(Caution: Excessive sexism. Rated X under the classification of Public Trash Review and Regulatory Board (PTRRB).

©Some Pussy reserved. No sex toys can be used in part or in whole without prior written permission to porn industry.   

Blink-blink-blink, ang sabi ng cursor. Blanko. Kanina pa ako nakatitig sa kompyuter. Gusto kong magsulat tungkol sa libog. Pero, buset, walang bagong ideyang gustong lumabas. Nakadalawang istik na ako ng yosi. Isang tasang kape. Pero alaws pa rin, dude. Parang dalagang nagtatampo ang isip ko. Kailangan mong suyuin. Kanina sa bus nang papauwi ako galing sa kung saan, titig na titig ako sa magandang hita ng babae. Makinis e, parang gusto kong balatan. Di ko maiwasang humanga. May magnet.

Minsan na kitang nakita sa may talampas ng Burog. Nakaupo ka sa nakatumbang puno ng akasya, hindi alintana ang mga langgam na nagmamartsa sa iyong paanan. Papalubog na ang araw nun. Malungkot ang langit. Umaambon.

Humiwalay ako sa linya, umiwas ako sa pulutong. Gumapang ako papunta sa iyong mga paa, paitaas papunta sa iyong tuhod. Mula dito ay pinagmasdan ko ang iyong maamong mukha. Tila patak ng ulan ang iyong mga luha na pinupunasan mo ng panyo. Nagtaka ako. Bakit ka umiiyak?

Hikbi ang isinasagot mo.

At buntunghininga.

May sinabi si Begbie sa Trainspotting na hindi ko makalimutan: Shag her senseless. Naisip ko ito habang nagmumuni-muni ako at limang oras na tulalang nakahiga sa kalawakan. Inisip ko kung ano nga ba ang ginagawa ko noong bente uno años (bente-siyete años na ako) pa lang ako. Katulad din ng mga karakter sa pelikula, walang habas akong tumakbo, walang pakialam sa mga sasakyang naghahabol ng kani-kanilang kamatayan. Noon ako ang diyos sa kalye ng Pitong Gatang.

We called it 'The1000 km conversation'.

It was derived from my assumption that a mile is equal to 1000 km (actually the correct conversion is 1 mile = 1.6km). It was one of those nights escorting Eowyn to her work at TeleTech in the not so distant future Mall of Asia, Magsaysay Avenue.

What I am thinking?

A dead weeping willow.

A donkey.

A letter belt.

Figure it out.

Imagine Estragon talking to you. “Don’t be tired,” he said. “Let’s wait for
him. There is joy in waiting.” “Why wait here?” you asked. “Why not
look for him and kill him.” Estragon laughed. “No one knows where he
is. Let’s just wait here. If you try to look for him, you kill the
suspense. You kill the anticipation.” “What if he will not come?”
“Still, we wait. There is joy in waiting.”

He dreamed of you every single day. He dreamed about your shoes, dancing, circling in the icy debris of planet-dreams. A perpetual dream painted in Yellow mindscape. It was a dream walking alone in the sea shore, watching Chris Martin singing Yellow.