Sa buong buhay ko, walong beses na akong nanakawan. Apat doon, holdap.

Wag kayong mag-alala, naeenjoy ko ang mga pangyayaring yun. Hindi kasi ako sanay na nagfifeeling kawawa sa sarili ko. Iniisip ko na lang na tuwing nahoholdap ako, umiikot ang dugo ko ng mas mabilis at tumataas ang metabolic rate ko. (Bagong fad diet)

Paborito kong insidente ng panghoholdap ay yung minsang umuwi ako galing sa Eastwood. Unang sweldo ko noon sa trabaho. May limang libo ako sa bag. At kakagaling ko lang sa inuman.

Sa liit kong tao, hindi malayong isiping pushover ako. (Well, pushover ako minsan, depende sa nagpupush.) Naglalakad ako noon sa Baclaran, naghihintay ng sasakyan papuntang Cavite kung san ako nakatira. May nakasalubong akong dalawang lalaking naglalakad pasalubong sa akin. Mukha silang mga varsity ng inter-baranggay basketball tournament. Sila siguro ang crush ng bayan sa street nila. (In short, payag ako magpapush sa dalawang kumag na ito.)

Nagulat ako nang kausapin nila ako, kaso ang pangit ng pick-up line:

"Pengeng barya."

Kacheapan.

Ibang dialogue ang naimagine ko sa utak ko. Ilang minuto bago bumukas ang bibig nila, nakaisip na ko ng turing at ng last price. Ineexpect ko na ididiscuss na lang namin ang mga terms and conditions tapos check na. So sabi ko wala akong barya.

Bigla akong hinablot ng isa sa kanila sabay tutok ng something sa batok ko. At yung isa naman, hinihila yung gamit ko. (Wow, praktisado ang choreo) Aaminin ko, mejo kinikilig pa ako nung simula, may pagka-kinky kasi yung sitwasyon, at dim pa ang lighting. At nararamdaman kong mahabang kuko lang pala yung nakatutok sa batok ko, kaya ako naman itong si brave na pumapalag.

Umaalingasaw ang rugby sa paligid at sa pagkainis ni kuyang taga-agaw ng gamit, nagsimula siyang manapak. Shempre sumigaw na ako.

"Not the face! Not the face!"

Pero di yata niya nagets.

Nadisorient ako sa mga pangyayari at naramdaman kong bumibigat na ang pagkakakapit ni kuya tutok. Tapos namalayan ko na lang na nakahiga na pala ako sa sidewalk. (Super wa poise) Pero imbis na sumigaw ako ng "Inay, Inaaaaaay..." hinanap ko sila at nakita kong naglalakad lang silang palayo habang hinahalukay ang bag ko. (Sa totoo lang nainsulto ako na wala man lang silang sense of urgency.)

So ginawa ko ang dapat namang gawin ng kahit sinong peace-loving victim of street crime-- hinabol ko sila at inagaw ko pabalik ang gamit ko. Pagkakuha ko ng gamit ko, may ilang segundo rin na nakatayo lang sila habang tumatakbo ako palayo. (Naloka yata sila kuya)

Pero dahil varsity nga sila ng inter-baranggay basketball tournament, naabutan din nila ako at nagtake-two kami ng umbagan. Haggard.

Finally after 10 minutes of action, narealize kong repetitive na ang mga sapak. At hindi nila talaga sinusunod ang rule kong "not the face." So sumisigaw na ko ng "Help!" Tapos narealize kong Baclaran pala yun so sumigaw ako ng "Tulong!"

Ilang taxi rin ang nagslow down at nacurious sa eksena naming tatlo, pero lahat sila umalis din. (Parang " The Good Samaritan" lang) Sumabog na ang gamit ko sa pavement at nasira na ang strap ng bag ko kaya gumive up na ako sa pag-eeffort. Nahanap nila ang wallet ko at nilimas ang laman nitong pera. Sabay tawid sa Roxas Boulevard. (Shempre hindi ko na sila hinabol. Kuntento na kong maging biktima ng holdap, ayaw ko nang maging roadkill)

So pinulot ko ang mga gamit ko at pinasok sa gula-gulanit kong bag. Naglakad na ako palayo sa scene of the crime. Ang init-init ng pakiramdam ko, at nung puntong iyon, parang kayang kaya kong tumakbo pauwi. Kaso sumasabit ang sapatos ko sa napunit na laylayan ng pantalon ko. Ilang hakbang lang ay may nakita akong dalawang mama. I'm sure narinig nila ang pagsigaw ko ng "Help!" pero di rin yata nila nagets.

Kumakanta ako ng "Hit Me Baby One More Time" habang naglalakad. Hanggang sa may dumaang taxi. Pinara ko siya. Sabi ko "Manong, dalhin mo ko sa ospital" hindi na siya pumalag. (Kadalasan kasi ayaw ng mga taxi driver maghatid papuntang Cavite). Dumaan muna kami sa ATM bago dumeretso sa Emergency Room. Shempre mapride ako. Ayoko ngang magmukhang victim. Buti na lang hindi ko winithdraw ang lahat ng sinuweldo ko noon. Binayaran ko yung taxi ng 500. At parang nagflashback ang holdapang naganap.

First time kong pumasok sa emergency room ng isang ospital. Kaya gaya ng napapanood ko sa TV, inaasahan kong may sasalubong sa aking may dalang gourney at may mga nurse at doctor na bigla na lang magbabatuhan ng Medical Jargon habang nag-aagaw-buhay ako.

Hindi pala ganon.

Pagpasok ko, naabutan kong maraming tao sa Emergency Room. Walang pasyente. Panay nurse at mga intern. (Oh, great) Consuelo na lang na may dalawang cute na med student na nakaduty nung madaling-araw na iyon.

Na-checkout ko na ang mga tauhan ng ER, wala pa ring gourney o panic na naganap. Nakakainis. So sabi ko in my perky cheerleader voice, "Uhm, na-holdap ako at sugatan ako, ano bang kailangan kong gawin?"

For a moment, akala ko irerefer nila ako sa baranggay o sa police station. Pero matapos mag-wear off ang shock, may isang nurse na ring kumausap sa akin. Nakalimutan niya pa akong paupuin. So habang isinasalaysay ko ang mga pangyayari, may isa pang nurse na kumukuha ng BP ko.

Matapos niyang luwagan ang aparato, sinabi niya sa akin, "Sir, high blood po kayo."

Malamang!!! Kung ikaw kaya holdapin at jombagin ng dalawang mama, hindi ka ba hahighbloodin? Bastardang 'to.

Dinala ako ni ate nurse na mejo slow sa hospital bed at nilinis niya ang mga galos ko. The whole time, pinagmamasdan ako ng mga intern. Sabi ko, "pinag-aaralan niyo ko no?" kebs lang sila. Umalis din sila after a while. Nakakainis, magrerequest sana ako ng hug mula sa dalawang cute na med student pero naalala kong hospital pala iyon at hindi bar. Shiyet.

Sa wakas, may dumating ding doktor. Tinanong ko siya, "Doc, magkakapasa ba ako sa mukha? kasi papasok na ako in 3 days. Bawal sa dress code namin ang pasa." Naaliw yata si Doc sa kakaiba kong humor, hindi niya na ako pinagbayad ng kahit ano. (How sweet.)

Umuwi na ako sa bahay at wala akong taong nadatnan. Nanginig ang buo kong katawan at naramdaman ko na lang ang mga luhang kusang tumutulo nang tuluy-tuloy.

Hinubad ko ang damit ko at nagbihis. Sinunog ko ang pinagbihisan ko at pinanood ko ang apoy.

"Pakyu inter-baranggay basketball varsity players! Pakyu taxi drivers! Pakyu bystanders! Pakyu stupid BP Nurse!"

Di En