindi siya pwedeng magkamali, Si Lazandro!

            Muli siyang tumakbo. Kahit pagod na pagod na ay hindi niya hinayaang tumigil sa pagtakas. Kailangan niyang makarating sa bahay ni Lolo Igme.

            "Lope!" Lumingon siya sa kanyang likuran. Nakita niya si Aling Bising na palapit sa kanya.

            "Dumating na ang araw na kinatatakutan ko. M-mabuti at nahabol kita. Kailangan mong malaman na isang dating Timawo ang asawa mo."

            "A-ano?"

            "Lope, nakausap ko si Lolo Ig---." Nagulat siya nang biglang natumba si Aling Bising. At may kung anong bagay na humila sa paa nito.

            "A-aling Bising, humawak kayo," sabi niya sabay hawak sa mga kamay ng matanda. Inubos niya ang lahat ng lakas para makawala ito sa isang bagay na humihila rito. Tumakbo sila ni Aling Bising at alam iyang may sumusunod sa kanila.

            "Ahhhh!" daing ni Aling Bising. Natigilan silang dalawa nang mapansing patuloy sa paglakad ang kanilang mga anino. Niyakap siya ng matanda habang nakatayo sila sa putikan. Ang kanilang mga anino ay patuloy sa paglalakad nang biglang nawala sa kanyang paningin ang anino ni Aling Bising. Napatingin siya kay Aling Bising na mahigpit na yumayakap sa kanya.

            "Ahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh!" sigaw niya nang matuklasang si Lazandro ang yumayakap sa kanya. Nakita niya ang mapupulang mata nito. Ang matulis na dila nito na siyang humahalik sa kanyang pisngi. Inilibot niya ang kanyang paningin sa buong paligid at napalunok siya nang makitang duguan si Aling Bising at pugot ang ulo nito.

            "Akin ka lang bwahahaha!" Malakas na halakhak ng demonyo ang kanyang narinig. Napadaing siya nang hinila nito ang kanyang mahabang buhok hanggang sa kaladkarin siya patungo sa kumunoy.

            "Huwag! Maawa ka Lazandro," sigaw niya nang mapansing ihuhulog siya ni Lazandro sa kumunoy. "Ahhhhh," naramdaman niya ang malamig na bagay sa kanyang paanan. At hindi nga siya nagkakamali. Unti-unti na siyang lumulubog sa kumunoy. Nawala sa kanyang paningin si Lazandro. Nasaan na kaya ang demonyo?

            Ipinikit niya ang kanyang mga mata. Itinaas ang kanang kamay. Naghahanap ng makakapitan subalit bigo siya. Hindi niya maikilos ang kanyang katawan.

            "Tulungan mo ako. Saan ka man naroroon nakikiusap ako tulungan mo ako." Ibinulong niya sa langit ang kanyang panalangin. Umaasang makakaahon pa siya sa kumunoy. Napapikit siya nang makaramdam siya ng malamig na hangin. Naramdaman niya ang mainit na bagay na humawak sa kanyang kamay. At doon niya natuklasang unti-unting nakaka-ahon siya sa kumunoy. Iminulat niya ang kanyang mga mata. Hindi niya nasisilayan ang lalaking tumulong sa kanya. Alam niyang ito ang ama ng kanyang anak.

            Kumurba ng ngiti ang kanyang labi nang makarinig ng iyak ng sanggol. Hinagilap ng kanyang kamay ang pinagmulan ng boses. Muli siyang napaiyak nang mahagip ng kanyang kamay ang hindi nakikitang sanggol. Niyakap niya ito nang mahigpit. At kahit hindi niya nakikita ang kanyang anak ay sapat na dahil nahahawakan niya ang kanyang anak.  Naramdaman niya ang pag-akbay ng lalaki sa kanyang kanang balikat.

            "Sumama ka na sa amin sa paraiso." Sa sinabi nito ay hinila siya papunta sa liwanang. Ito kaya ang lagusan papunta sa paraiso?

            Bumuhos ang malakas na ulan. Naramdaman niyang kumalas ang kamay na nakahawak sa kanyang balikat. Napa-atras siya nang makarinig ng tawa ng isang demonyo. Hinigpitan niya ang hawak sa kanyang anak.

            "Maawa ka huwag mong idamay ang anak ko," malakas niyang sigaw.

            "Huwag kang matakot narito lang ako sa iyong tabi." Nakahinga siya ng maluwag. Alam niyang nasa tabi lamang nila ang ama ng kanyang anak.

            Isang malaking ahas ang kanyang nasilayan. Gumagapang palapit sa kanyang kinatatayuan. Napanganga siya nang mapansing unti-unting tumayo ang ahas at nag-katawang tao. Ngayon, isang nilalang na nababalutan ng apoy ang kanyang natatanaw.

            "Traidor ka kaibigan," malakas na sigaw ng demonyong nababalutan ng apoy.

            Natigilan siya sa kanyang narinig. Tama kaya si Aling Bising na isang Timawo si Lazandro. Muling umalingawngaw sa kanyang isipan ang sinabi ng kanyang lolo. Ang timawong nagkatawang tao na nasakop ng demonyo ay matatalo lamang kung makakabalik ito sa paraiso.

            Nakita niya na parang may nilalaban si Lazandro. Dalawang Timawo ang naging bahagi ng kanyang buhay. Si Lazandro, naging asawa niya ngunit wala itong pamilyang pinakilala sa kanya. Alam niyang ulila na ang asawa. At kung ito ay isang dating Timawo kailangan niyang pabalikin ito sa paraiso para magapi ito. Paano?

            Nakita niya na papalapit si Lazandro sa kanyang kinatatayuan. Ang ahas ay nakapasan sa balikat nito. Umaapoy ang mga matang nakatutok sa kanya. Nasaan na ang ama ng kanyang anak? Natalo kaya ni Lazandro?

            "Huwag mong idamay ang anak ko!" galit na sigaw niya. Naramdaman niya na may humawak sa kanyang balikat.

            "Ikaw lang ang makakatalo sa aking kaibigan Pabalikin mo siya sa paraiso. Lope, mahal na mahal kita."

            Napaiyak siya nang marinig ang boses ng ama ng kanyang anak. Humugot siya ng malalim na hininga. Yakap ang sanggol ay inihakbang niya ang kanyang mga paa. Nakikita niya ang munting liwanang ng lagusan. Malapit lamang sa kinatatayuan ni Lazandro.

            "Hindi n'yo ko maiisahan bhahahahahhaha," malakas na sigaw nito habang palayo sa liwanag ng lagusan.

            Lalong lumakas ang buhos ng ulan. Ramdam niya ang lamig ng hangin. Ipinako niya ang kanyang paningin kay Lazandro. Nakita niya ang malaking ahas na gumagapang palapit sa kanyang kinatatayuan. Palapit nang palapit hanggang gahibla na lang layo nito sa kanyang paanan. Pakiramdam niya tumigil ang pagtibok ng kanyang puso nang puluputan siya nito sa kanang paa paakyat sa baywang hanggang sa makarating sa kanyang leeg. Nanginginig na ang kanyang buong katawan sa sobrang takot. Inaalala niya ang kanyang anak. Umiiyak na ito sa sobrang lamig na nararamdaman. At mahigpit niya itong niyakap.

         "Ahhhhh!" Nakita niya ang ulo ng ahas na nakatingin sa sanggol na hawak niya. Hindi siya makakapayag na masaktan nito ang kanyang anak. Lalo siyang nabahala nang biglang nawala sa kanyang pagkakahawak ang sanggol. At hindi na niya ito nahahawakan pa. "Hayop ka, nasaan ang anak ko?"

         Sa sobrang galit na nararamdaman ay nagkaroon siya ng pag-asa. Naalala niya ang sinabi ng kanyang lolo. Nagkakatawang ahas ang demonyo. Tumingin siya kay Lazandro. Nakatayo ito sa di-kalayuan at walang imik. At doon niya naisip na ang ahas ang tunay na si Lazandro.

         "Manahimik ka na Lazandro. Bumalik ka na sa pinanggalingan moooooooooo." Kasabay ng kanyang pagsigaw ang pagtakbo niya. At kahit hirap sa pagkakapulupot ng ahas sa kanyang leeg ay pinilit niyang makarating sa liwanang. Hinawakan niya ang bahaging katawan ng ahas at sabay talon sa lagusan ng paraiso.

        "Ahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh!'

        NAPAMULAT si Lope. Ramdam niya ang malambot na bagay na hinihigaan niya. Muli niyang ipinikit ang kanyang mga mata. At doon niya naalala ang lahat. Nasaan siya? Nasa paraiso na ba? Iminulat niya ang kanyang mga mata. Bumangon sa kanyang hinihigaang kama na punong-puno ng talulot ng rosas. At sa kayang pagtayo sa kama ay nahagip ng kanyang mata ang mga masasarap na pagkain sa mahabang mesa. Nakita niya ang pulang kanin, ang kanin ng mga Timawo. Alam niyang hindi na siya makakabalik sa kanyang daigdig kung kakainin niya ang mga iyon.

        Iginala niya ang paningin sa buong paligid. Maganda ang tanawing nakikita niya. Mararaming magagandang bulaklak. Nagulat siya nang makitang lumulutang ang isang pulang rosas.

        "Para sa iyo, aking mahal." Napangiti siya nang muling marinig ang boses ng lalaking naging ama ng kanyang anak. Inabot niya ang pulang rosas.

         "Nakikita mo ba ang mga masasarap na pagkain. Kapag kinain mo ang pulang kanin ay hindi ka na makakabalik  sa iyong daigdig."

        "Kung ito lamang ang paraan para makasama ko ang aking anak pumapayag akong manirahan sa inyong paraiso," tugon niya rito.

         "Ang ating anak ay nasa mundo ng mga mortal na tao. Nagkatawang tao na ang ating anak."

         Sa kanyang narinig ay niyakap niya ito. Muli niyang naramdaman ang mainit nitong yakap. Kinapa niya ang mukha nito. Gusto niyang makapa ang mga labi nito.

        "Lope, bumalik ka na sa iyong daigdig kapiling ang anak natin. Mahal na mahal kita."

        "Paano ka? Bakit hindi ka magkatawang tao?"

         Hindi na niya narinig ang boses nito at nakakita na siya ng liwanag. Ipinikit niya ang kanyang mga mata. At sa kanyang pagmulat nasilayan niya ang isang binatilyong lalaking nakangiti sa kanya.

        "Mama, maligayang pagbabalik!" Ayaw niyang paniwalaan ang kanyang nakikita. Binata na ang kanyang anak. Lumakad ito palabas ng kwarto at ang paalam nito ay kukuha ng malamig na tubig.

        Naramdaman niya ang malamig na hangin. Tumayo siya sa kanyang hinihigaang kama. At halos mapasigaw siya nang makita sa malaking salamin ang kanyang anyo. Tumanda na siya. Napatingin siya sa kalendaryo. Labis niyang ikinagulat ang natuklasan, 20 yrs na ang nakakaraan. Ganoon lang ba kabilis ang lahat?

        Naramdaman niya ang pag-akbay ng isang nilalang sa kanyang balikat. "Ang isang araw mo sa paraiso ay katumbas ng 20 yrs sa inyong daigdig. Lope, narito ako para magkatawang tao."

        Unti-unting nagkaka-anyo ang nilalang na kanyang nahahawakan. Aaminin niyang natutuwa siyang masilayan ang ama ng kanyang anak. Napatingin siya sa paanan ng lalaki. Nakikita na niya ang anyo niyo. Itinaas niya ang paningin. Sa tuhod, sa baywang at doon niya natuklasan na walang saplot ang lalaki. Muli niyang itinaas ang kanyang paningin hanggang sa maabot nito ang dibdib, ang leeg at halos himatayin siya nang masilayan ang mukha nito.

       "Lazandro?"

       Walang pagbabago sa mukha ni Lazandro. Batang bata pa ang mukha nito. Parang hindi sumabay sa panahon. Mukha ni Lazandro ang kanyang nasisilayan. Paano nangyari ito?

         "Hindeeeeee!"

                                                            WAKAS

       SA panahon ngayon maraming kababalaghang nangyayari. Maniwala ka man o hindi wala ka ng magagawa. Aminin mo na sa iyong sarili na hindi ka lang ang naninirahan sa mundong ginagalawan mo. Maraming nilalang ang nabubuhay sa daigdig mo.

       Tandaan! Hindi lahat nang nagpaparamdam ay multo. At hindi lahat ng hindi nakikita ay espiritu. Makiramdam sa iyong paligid. At baka katabi mo na ang isang TIMAWO.

       Matakot ka kaya? Ano ang gagawin mo kung umibig sayo ang isang TIMAWO? Sumama ka kaya sa kanilang paraiso kapalit ng kayamanang maiiwan sa iyong pamilya?

       Sabi  ng mga matatanda sa ang mga lalaking TIMAWO ay umiibig sa mga babaeng magaganda. At mga babaeng mahina ang loob....

       Nandyan na siya... nandyan na siya.....

My first suspense story

Ang TIMAWO ay isang nilalang na nabubuhay sa ibang dimensyon. Sila ang mga nilalang na hindi nakikita pero nahahawakan at nakakausap..... Sila ang mga nilalang na pwedeng magkatawang tao.... At pwede silang umibig sa isang mortal na nilalang....

Makiramdam...... Malay mo katabi mo lang sila.......

Handa ka na bang pumasok sa mundo ng mga TIMAWO?