i love you, mahal kita....

napakasarap pakinggan... pero mahirap panindigan...

ilang puso na ba ang nadurog dahil sa ang mga salitang iyan ay hindi naanindigan?

ilang buhay na ba ang nasira dahil sa mga pangakong iyan pero hindi nabigyang katuparan?

minsan na din akong nadale ng mga salitang yan.... mga katagang simple pero tagos... gasgas na pero tumatalab pa...

natural nga ba talaga sa tao ang magmahal? o in love lang tayo sa idea ng pagiging in love?

marahil, ikaw na bumabasa nitong blog ko, iisipin mo na isa akong taong labis na nasaktan dahil sa mga salitang ito... TAMA KA! labis na sakit ang minsang dinulot nito sa akin...

pero bilang isang tao, bilang isang babae babangon ako. hindi naman ako nag-iisa, marami akong kasama, kaibigan at pamilya.  hindi pa naman ako nawawalan ng pag-asa... at higit sa lahat ay nariyan sya... ang DAKILANG AMA...

ang sakit na minsang dinanas ko ang nagturo sa akin ng mga aral na kahit kailan ay hindi ko makakalimutan. mga karanasang magsisilbing basehan para sa mga desisyong gagawin ko balang araw.ang nakaraang hindi man masarap balikan, aaminin ko madami akong natutunan.