(Mula sa I'm Sure She Said Six Thirty) 

Ang pinakamahirap ipaliwanag sa lahat ng bagay
ay ang paliwanag sa ‘yong pagtambay-tambay.
Sinumang nakatayo nang solo ay kahina-hinala,
maski pa ang paring lolo doon sa aming parokya.
Isipin na lang ang isang di gagawa ng matino,
dahil wala siyang maisip na prente o balatkayo
habang nakatambay sa kanto, ano sa palagay mo
ang gagawin niya ‘pag tinanong nang ganito:
Ikaw ba, casanova, ay kilabot na manyakis,
salot ng mga bebot, pero di makaalis
diyan sa kinasasangkutan mong gusot.
Ay, ano naman kaya ang iyong palusot
sakaling makuwestiyon ni sarhento
sa dudang titirahin mo ang kaha de yero
at pihadong kahon mo na ang katapat na bangko.
Makukuha mo pa bang tumingin nang diretso
halimbawa’y isa ka ngang mandurukot o karnaper
o amuyong na armado ng icepick o calibre
paltik de 38, matiyagang nag-aabang
sa malamok na sulok, hindi magdadalawang-
isip na manutok, magbigay ng leksyon
sa sinumang pumalag na maghatag ng cellphone,
pera, at susi ng kotse. At kung may magtanong
sa ‘yo, pare, kung ano ang ginagawa mo doon,
naisip mo bang magtago na lang sa ilalim ng lupa
o di kaya
maglabas ng tusok o magkasa ng boga.
Ang kaso, Kosa,
walang dahilan para mataranta o mahiya.
Palagi lamang tandaan ang alibi
ng bawat taong tumatambay
nang sobra dalawang oras.
At sa boses na para talagang minalas
pero di naman naiinis,
sabihin mo, “tsip, inaantay ko lang po dumating si misis”.