Ang bayan kong Pilipinas

Dati kang lupain ng ginto't bulaklak

Ngayon sa kumunoy ikaw ay nakasadlak

Dati ay may pag-ibig sa iyong palad

Nag-alay ka ng ganda't dilag

Ngayon, pag-ibig nila ay kumupas

Alay na ganda't dilag ay puno ng paglibak

Pilipinas ko, ikaw ay dating minumutya

Ngunit ngayon bakit ikaw ay kinukutya?

Dati'y pugad ka ng luha't dalita

Ngayo'y batbat ka ng mga pagnanasa

Dating adhika, makita kang malaya

Ngayon, sa mga dayuhan kusang nagpapa-alila

Kapwa Pilipino isinakdal ka sa dusa at hiya

Saan na patungo ang iyong landas?

Tuluyan ka ng nababaon, hindi makaalpas

Kung dati, ikaw ay ibong walang layang lumipad

Magigiting na bayani ikaw ay pinaalpas

Kung dati, ika'y ibong nakakulong na umiiyak

Sa paglaya mo'y nakasilip ka ng bukas

Bayan ko  ay nagningning kapara ng perlas

Bayan ko, saan ka nga ba patungo?

Bakit ka iniiwan ng mga kapwa Pilipino?

Hindi ba ikaw ang dating paraiso?

Mula kina Lapu-Lapu hanggang Ninoy Aquino

Nawalang ng saysay mga pakikibaka mo

Kung mismong mga Pilipino, ang siyang iiwan sa iyo

Paano ka na nga ba oh bayan ko?

Bayan ko, mahal pa rin kita ng hanggang wagas

Dugo ko ma'y sa tinubuang lupa ay tumagas

Ubusin ko man ang mga nalalabi kong lakas

Ito lang ang paraan, upang pag-ibig ko'y maipamalas

Ibabangon kita at iaahon sa kumunoy ay ilalabas

Upang dayuhan ay mahalina muli sa puso mong busilak

At ang makita kang muli..................sakdal laya