mayroon akong friend dati na sobrang love gumimick.  laging lasing pag end ng work week, laging nasa libis, taguig o makati.  minsan kahit middle ng work week amoy hang over siya, as in amoy alak na kumapit na sa damit niya kinabukasan.  siya ang bestfriend ko sa office. 

     dahil matalino at may itsura, madaming nagkakagusto sa mokong.  kung sa bagay mabait naman talaga siya at gentleman.  hindi siya yung tipong nakakainis kasama at kausap.  wala ding kayabangan sa katawan kahit pa cum laude siya noon sa STI at magaling sa computers.  dahil nga bestfriends kami marami akong alam tungkol sa mga problema niya sa pamilya at ganun din naman siya sa akin.  ako ang bulungan niya ng mga sikreto at hingahan ng sama ng loob.  madalas tuloy napagkakamalang kami sa opisina. 

     isang araw lumapit sya sa work station ko at may isinulat sa notebook ko na nakapatong sa mesa.  sabi niya galing daw siya sa gimmick nung nakaraang gabi at may part two pa ulit pag uwian ng mismong araw na iyon kaya lang wala na daw siyang pera at kung may idea daw ba ako kung kanino siya pwedeng manghiram.  dahil parehas kaming salat sa kayamanan sabi ko sa kanya wala akong alam na pwede nyang utangan.  bagaman malungkot siya, ilang sandali lang ay bumalik na ang likas niyang kakulitan at pagiging masayahin, at tila nalimutan na ang problema niya sa perang panggimmick.

     nang magbreak-time na kami ay naupo kami sa paborito naming hagdan sa labas ng building.  paborito naming kumain ng chippy at uminom ng tubig lang para tipid at kung may nagpapautang ng meryenda ay sandwich naman ang lalantakan namin habang nagkukwentuhan.  dahil nga sa parehas kaming kulang palagi sa pera dahil hindi kasya ang maliit na sweldo sa gastos sa pamilya madalas naming napag-uusapan ang hirap ng buhay.

     may kinuwento siya sa akin na pangyayari sa buhay niya na hindi ko talaga malimutan.   sabi niya isang araw daw ay nagdaan siya sa overpass.  wala daw siyang kapera-pera.  ang dami-dami daw niyang sinisisi, ang mommy niya, ang daddy nya, ang bunsong kapatid niya.  naglalakad daw siya at mainit ang ulo dahil sa problema nang bigla niyang mapansin ang isang mama na namamalimos sa overpass.  madumi ang damit, gulo-gulo ang halos dikit-dikit nang buhok dahil hindi na naliliguan, nanlilimahid ang katawan.  pero ang sobrang tumusok sa puso niya ay ang kawalan nito ng dalawang paa.  putol daw ang mga paa nito mula hita at nakaupo siya sa mainit na semento na may sapin na karton. 

     sabi ng bestfriend ko nang makita niya ang kaawa-awang kalagayan ng mamang pulubi ay nawala bigla ang lahat ng sama ng loob, init ng ulo at paninisi niya dahil wala siyang pera.  sabi niya kahit daw palagi siyang kapos maswerte pa din daw siya dahil may mga paa siya di gaya ng pulubi sa overpass.  na kahit maliit ang sweldo at laging kulang ang pera niya sobrang napakaswerte daw niya dahil may mga taong mas madaming problema at mga taong may kapansanan pero hindi naman sumusuko sa buhay.

     noon ko hinangaan ang bestfriend ko na isang sobrang gimmickero.  akalain mo ang isang lalaking walang ibang alam kung hindi ang pumunta sa mga bar para mag-inom kasama ang mga barkada ay nakakaisip ng ganung kalalim?  ang bestfriend ko na laging may hang-over nakikita ang mga blessings na binibigay sa kanya ng Diyos kumpara sa pulubing putol ang dalawang paa sa overpass. 

     kung sa bagay tama naman ang kaibigan ko, marami sa atin ang nakikita lang ang pagkukulang sa ating buhay pero bulag naman sa mga biyayang natatamo natin sa araw-araw.  biyaya ng buhay, biyaya ng pamilya, biyaya ng trabaho, biyaya ng mga kaibigan.  puro lang reklamo ang maririnig pero madalang o minsan pa nga ay hindi na nakakaalalang magpasalamat.  kung tutuusin nga ang magising ka ng isa pang araw ay sobra-sobrang biyaya na pero hindi naman natin yun madalas napapansin.  akala kasi natin ay wala nang katapusan ang buhay at ang tanging biyayang alam natin ay ang pagkakaroon ng maraming pera, magaganda at mamahaling kagamitan, magandang posisyon sa trabaho, makarating sa ibang bansa at kung anu-ano pa.  at ang tanging laman ng ating mga dasal ay puro paghingi sa Diyos ng mga materyal na bagay.  sana minsan, gaya ng bestfriend kong mahilig sa gimmick, makita rin natin ang pulubing putol ang dalawang paa sa overpass para masabi rin nating maswerte pala ako upang matutunan din nating magpasalamat sa bawat biyayang ipinagkakaloob sa atin at hindi puro tayo hingi at reklamo...