Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 st1\:*{behavior:url(#ieooui) } /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}

Jane: What do we have here?

(Nakatingin si Jane sa lahat ng kausap. Pero hindi umiimik ang lahat ng sinasabing kausap. Nakamata lang sila. At lilingon sa mga katabi pansamantala. Itinatanong sa mga katabi kung alam kaya ng mga katabing tinitingnan ang sagot sa tanong ni Jane. Sabay-sabay na nagsasagutan ang mga mata, mga sagot na hindi makapa kung ano. Kaya wala pa ring mga imik. Walang berbal na maisagot kay Jane. At pikon na uulitin ni Jane sa lahat:

Jane: Hey! What do we have here?!.

Pero gaya ng kaninang sagot, wala pa rin. Walang imik. Tahimik.

At si Jane sa tonong eksasperado:

Jane: IMPO SIBLE!

*this is actually an excerpt from a script na gagamitin ko, sana, pag nag-apply ako sa theatro ng university na pinapasukan ko. The problem is, not that I can’t do a script, but of the way I write. Im more of a short-story-writer kasi than of a scriptwriter. Pero im comfortable either way.

Ako pa naman yung hindi nabuksan sa konsepto ng mga rules at forms. Kaya “leche” ang itsura ng trabaho pag katapos. Sabi ng kaibigan ko sa mga scripts ko, mas mukha daw short story kesa script. When writing scripts kasi, derecho impunto daw yung mga detalye. Walang masyadong embellishments. Ang binabasa yung mga linya, mga konbersasyon.

At pagdating ko sa opisina ng theatro’ng pag-aaplyan ko, kaharap ang director, mumurahin ako harapan sa mukha ko. at naiimadyin kong sasabihin nya:

Director: Tang ina mo! Asan yung script dito?

At tatahimik ako, sa isip-isip ko, isusulat ko na lang lahat ng gusto kong sabihin.