Now I remember why I stopped writing several years ago.

Thanks FilipinoWriter.

Bye!

It’s four o’clock and my brain has pulled the emergency cord. Dammit, two hours to go to complete a decent work day, two scripts and one presentation to complete the day’s requirements.

I clocked in at 9:30 and have been pounding on the keyboard since then. For the five hours average that I’ve been continuously writing, I only have two concept boards to show, roughly 16 pages.

And now I seem to have the Ju-On kid weighing on my shoulders and Hannibal gnawing on my cranium.

Late ako ng 34 minutes. Dahil narin sa aking panukala, may sampung pisong multa. Fine. Ok lang.

Pagkaupo, binuksan ko muna ang air cooler na nakatapat sa wakwak ang sikmura kong CPU. Nung una, video card ang bumigay, ngayon, motherboard na. Buti pa yung CPU pwedeng mag-give up. Ako kasi hindi halatang nahihirapan. The woes of the overweight. Pero successful naman, bumukas pa rin ang computer.

Sunod ko naming binuksan ang document na dapat kahapon ko pa tapos. Pero eto, imbes na magsulat tungkol sa whitening cream, nagsusulat ako ng blog.

Alas sais na.

Nanginginig nanaman ako. Pano, kung kelan uwian na saka naman babagyuhin kami ng bagong trabaho.

Parang kakahugas mo lang ng pwet biglang may humilagpos pa.

Nakakaasar. 

Wala ka namang magagawa. Pero dapat meron diba? Pwede namang ipagpabukas. 

Hindi naman kasama sa working hours ang oras sa bahay at ang oras tuwing weekend.

I-plug ko nalang kaya sarili ko sa cumputer. 

Tapos idownload lahat ng creativity. Tapos lump sum ang bayad.

Tapos tapos na. Retirement. Gulay mode na.

Ang pait ko talaga, bitter-bitteran. 

Bago ako nakarating sa opisina, tatlong tao ang umpak sa akin.

Ang aga-aga, dugyot at nananakit na ang mga daliri ko sa paa.

This must not be a good sign.

Kahit na sabi ni Zenaida Seva na may magbibigay ng pera sa akin ngayong araw.

As usual marami nanamang trabaho. Sapaw-sapaw. Apak ng apak sa naunang requirement. Walang pasubaling dumarating. Di man lang makapagtanong kung nakakahinga pa ba ako.

Ang tagal ko na palang walang nasusulat.

Actually hindi pala. Sulat ako ng sulat. Nasa advertising kasi ako.

Sulat para bumenta. Sell-out. I sold out my talents. For commercial use only.

Malungkot. Mahirap lumangoy kalaban ang agos ng perang dumadaloy downstream, paikot, paikot-ikot hanggang sa inidoro, sa tubo, sa imburnal.

Kailangan kumita. At kapag hindi ka best-seller, ang pagsusulat ay isang pagmamahal, isang kawang-gawa, minsan perwisyo kung walang talento. 

The trouble with having a handful of talents is that at first they tell you that you'll divide your time being maid, yaya and cook.:2.5 hours maid, 2.5 hours yaya, 2.5 hours cook. Soon after though, you'll end up being 8 hours maid, 12 hours yaya and 4 hours cook.

Sadly, there is no time multiplier in the salary equation. It is simply maid, yaya, cook for 3 thousand, no matter how many hours of labor you have rendered for each talent.