Isang kahinaan nakulong sa salamin(by cassandra)

Tinitigan kita

habang nagtatakang nakikita kong

umiiyak, tiningnan kita sa  iyong

mga mata hindi ka pa rin tumatahan

umiiyak ka pa rin 

sa mga bagay-bagay na 

alam mong hindi naman

kailangan bigyang pansin

sinusugal mo ang iyong mga 

luha para sa mga bagay 

na walang pakialam sayo

 

pinilit kong ngumiti 

habang nakatitig sayo

pero nagtaka ako

ng makita pa rin kitang umiiyak

 

patuloy na tumutulo  ang iyong mga luha

mula sa maamo mong mga 

mata.

at patuloy din ako

nagtataka kung bakit andito ka pa

hindi ka pa rin nagbabago

nananahan ka pa rin 

sa aking pagkatao

ikaw pa rin ang mahinang kilala

ko magmula noon pa man,

akala ko nawala kana

akala ko natakasan na kita

akala ko malayo na ang natakbo

ko palayo sayo

pero hindi pala

itinago lang pala kita sa aking kamalayan

sa sulok ikaw ay pilit

pinatahimik,

 

nagbalik ako sa iyong tabi 

habang binubulag ang 

aking kamalayan na ikaw ay 

hindi na muling mailalabas pa

ngunit nagkamali pala ako

nadatnan ko na lang 

aking katawang lupa na

na nakaharap sayo,

 

sa pamamagitan ng salamin

nakita kitang malungkot

at umiiyak

tulad pa rin dati 

mahina ka pa rin

 

tahan na

kaya mo yan,pero

kahit mahirap akin pa rin pipilitin 

kaya kumuha ako

ng patalim at

isinaksak sa akin repleksyon,

at pagdesisyunan na

kailangan ko na ikaw 

ay basagin

kasabay ng pag wasak 

ko sa aking repleksyon

katuwang nito ang matibay na

paniniwala ko na

dito sa mundong kinaiibawan natin

tanging reyalidad lamang 

ang matitira

at ito ay isa sa

mga katotohan

kaya pinili kong patayin ka

na akin sariling kahinaan

para sa buhay na 

aking

pinaglalaban

 

patawad pero ito ay 

kinakailangan

 

 


AttachmentSize
editIMG_3140.jpg162.13 KB
Lyds78's picture

hindi naman masamang umiyak

dahil tayo'y taong may damdamin at may tear ducts, hehe. 

wala lang, hindi lang ako agree na porke umiiyak ay mahina na.  Marami rin kasi akong nakilalalng hindi nila ipinapakitang nasasaktan sila, ayaw nilang ipakitang umiiyak sila pero deep inside, halos mamatay na sila sa lungkot.  At ito ang mga taong kadalasan ay nagpapakamatay o pinipiling takasan na lang ang lupit ng buhay at reyalidad.

ang mahalaga, sa bawat pag-iyak, pagkatapos nating punasan ang luha natin, taas-noo tayong muli sa mundong nanakit at nagpaiyak sa akin.

tapos sasabihin natin, "hindi porke napaiyak ninyo ako, panalo na kayo..."

ako iyakin ako, pero palaban din ako kung kinakailangan.

huwag mong patayin ang emosyonal na ikaw dahil iyan ang marka ng pagiging tao, kailangan lang kaya nating pangibabawan ang emosyon para magpasya kung ano ang wasto at mali.

magandang tula, ito lang naman ang napuna ko.

napadaan lang...

   yan yun about sa isa

 

 yan yun about sa isa nyang ugali na laging umiiyak

sa kaiiyak nya napapabayaan na nya sarili nya,

na gusto  lumaban 

 

 

salamat po sa pagbasa 

thanks po sa comment

read nyo din po yung iba kung sinulat a

thanks

 

 

 

 

 

sa bawat sinusulat ko ay ang bawat letra ng Buhay ko

Lyds78's picture

ganun ba?

pwede siguro hindi mo na lang patayin iyung umiiyak na part mo kasi ang dating sa akin nung tula, galit ka dun sa iyakin na part mo at gusto mo siyang mawala.  Pwede namang tulungan mo na lang siyang tumayo at lumaban kasi bahagi din naman siya ng ikaw.

sa akin lang naman iyun, ewan ko sa iba.

anyway, keep on writing!

napadaan lang...

 ayoko kasi ng umiiyak e

 ayoko kasi ng umiiyak e hhaha

 

 

 

 

sa bawat sinusulat ko ay ang bawat letra ng Buhay ko

Lyds78's picture

sino bang gustong umiyak?

pero natural reaction kasi ito ng pusong nasasaktan.  May nabasa nga akong sabi "a tear can only be dried once iti is cried", nakakatulong kasi siya sa healing process unless nagpapakalulong na lang sa pag-iyak at hindi na lumalaban di ba?

okey lang umiyak, basta after mong magpunas ng luha, laban ulit! :)

napadaan lang...

 yeap totoo yun   pero may

 yeap totoo yun

 

pero may mahina kasi ng part nabuhay nya na laging nagpapahina sa kanya

kaya stagnant sya sabuhay

 

 

 

 

sa bawat sinusulat ko ay ang bawat letra ng Buhay ko

Lyds78's picture

ganun ba? hehe

dun siguro papasok ang problema at dun ang kailangang ayusin, paano iyung dapat gawin para mas madaling maka-move on mula sa pag-iyak.  Nasa tao din kasi iyan, kung nalulunod siya sa hinanakita at self-pity, hindi nga siya makakausad.  Kelangang harapin ang reyalidad at humakbang pasulong.

Naaalala ko, may mga pagkakataong sobrang nahihirapan ako sa work kaya umiiyak ako.  Pero while crying, tuloy ang trabaho ko.  Pag tapos ko nang maiiyak, wala na iyung bigat sa dibdib, tuloy pa rin sa work hindi nasasakripisyo ang trabaho.  Pero matagal-tagal ding pagsasanay at struggle bago ko nagagawa iyun.

Iyun, siguro ang mas problema ay ang pagtingin sa sarili, basta isipin mo hindi ka mahina at kaya mo iyan.  Kung hindi mo man kayanin, laging merong nagmamahal sa iyo na handang tumulong, hehe.

 

napadaan lang...

dvi1400's picture

i've been bad... =(

in the salty, warm  water by caz

i am saddened by the tears
that came out because of me.
i am saddened by my inability
to make you happy.
   
in your sadness,
i drown in your tears.
in the salty, warm water,
i embrace my fears.
       
when i woke up,
i'm surprised to be alive.
but that's when my own tears
began to arrive.
     
in my fears,
i drown in sadness.
in the salty, warm water,
i realize my madness.
        
i held you tight because
i didn't want you to go.
i had hope that our love
would continue to grow.
        
i am broken,
for i felt i had lost your love.
in the salty, warm water,
i prayed to God above.
  
and so my redemption
will not come at once.
not until i have
served my penance.

i the salty, warm water,
you held my hand.
and after all those tears,
our hearts understand.

     

**Luv, thank you so much for making my week end w/ a wonderful comment. i really feel overly blessed to have you in my life. and i will be forever thankful to God, not just for the gift of love you gave me, but for the gift of you. i love you so much! always remember that.

as for the writing, i find myself speechless. the imagery was amazing. it reminded me of something i wrote before, and of my shame. don't ever stop scribbling.

Allanjohn Andres's picture

Hi cas. sana mabisita mo rin

Hi cas. sana mabisita mo rin 'yong mga sulatin ko sa site na ito. Gayundin ang aking blog sa http://www.allanandres.blogspot.com/ para sa regular na pagpapaskel ng mga bago kong trabaho (tula -- orig, halaw, at mga salin)

sa bawat sinusulat ko ay ang

sa bawat sinusulat ko ay ang bawat letra ng Buhay 

 

 

salamat po sa invitasyon mo po visit ko site mo 

pati mga slat mo dito FW

thanks