Enero 3, alas dos ng umaga. Naghuhukay ako sa laptop ng mga bagay na pwede kong isulat o tapusin. Gusto ko lang kasing magsulat bago ako matulog. Sa isang folder na nilalagyan ko ng mga ideya, konsepto't kaisipan, nakita ko ang isang text file na ang label ay 'The Running Horse'.

Binuksan ko ang file. Wala ni isang letra ang nakasulat.

High school palang ako, Japan na nagmamay-ari ng puso ko. Anime, manga, JRock, JPop, JDrama… at kung anuano pang J ang kinaadikan ko. Ngayon, alam naman nating lahat na huminto ako pansamantala sa MA ko sa Comparative Literature para magpaalipin sa salitang Nihongo. Gumigisin ako ng bago mag alas siyete araw araw para magsulat at magsalita ng Hapon. Kahit makasalan para sa kin ang bumangon bago mag-alas otso, napagisip-isip ko din na paminsan, nararapat lang na magsakrpisyo para sa pangarap.

O baket, pangarap kong maging Japayuki. Ano, may reklamo ka?

Naalala ko, minsan nung naguusap kami sa History class, nabanggit ng prof namin na maraming ugali ng Pinoy ang lumabas pag nakasakay sa jeep. Basta parang ganun yung gusto niyang sabihin. Konti lang yung example na binigay niya, pero sapat na yun para patakbuhin yung malikot kong utak. Marami kang mapapansin eh, tulad nalang ng layout ng jeep. Tipong magtatabi-tabi talaga yung mga tao, magkaharap ang dalawang helera. Mas may contact, kung baga. Hindi tulad ng sa bus, iba iba ng pwesto; kahit sabihin mong magkakasunod, parang lahat kayo nakatingin sa iisang direksyon. E sa jeep, F to F.