Ang gabi ay mabagal na paghihintay
sa loob ng himpilang malumbay.

Nakikita kita sa bawat sandali
ng kanya-kanya nating pagmamadali.
Madalas nakatayo ka sa madulas
na plataporma, aninaw ang aninong

nalulusaw sa mga basang baldosa
o di kaya'y tahimik na nakaupo,
mistulang bagon na walang-kibo
pagsapit sa pinakadulong istasyon

ng peregrinasyon -- walang estranghero
o lulang pasahero, samantalang
sintunog ng niyuyugyog na asero
ang ulang nahuhulog sa ibabaw

ng manipis na yero. Rumaragasang tren
ang tagas ng baha sa mga sugat
nitong abenida. At tulad ng ibang
gabing nauna,nakabalandra ang salita

sa dila
ganitong tinutugis
ng paglilitis ang pag-asa
sa hantungang perokaril

ng mga nadiskaril na pagnanasa.
At tulad ng ibang gabing nauna,
tiyak uusisain ko maya-maya
kung anong oras na. Na sasagutin mo

panigurado, “alas nuwebe pasado”
nang di tumitingin sa suot na relo.
Hanggang sa dumating ang huling biyahe
at katulad ng mga naunang gabi,

solo kang aakyat sa tren na bakante.
Samantalang ako, maiiwan dito,
sinusukat ang humihikab na layo
ng damdamin nating nagsasalisi

ang takbo. Samantalang
ang ating puso,
mistulang bagon na walang pasahero,
naglalakbay nang salungat

pauwi sa mga himpilang
magkabilang-dulo ang agwat.