blogs
nami-miss ko nanaman ang tulak
Submitted by percival atienza on February 3, 2012 - 9:53am. short story
Limang kalalakihan,
Ang tiyan naglalakihan,
Mga naka-sibilyan,
May baril sa tagiliran.
Isang bagay lang ang iyong natandaan,
Silay nakasakay sa isang owner-type jeep .
Ng iyong masilayan ay may mamang papalapit
"Valentine Bonus"
Submitted by Chin Lourd on February 2, 2012 - 3:34pm. this is a true eventIsang gabi na naming pahirapan sa pagsakay ng masasakyan. Rush hour kasi, labasan ng mga empleyado sa metro manila. 5:20pm ang kadalasang labas ko sa opisina. Kailangan kong magwalking distance para makasakay ako sa terminal ng mga dyip. Kasabay ko sa pag-uwi ang ka-officemate kong si Lara. Naglalakad na kami patungo sa dyip na papunta sa SM Fairview. Hindi kami sumakay sa dyip na papaalis na. pareho kasi kaming ayaw sumakay sad yip na punuan at kami ang huling uupo. Kaya sa kabilang dyip kami sumakay. Tatlo palang ang pasahero na naabutan naming.
Lovemath
Submitted by Chin Lourd on January 29, 2012 - 8:56pm. unrequited loveNagmamadaling umakyat ng hagdanan si Mimi patungo sa kanyang classroom. 4th year na siya ngayon. Buong buhay niya sa high school ngayon lang siya nangarag sa pagpasok sa eskwelahan. At bakit?
"5,193 MILES FROM LOVE"
Submitted by Norbin on January 26, 2012 - 8:24pm. love story
5193 miles from love
Written by: Norbin Cayabyab
Chapter one
A Happy Hatred
Submitted by Joan Timothy Rosales on January 25, 2012 - 5:45pm. Hidden MessagesDo not feign the eulogy of the noble one!
The Decay
Submitted by mystique on January 24, 2012 - 10:02pm.Pain throbs so deeply it drives me insane,
Every inch of my body feels the rhythm from within,
Functions I needed – I bet I couldn’t gain,
It leaves me lying awake from this bed all evening.
Positive mind tires itself from endless thinking,
Asking questions how and when, would it come to an ending?
Kanin
Submitted by arvin95 on January 23, 2012 - 3:11pm.KANIN
Ni: Arvin U. de la Peña
Bawat tao ikaw ay importante
Maging laman ng sikmura
Sa ulam ay kapares ka
Hindi kumpleto ang pagkain kapag wala ka.
Ang kulay mo ay puti
Mula sa palay ikaw ay nagmula
Hindi pare-pareho ang iyong halaga
Sa paglipas ng panahon presyo mo nag-iiba.
Matanda man o bata napakahalaga mo
Doomsday
Submitted by mystique on January 22, 2012 - 9:40pm.Doom was the day when I met you,
You were there,standing in a misty hue
Arms wide open, with a face,oh so blue,
Seeking.Feeling. Couldn't find the right clue.
The black slowly ate the white,
The sun was nearly out of sight,







