Nagsalang s’ya ng cd ni norah jones sa player, napangiti s’ya ng magsimulang pumailanlang ang come away with me sa buong silid. Sinulyapan n’ya ito na nakaupo malapit sa terrace at tahimik na umiinom ng alak. Lumapit s’ya at tumayo sa likuran nito. Bahagya s’yang yumuko at hinalikan ito sa pisngi, nag angat ito ng mukha at at muli n’ya itong hinagkan sa labi. Niyakap n’ya ito at hinalik halikan sa pisngi pababa sa leeg. Wala itong kakilos kilos, para bang nalunod ito sa iniinom na alak. Dumukot ito ng sigarilyo sa bulsa at wala pa ring kibo itong sinindihan.

“anghela, parang ayoko na…” mahina nitong sambit. Saglit s’yang natigilan. Bumitiw s’ya sa pagkakayakap dito at tumayo sa harapan nito.

“anong ibig mong sabihin?”

“ayoko ng ituloy ‘to, itigil na natin ang lahat lahat ng ‘to.”

“bakit?”

“basta, ayoko na…” at muli itong uminom ng alak at humithit ng sigarilyo.

“malamang magbabago ang isip mo sa gagawin ko.”

Nagsimula s’yang magsayaw. Hinawakan n’ya ang laylayan ng kanyang skirt at dahan dahan itong itinaas. Ipinasok n’ya ang isa n’yang kamay sa loob ng kanyang panty…

“Ano ba anghela, tama na nga ‘yang kalokohan mo!” at iniwas nito ang tingin sa kanya. “ano ba’ng tingin mo sa relasyon natin, puro na lang kantutan? Kantutan ng kantutan!”

“ano ba’ng sinasabi mo?”

“hindi mo maintindihan, kasi kinain na ng kalibugan ang utak mo! Ang akala mo masasagot ng kantutan ang lahat ng bagay, akala mo madadaan ang lahat lahat sa sundutan!”

“nag e-enjoy ka naman ‘di ba? Wala ka namang problema dun dati ‘di ba? ‘di ba?” kumunyapit s’ya sa leeg nito, pinitik nito ang yosi sa labas ng terrace. Tinangka n’ya itong halikan ngunit  marahan s’ya nitong itinulak palayo.

“Ano ba’ng problema mo?”

“Your libido is out of control!”

Matagal silang nagtitigan at tsaka n’ya galit na kinuha ang alak na iniinom nito at ibinato sa pader.

“Anghela!”

“Umaatras ka na?  Bakit? Ayaw mo na ba sa akin? May iba ka na bang nagugustuhan? Sawa ka na ba sa akin?  Hindi ka na ba nalilibugan sa akin?”

“Ano ba ‘yang mga iniisip mo?  Hindi yun ang dahilan kung bakit ayoko ng ituloy ito!”

“ano? Sabihin mo!”

“Bakit nagpakamatay si cherry?”

Katahimikan. Lumapit s’ya sa player at pinatay ang tugtog.

“Hindi ko alam kung bakit.”

“sinungaling ka, nuknukan ka ng kasinungalingan!”

“Iyon lang ba ang dahilan kung bakit umaayaw ka na?”

“tang ina anghela, bakit ganyan ka magsalita?  Wala ka na bang puso? Hindi ka na ba marunong makiramdam? Minahal ka niya!”

“Wala akong pakialam!”

“Minahal ka n’ya dahil hiniling mo ‘yun sa kanya!”

Katahimikan.

“now I get it, ang dami mo pang sidelights,  bakit hindi mo na lang ako diretsahin?  Umaayaw ka na dahil nagsasawa ka na sa akin, dahil nandidiri ka na sa puki ko dahil kung sino sino na ang nakatikim nito, you’re just bitching your way to get rid of me, you miserable fucker!” at hindi n’ya na napigilan ang kanyang sarili. Nagsimulang pumatak ang luha sa kanyang mga mata.

“Iiwan mo din pala ako, sana noon pa, sana hindi mo na ‘to pinatagal pa…”

Umupo s’ya sa gilid ng kama at malakas na humagulgol.

“I shouldn’t expect much from you, I should have known better…”

Umiyak s’ya ng umiyak hanggang sa ang pakiramdam niya’y inilabas na n’ya ang luhang reserba n’ya hanggang sa kanyang pagkamatay.  Iniiyak n’ya ang mga luhang kahit kaila’y hindi pa n’ya naiiyak. Naaawa naman s’ya nitong pinagmasdan, tumayo ito sa pagkakaupo at nilapitan s’ya.

“Anghela…”

“H’wag mo ‘ko hahawakan, umalis ka! Umalis ka!” galit n’ya itong pinagtulakan at ito man ay nahawi na din sa kanyang pag iyak, sumungaw ang luha sa mga mata nito, yumakap ito sa kanya, ngunit nagpumiglas s’ya at nagpumilit kumawala ngunit lalo lamang nitong hinigpitan ang pagkakayakap sa kanya.

“Get out, get out of here! I don’t need you!” (mahilig talaga s’ya sa mga ganoong drama, drama trip kahit alam n’ya sa sarili n’yang ikamamatay n’ya kapag tuluyan s’ya nitong iniwan)

“Anghela, tama na…” (at katulad ng inaasahan n’ya,kumagat itong muli sa drama n’ya) “Tama na…” at ikinulong nito ang luhaan n’yang mukha sa magkabilaan nitong palad at hinalikan s’ya ng mariin sa labi.  Matagal silang nagsalo sa mainit na halik na iyon na para bang kayang silaban kahit ang kanilang mga kaluluwa.  Hinubaran s’ya nito hanggang sa kahuli hulihang saplot, at ang bawat balat na lumilitaw sa kanya’y dinadaanan ng mapangahas nitong mga labi.

“H’wag mo ‘kong iiwan, maawa ka sa ‘kin, ayoko ng mag isa… h’wag mo ‘kong iiwan…”

Nakikiusap ang kanyang mga mata, nagmamakaawa ang kanyang tinig. Matagal s’ya nitong tinitigan sa mukha at tsaka marahang tumango, isang tangong walang katiyakan, isang tangong walang kasiguraduhan.

Isang programa ang idinaos sa kanilang unibersidad. Isang programa para sa pagluluksa sa pagkamatay ng nag iisang anak ni dean Ignacio, si cherry. Ilang estudyante ang nag alay ng interpretative dance, may umawit at may tumugtog ng piano at gitara. Ilan sa mga kaibigan at malapit na kaibigan ni cherry ang nagbasa ng kani kanilang mensahe para sa pumanaw na dalaga, ngunit tumanggi s’yang magsalita, bagkus, sa huli ng programa’y s’ya ang huling mag pe-perform. At sa gitna ng mga matang walang kakurap kurap na nakatitig sa kanyang kagandahan, tinugtog n’ya sa kanyang violin ang Gloomy Sunday ni sarah brightman at ang lahat ay nadala ng kanyang musika at pinalakad n’ya sa kanyang isipan ang mga pangako ng pagibig sa kanya ng kanyang sinisinta…

…matulog ka ng mahimbing anghela, nandito lamang ako sa tabi mo, pinapangako kong mananatili akong gising sa iyong pagtulog… upang iligtas  ka tuwing dinadalaw ka ng iyong mga bangungot. Upang bantayan ka, upang ibigin ka. Sa sandaling ikaw ay magising, hindi ko maipapangako sa iyo na magiging maayos na ang lahat, ngunit ang klase ng pagibig ko sa iyo ay ang klase ng damdaming hindi lilipas, hindi tatanda… napakalayo na ng ating narating, ikaw at ako, tayo lamang dalawa…

Nakita n’ya ang mukha ni joyce at ng kanyang mga schoolmate na punong puno ng paghangang nakamasid sa kanya. Para s’yang isang musang kanilang dinadakila.

…hindi ko alam kung sa’n tayo patungo pagkatapos ng lahat ng ito o kung may pupuntahan ba ang ating relasyon, hindi ko na din iniisip pa kung may lugar ba ang katulad natin sa masikip at magulong mundong ito na nagsasabing ang pagibig natin ay bunga ng kasalanan, ngunit hindi kita iiwan, umasa ka…

Sumunod na nadaanan ng kanyang mga mata ay ang malungkot na mukha ni dean Ignacio na nakatitig sa kawalan, katabi nito ay ang mukha ni sir raul na walang emosyong nakatitig sa kanya.

…at kung nakadarama ka ng matinding kalamigan sa loob ng iyong dibdib, humimlay ka sa aking kandungan, ang init ng aking katawan ang magsisilbi mong kaligtasan, itatago kita sa ilalim ng aking pagibig…

At ang huli ay ang mga mata ni izza na tumatagos sa kanyang kaloob looban. Ipinikit n’ya ang kanyang mga mata at nagpatangay sa sarili n’yang musika. At inisip n’ya ang kanyang una at huling pagibig.

…tandaan mo anghela, maging miserable man ang buhay ko, ikaw at ikaw lamang ang babaeng iibigin ko…

Doon n’ya lamang naisip na kay sarap mamatay ng mga sandaling iyon.

Tahimik silang nakaupo sa classroom habang naghihintay sa kanilang guro. Magkatabi sila ni joyce at naghahagikgikan habang tinitignan ang magazine na puno ng larawan ng iba’t ibang hugis at laki ng titi.

“pa’no kaya nagkakasya ‘yan sa vagina ng babae?” painosenteng tanong ni joyce.

“Baby nga nagkakasya sa puki,’yan pa kaya.”

At muli silang napahagikgik.

“para kasing nakamamatay ‘yan.yucky.”

“engot, yucky ka d’yan, ako nga sinusubo ko ‘yan eh, arte mo, hilahin ko fallopian tube mo d’yan Makita mo.”

Muli silang nagtawanan. Inilipat ni joyce ang pahina ng magazine.

“Bakit nanginginig ang kamay mo? Pasmado ka ba, siguro jakol ka ng jakol.”

Namumula ang pisnging kinurot s’ya  ni joyce sa braso, natigil lamang sila sa paghaharutan ng sugurin s’ya ng galit na galit na si izza. Ngunit bago pa man din s’ya malapitan nito’y napigilan na ito ng ilang mga kaklase nila.

“Hayop kang babae ka, ang kapal ng mukha mong tawagan sa office n’ya ang daddy ko para lang sabihing kinakalantari ako dito ni sir raul.”

“Oh, Hi izza.” Nakangiti n’yang bati dito na para bang kay tagal na nilang magkaibigan.

“talaga bang hindi mo ako titigilan anghela?”

“Bakit, ano bang ginawa ko?” painosente n’yang tanong dito. Galit na umalpas si izza sa pagkakahawak ng mga kaklase at dinuro duro s’ya sa mukha.

“Frustrated ka na ngang talaga!”

“Let me explain to you the meaning of frustration,  frustration ang naramdaman ni steven spielberg ng hindi s’ya manalong best director sa movie na ET, remember yung alien na may bonggang bonggang mata na walang ibang alam sabihin kundi, ET phone home?  Frustration ang naramdaman ni ernest hemingway ng hindi s’ya matuluyan sa first attempt n’ya ng suicide dahil sa sakit na haemochromatosis, Frustration ang naramdaman ni captain smith ng lumubog ang titanic pagkatapos n’yang sabihin na ultimo d’yos ay hindi ito kayang palubugin!”

Nagsigawan at nagpalakpakan ang kanyang mga kaklase.  Nakatawa naman s’yang yumukod sa mga ito na parang isang politician na kakatapos lang magbigay ng isang napakagandang speech.

“You’re impossible, bi polar ka ba or you’re just suffering from a severe depression?”

“Depression, Aha! Check! Depression, ito ang naramdaman ni wolfgang Mozart ng hindi na s’ya makapag perform sa mga public concert dahil sa g’yera sa Austria at dahil dito, napilitan s’yang mangutang sa kanyang mga kaibigan para lang mabuhay, depression ang naramdaman ni Vincent van gogh ng hindi maintindihan ng mundo ang kanyang pagpipinta, kilala mo ba si van gogh? Iyong nag paint ng starry night na kulay violet?  Iyong pumutol ng sarili n’yang tenga sa arles? Depression ang naramdaman ni Nicholas vachel Lindsay nung sabihin n’yang ‘they tried to get me, I got them first’ bago s’ya nagpakamatay, Depression ang naramdaman ni susan mayer ng maghiwalay sila ni mike delfino dahil sa conscience crisis.”

“Who’s susan mayer?”  takang tanong ni joyce.

“Susan mayer, hello, si teri hatcher ng desperate housewives? “

“Ahhhh, ohhhh…” sabay sabay na reaksyon ng kanilang mga kaklase na sinabayan ulit ng malakas na palakpakan.

“Thank you, thank you.”

Pikon na pikon s’yang itinulak ni izza at napaupo s’ya sa sahig, ngunit mabilis din s’yang tumayo.

“I’m gonna scrap that smug look off your face!”

“Hey, I just wanted to give you a free tap at the shoulder for being such a slut.”

“Alam ko na hindi ako perpekto, hindi ako kasing galling at talino mo, may nagagawa akong pagkakamali pero wala kang karapatang husgahan  ako!”

“Excuse me, hindi kita hinuhusgahan, it’s just that… your soul stretched out and got caught between heaven and hell, at para naman hindi mo masabing napakasama kong tao, I’ll say hailmary everynight for the purification of your magnificent soul.”

“Oh God help me!” Eksasperadong sambit ni izza.

“May god help you, because I can’t.”

“Alam mo ba na tuwing nakikita kita, laging may bumubulong sa utak ko na lumayo s’yo dahil isa kang disaster!”

“Hala izza, may bumubulong s’yo, masamang senyales ‘yan, schizophrenic ka na!”

“Napaka awkward ano, bakit ka kaya nabiyayaan ng mala anghel na mukha?”

“Hindi ako papangalanan ng anghela for nothing and to tell you the truth darling, I’ve got all the demons inside my head and they come everynight, knocking at my window, scaring me to death.”

“You’re crazy!”

“And we’re cut from the same cloth…”

“Napaka pathetic mo talaga anghela!”

At doon na nagpanting ang kanyang taynga. Inis n’yang idinuldol ang kanyang hintuturo sa noo ni izza at nanlalaki ang butas ng ilong na nagsalita.

“Pathetic? Alam mo ba kung anong ibig sabihin ng pathetic? Ikaw, kayong lahat na nag aaral sa mamahaling unibersidad na ito, kayo ang mga pathetic, kayong mga anak ng filthy rich na kaya lang nakakapasa dahil pinapairal ng mga kunsintidor n’yong mga magulang ang kanilang salapi para makapasa kayo, para mapagtakpan ang kabobohan n’yo. Mga walang alam, mga mangmang, mga ignorante!”

Katahimikan. Walang pumalakpak. Walang nag react. Lahat ng mga kaklase n’ya ay nakatitig sa kanya. Hindi makapaniwala sa mga sinabi n’ya.

“Oooppps…” at sinulyapan n’ya si joyce na parang nag yelo na sa kanyang tagiliran at hinatak ito sa braso palapit sa kanya.

“C’mon joyce,push the button.”

At parang robot na pinindot ni joyce ang tungki ng ilong n’ya.

“Okay guys, rewind… rewind… eeehhhnnnggg…”

At isang sapak galling kay izza ang nagpatahimik sa kanya. Walang malay s’yang bumulagta sa sahig.

“That son of a bitch broke my fucking nose!” Lalo s’yang nainis ng makita ang kanyang sarili sa salamin, may maliit at puting bandage ang kanyang ilong.

“Suspended na si izza, Masaya ka na?”

Pairap n’yang tinapunan ng tingin si dean Ignacio, pabagsak s’yang umupo sa kama at hinubad ang kanyang sapatos at itinapos iyon sa sahig. Sunod n’yang hinubad ay ang kanyang damit hanggang sa tanging bra at panty na lamang ang suot suot n’ya. Naupo sa tabi n’ya si dean Ignacio at hinalikan ang kanyang balikat.

“Alam mo ba anghela na ang lungkot lungkot ko ngayon? Isang buwan na mula ng magpakamatay si cherry ng hindi ko alam ang dahilan, gusto ko sana na paligayahin mo ako ngayon…” at naglikot ang kamay nito sa kanyang suso. Inis naman na itinulak n’ya ito palayo.

“Ano ba, wala ako sa mood makipagkantutan!”

Ngunit hindi sumuko ang matandang lalaki. Hinaplos ng hintuturo nito ang gilid ng kanyang mukha.

“Sabihin mo sa akin kung anong gusto mong gawin ko para bumalik ang mood mo.”

Tinignan n’ya ito, nanunubok ang kanyang mga mata.

“Gagawin mo ba ang lahat ng sasabihin ko?”

“Lahat, hindi ka magdadalawang salita sa akin.”

“Sirain mo para sa akin si sir raul.”

Matinding pagkabigla ang lumatay sa mukha ni dean Ignacio. Tumayo ito at tumalikod sa kanya. Nagbukas ito ng alak at walang kibong uminom.

“Hindi mo kaya?”

“Kaibigan ko si raul, marami na kaming pinagdaanan, parang nakababatang kapatid na ang turing ko sa kanya.”

“Pero ginamit n’ya ako, ginawa n’ya akong parausan!”

Katahimikan.

“Kung hindi mo kaya, mas mabuti pang h’wag na rin t’yo magkita ulit.”

Akmang magbibihis na s’ya ng pigilan s’ya ni dean Ignacio at yakapin s’ya ng mahigpit.

“H’wag anghela, h’wag mong gagawin sa akin ‘to…”

“Kung ganun, gawin mo ang gusto ko.”

“Hindi ko alam kung papaano…”

“May alam akong paraan.”

Nakangiti n’yang hinagkan ang matandang lalaki sa labi, dinukot n’ya ang nagsisimula ng mabuhay nitong alaga at pinadausdos ito sa kanyang palad. Pinaupo n’ya ito sa kama at malakas s’yang tumawa na parang isang haliparot sa kanto bago s’ya yumuko at sinubo ito ng buong buo.

Malamig ang samyo ng hanging dumadampi sa kanyang balata. Damang dama n’ya ang kahungkagan ng kanyang damdamin. Para s’yang isang ibong Malaya na nakakayang liparin ang malawak na kalangitan, nagagawa n’yang hagkan ang mga ulap, maaari s’yang dumapo at mamahinga sa mga sanga ng mga punong labis na kinagigiliwan ang kanyang pag dapo. Ngunit isa s’yang ibong hindi alam ang tunay na halaga at kahulugan ng kalayaan o ng pagiging Malaya. Napakasarap lumipad at nais n’yang malaman kung ga’no kasakit ang sandaling babagyuhin ang kanyang pakpak at s’ya ay babagsak…

Sino ang sasalo sa kanya?

Umupo s’ya sa bakanteng upuang kahoy at tumanaw sa dagat. Napakatahimik ng roxas boulevard. Nanigarilyo s’ya at tumawang mag isa. Tumawa s’ya ng tumawa hanggang sa mauwi ito sa mahihinang pag iyak.

…anghela, ano pa ba ang gusto mo? Inibig ka na ng mundo at inialay ang lahat sa iyong paanan, ngunit bakit nanatili kang naghahanap? Nasa iyong kamay na ang bahaghari ngunit bakit patuloy ka sa paghahabol ng ulan?...

Tumayo na s’ya at ipinagpatuloy ang paglalakad. Alam n’ya kung saan s’ya nagmula ngunit hindi n’ya kahit kalian nalaman kung saan s’ya patungo…

Ngunit iisa lamang ang mahalagang bagay sa kanya ng mga sandaling iyon, umiibig s’ya at s’ya ay iniibig ng taong pinag aalayan n’ya ng kanyang puso at kaluluwa…

“Sir papatayin ako ni daddy kapag nalaman n’ya ang tungkol sa atin… papatayin n’ya ako!”

Tiim bagang na sinuntok ni sir raul ang pader ng paulit ulit. Awing awa s’ya kay izza, bakit ba kasi n’ya ito idinamay sa mga katarantaduhan n’ya. Hindi n’ya alam kung pa’no ito nagawa sa kanya ni dean Ignacio, bakit parang bigla nitong kinalimutan ang matagal na nilang pagkakaibigan. Naaalala pa n’ya ang nagging pag uusap nilang dalawa, ang pananakot nito na ilalabas ang nakuha nitong sex video nila ni izza na hindi n’ya alam kung sino ang nagbigay nito sa matanda.

“alam mo ba kung ano ang mangyayari s’yo raul sa oras na malaman ng mga tao ang tungkol dito? Masisira ka, matatanggalan ka ng lisensiya at siguradong idedemanda ka ng magulang ng estudyanteng pinatulan mo.”

“Tulungan mo ako, pagtakpan mo ako, katulad noon, magkaibigan tayo, bakit tinatalikuran mo na ako ngayon?”

“Kailangan na nating itama ang mali raul.”

“Itama ang mali? Sige, ilabas mo ‘yan at ilalabas ko rin ang baho mo.”

“Anong pinagsasabi mo?”

“Naaalala mo ba noon, siyam na taon na ang lumilipas, naaalala mo ba si Nenita Rosales, iyong babaeng may asawa na na natipuhan mo? Naaalala mo ba kung ano ang ginawa natin nung gabing iyon?”

Malakas na tumawa si dean Ignacio at iiling iling na muling umupo sa swivel chair.

“Hindi mo alam ang sinasabi mo raul, hindi mo alam kung sino ang gusto mong banggain.”

“Kung sisirain mo ako, magdamayan na tayo.”

“Walang maniniwala s’yo raul, at alam mo ‘yan sa sarili mo.”

Tama nga si dean Ignacio. Wala s’yang laban dito.  Ngunit ano ang magagawa n’ya upang iligtas si izza? Tanggap na n’ya ang magiging kapalaran n’ya, ngunit hindi n’ya lubos maisip na kasama n’yang masisira ang babaeng iniibig n’ya. Pa’no na si izza pagkatapos ng lahat? Makakaladkad ang pangalan nito sa kahihiyan at iyon ang isang bagay na hinding hindi n’ya matatanggap.

“Sir, natatakot ako… anong mukha na lang ang ihaharap ko sa mga tao sa oras na mapanood nila ang sex video natin? Pa’no na ang kahihiyan ko?”

Naawa n’yang niyakap si izza, pilit itong pinatatahan sa pag iyak.

“H’wag kang mag alala izza, gagawa ako ng paraan, hindi kita iiwan.”

Palihim s’yang pumasok sa opisina ni dean Ignacio. Sinira n’ya ang door knob ng opisina gamit ang dala dalang  screw driver.  Tapos na ang klase at nakita n’ya ang dating kaibigan na sumakay na sa kotse nito at umalis. Pagkapasok niya sa opisina’y agad n’yang hinanap sa drawer nito ang kailangan n’ya.kailangan n’ya itong masira bago pa kumalat sa lahat ang tungkol dito, Nakita n’ya ang isang CD sa ilalim ng planner nito, kinuha n’ya ito at pinutol at inapak apakan.

“Sino ka, anong ginagawa mo sa opisina ko…?”

Gulat s’yang napalingon. Tang ina, parang pelikula, bumalik ang animal dahil malamang may nakalimutan ito. Pinindot ni dean Ignacio ang switch ng ilaw. Nagtama ang kanilang mga mata.

“Raul, anong…”

Ngunit bago pa man matapos ng matanda ang iba pa nitong sasabihin ay mabilis s’yang binigwasan ni sir raul sa mukha at galit na galit na itinarak sa leeg nito ang screw driver. Nagkikisay itong bumagsak sa sahig at namatay. Dali dali s’yang lumabas ng opisina, ngunit isang janitor ang nakabungguan n’ya.

“Sir Rodrigo, ano hong ginagawa n’yo sa opisina ni dean…?”

Hindi na n’ya ito nakuha pang sagutin. Mabilis s’yang naglakad palayo at kinabukasan, inaasahan na n’ya ang mga susunod na mangyayari.

Binging bingi s’ya sa weng weng ng patrol car. Hindi na s’ya nanlaban pa o nagplanong tumakas. Pinosasan s’ya ng mga pulis at isinakay sa sasakyan. Isa lamang ang pinanghihinayangan n’ya nung mga sandaling iyon, hindi man lamang n’ya nakita si izza bago s’ya tuluyang makulong.

Ngunit bago umalis ang patrol car na sinasakyan niya’y parang nakita n’ya si anghela sa ‘di kalayuan, nakatanaw sa kanya. Nakangisi, parang isang anghel ni satanas na galak na galak dahil nakatakas ito sa impyerno.

Sumabog ang balita tungkol sa pagkakakulong ni sir raul at pagkamatay ni dean Ignacio. Walang nakakaalam na tunay na kwento, tanging sila lamang. Pagkalipas ng isang linggo’y dinalaw n’ya sa kulungan si sir raul. Magkaharap silang nakaupo sa visiting area. Halata sa kanilang mga mata ang galit sa isa’t isa.

“Kumusta ka na?”

“Wala kang pakialam sa akin. Bakit dumalaw ka pa dito?”

“Gusto ko kasing Makita ang paghihirap mo.”

“Hayop ka.Ikaw ang may pakana ng lahat ng ito.”

“ako nga, may magagawa ka ba?”

“Putang ina ka, babalikan kita kapag nakalabas ako dito.”

“Iyon ay kung, makakalabas ka.”

At natatawa s’yang tumayo na upang umalis, ngunit saglit na natigilan at muling hinarap si sir raul.

“Oo nga pala, condolence ha. Patay nap ala si izza.”

Rumehistro sa mukha ni sir raul ang pagkagimbal at takot na harapin ang katotohanan sa mga sinabi n’ya.

“Hindi ‘yan totoo, sinungaling ka!”

“Nagpasagasa s’ya sa LRT kahapon dahil tinakot ko s’ya na ido download ko sa youtube ang sex video ninyong dalawa.Nasa akin ang original copy nun, yung mga sinira mo sa opisina ni Ignacio, wala lang yun, wala yung halaga. Nakaka awa naman si izza, patay na ang babaeng pinakaiibig mo.” At nakangiti n’yang itinaas ang shades sa kanyang mga mata at kinindatan si sir raul. Galit na sinuntok nito ang ibabaw ng lamesa at nagsimulang magwala. Mabilis naman itong pinigilan ng mga nakabantay na pulis.

“Hindi ‘yan totoo, hindi patay si izza… hindi s’ya pwedeng mamatay… kailangan ko s’yang Makita, gusto kong Makita si izza! Izza… izza… mahal kita…”

Para itong baliw na nagsisipa sa hangin habang malakas na umaatungal, at sa isang iglap ay nabunot nito ang baril ng isa sa mga pulis na may hawak sa kanya, agad n’ya itong isinubo sa bibig at kinalabit ang gatilyo.

Pumulandit ang dugo, nagtalsikan ang sumabog nitong utak sa nanlilimahid na pader. Bumulagta ito sa sahig na dilat ang mata at lahat ng iyon ay nasaksihan n’ya. Buong buo, walang labis, walang kulang. Muli n’yang itinabing ang shades sa kanyang mga mata at nangako sa sariling ipagtitirik ng kandila si cherry.

Mariin s’yang napapikit ng tuluyan s’yang labasan. Hinaplos ng kanyang palad ang pawisang noo at pilit hinabol ang kanyang paghinga.

“Anghela, Masaya ka na ba?”

Pinagmasdan n’ya ang mukha nito, damang dama n’ya ang malambot nitong katawan na nakapatong sa kanya. Puno ng pagmamahal na dinama ng kanyang kamay ang pisngi nito at tsaka masuyo niyang kinagat ang ibabang labi nito.

“Masayang Masaya ako dahil s’yo.”

“Siguro ngayon, pwede mo ng sabihin sa akin kung bakit?”

“Para kang dapit hapon, ikaw ang pinakamagandang nilikha ng diyos.”

Ngumiti ito at hinagkan s’ya sa noo, sa ilong, sa mata,sa labi.

“Anghela, bakit?”

Saglit s’yang natahimik. Tinitigan ang mukha ng kaulayaw. Umalis naman ito mula sa pagkakapatong sa kanya at humiga sa kanyang tabi.

“Si sir raul, pangatlo na s’ya sa mga nagpakamatay sa harapan ko, s’ya, si cherry at si mommy…”

Katahimikan.

“Nine years old lang ako nung mangyari ‘yon, dalawang lalaki ang pumasok sa bahay namin, kilala sila ng parents ko, narinig ko ng tawagin ni daddy ang pangalan nila, at hindi ko na kahit kalian kinalimutan ang mga pangalang iyon, pati ang mukha nila… hindi ko makalimutan, kahit anong pilit ko.”

Nagsimulang pumatak ang luha sa kanyang mga mata.

“Ginahasa nila si mommy sa harapan ko at sa harapan ni daddy, pagkatapos, pinatay nila si daddy. Iyak ako ng iyak, lalo na ng sugatan nila ako sa mukha, palatandaan daw, para paglaki ko at Makita nila ako, gagawin din nila sa akin ang ginawa nila kay mommy.”

Katahimikan.

“Mahina si mommy, hindi n’ya nakaya ang lahat, nagpakamatay s’ya nung gabing iyon at iniwan nila akong mag isa, takot na takot…”

Mahina s’yang humagulgol. Niyakap s’ya nito at paulit ulit na binulungan.

“Mahal kita anghela…”

Matagal silang nagyakap.

“Hindi ko kayang ipangako sa iyo ang langit, tao lamang ako…”

“Para sa akin, ikaw pa din ang pinakamagandang anghel na nakita ko sa lupa.”

“With a golden halo?”

“and ethereal wings.”

Ngumiti s’ya at doon n’ya lamang naranasan kung pa’no makipagtitigan sa kapayapaan, kung pa’no hagkan ng katahimikan, kung pa’no mahalin ng pagibig.

“Minahal na kita mula pa noong unang beses na lumapit ka sa akin anghela, nawala ako dahil gusto kong ayusin ang sarili ko para maging karapat dapat s’yo.”

“Ang tagal na din pala natin ano?”

“Tatlong taon.”

“Mahal kita.”

“Mahal kita, at sana h’wag mo na akong tawagin sa petname ko, mas feel ko kasi kapag tinatawag mo ako sa totoong pangalan ko, pakiramdam ko, mahal na mahal mo ako.”

Sabay silang natawa. Inayos n’ya ang hibla ng buhok nitong tumatabing sa mukha nito.

“Alam mo bang selos na selos ako kapag nakikita ko kayo, lalo na ng sabihin mo sa akin na umaayaw ka na, pakiramdam ko, hindi mo na ako mahal, akala ko, tuluyan mo na akong ipagpapalit sa kanya.”

“Hindi yun mangyayari, ikaw lang ang una at huling mamahalin ko.”

Saglit na naghinang ang kanilang mga labi.

“Anong totoo mong pangalan, bago ka ampunin ng mga sentingko?”

“H’wag na, corny eh.”

“Sige na, sabihin mo na sa akin.”

“Anghelina Nenita Rosales.”

Katahimikan.

“Minsan dumalaw tayo sa school natin nung highschool t’yo, punta t’yo sa home economics building, dun kasi kita unang natikman.”

Muli silang nagtawanan.

“H’wag mo na akong tatawaging isay ha?”

Marahan s’yang tumango, yumakap s’ya dito at sumiksik sa mainit nitong dibdib.

“Mahal na mahal kita, salamat sa lahat… sa pag unawa, sa pagmamahal at sa pagtanggap mo sa akin. Mahal kita, Izza…”

...Kapag pakiramdam ko'y wala ng tamang nangyayari sa buhay ko, sa tuwing naiisp ko na ang mundo'y idinadamay ako sa kanyang kahibangan, sa mga sandaling hindi ko matagpuan ang katahimikang aking hinahanap, isang halik lang mula sa iyo at maglalaho ang lahat ng aking takot at agam agam, dahil alam kong maaari kitang sandalan, ikaw ang nagiisang milagro na aking natagpuan sa gitna ng aking magulo at komplikadong mundo, inibig mo ang aking kalungkutan...

Anghela

Anghela Sentingko, sa gitna ng kasibulan ng kanyang suso at tagpas na pubic hair (isang tukso)

Anghela Sentingko, sa kasibulan ng kanyang suso at tagpas na pubic hair (isang tukso) Part II