Si lolo na gigolo
noong panahon ng Amer'kano
sa akin ay nagpayo

ng payong-binatilyo. Dahil seryoso
sa kaniyang pagkukuro
na gawaing baliko

itong gawaing panghihipo,
bago matulog, ang bilin niya'y ito:
"Apo, gawaing baliko

itong gawaing panghihipo". 'Ka niya, ang kati
sa impeksyon ang uwi
'pag kinamot parati, bagay kaya nasabi ko dati

na magtitimpi ako palagi. Pero kanina
katabi kita
habang nagkakape, sumasampal ang buga

ng iyong bunganga
sa aking mukha.
Dahil di ko magawa

tingnan nang matama
at nang higit pa sa bahagya
ang iyong mata,

samakatuwid, tumawid
ang aking titig
pababa sa iyong baba, sa mabalahibong leeg,

sa nakatindig
mong dibdib. Ang dibdib
mong lubhang nagpapasikip

sa paulit-ulit na pag-ahon,
paglusong
ng aking buntung-

hininga. Ah,
ang dibdib mong lalong umaalsa
sa likod ng asul na blusa.

At dahil kapwa natin batid
na ang ganitong saglit
ay baka di na maulit

(kumbaga'y sino ang papipigil
sa ganitong panggigigil?)
bigla, tila nabigla kong pinisil

ang palad mo. Tumayo
ang aking balahibo.
Nanlamig ako

sa aking inasal.
Masama pala'ng kulang
sa pagtitimpi't dasal.

At ngayong nahimasmasan
huli na nang maintindihan
ang puno't dahilan

ng sukdulan mong imbyerna.
Kaya pasensiya na
at sori talaga:

tampalasan ma't walanghiya,
ito lang ang kasalanang muli't muli'y kaya
ng puson kong mahina.