-

(Halaw kay Shel Silverstein)

Ito ang kuwento ni Ponsong Payaso:

Sa lahat ng payaso, si Ponso ang seryoso.

Suot niyang sapatos ay maluwang sa paa

pero hindi, hindi ito nakakatawa.

Torotot niya ay sintunado;

sangkaterba ang kaniyang lobo;

kulay-berde ang alagang aso.

Ang kaso

kahit anong bira nitong damulag,

wala silang bilib dito kay kumag.

Nakakaimbyerna ang kaniyang linya;

walang katorya-torya ang kaniyang istorya.

Tuwing tatambling siya o sisirko

'Tulog mo ‘yan, pare ko, ang sigaw ng tao

hanggang sila na mismo ang humikab

sa grabeng antok. Dahil walang talab

ang kaniyang pautot, si Ponso, sa madaling sabi

ay namulubi.

At komo hindi siya nakakatawa

minsa'y kinumpisal niya

kumbakit hindi siya nakakatawa;

kung gaano kalalim ang sikretong problema

ang lamig, ang dilim, ang ulan,

ang mga lamat sa kaniyang kalooban.

At nang matapos ang salaysay ng pobre,

Naiyak ba sila? Hindi!

Sa halip, tumawa ang buong paligid

hanggang dumugo ang kanilang gilagid

hanggang mapunit ang lahat ng kamiseta

sa katatawa

nang katatawa

mula gabi hanggang umaga,

hanggang kumalat

at umabot sa malayong siyudad,

lagpas sa bundok at karagatan

tungo sa mga pook na di pa napuntahan.

Hanggang ang buong mundo ay kinabag,

nautot ang buong mundo sa tindi ng kabag

habang itong si Ponso, mag-isang nakatayo,

lulugu-lugong nakatungo at mukhang kulugo,

Ano'ng kalintikan ito,  ‘ika niya –

ang kabalbalang ito’y malaking disgrasya.

Sa pagluha ni Ponso ay walang pumansin,

ni walang pag-along alok ang hangin.