#34: May Tamis na Kapalit sa Bawat Natatamasang Pait sa Buhay

"KELAN BA tatayo yan? Tangina naman e…" naiinip na sabi ni Mae.

            "Ewan ko ba, nasobrahan yata inom ko..." nahihiyang sagot ni Rene.

            "Nakapila pa mga kabarkada mo, bilisan na natin."

            "Isubo mo kaya?"

            "Naku ha, mukhang wala yata sa usapan yan... hinugasan mo ba yan?"

            "Oo naman. Bilis na, para matapos na tayo."

            "Bakit naman kasi ayaw tumayo niyan e, samantalang kanina, parang ang libog-libog mo."

            "Hindi ko rin alam e..."

            "Baka naman parati kang ganyan..."

            "Hindi, pramis, ngayon lang nangyari ito..."

            "Hosha, sige. Tangina, dapat tumayo na yan ha."

***

KAARAWAN NI Rene kung kaya't nais ng kanyang mga kaibigan na bigyan siya ng isang munting surpresa. Naisip nilang "regaluhan" siya. Kakahiwalay lang ni Rene sa kanyang nobya at medyo dama pa rin nito ang kalungkutan at hinanakit. Hindi niya alam ang pinaplano ng mga kabarkada nang yayain siya ng mga itong gumimik.

            "Rene, tara, labas tayo. Kasama buong barkada. Birthday mo ngayon, dapat magpakasaya tayo!" sabi ni Charlie kay Rene sa telepono. Si Charlie ay isang gimikero at parating pasimuno sa mga lakad. Siya ang pinakamapera sa kanilang barkada, dahil sustentado siya ng amang sangkot smuggling. At, syempre, maraming chicks.

            "Ha? Wag na, tol. Dito na lang tayo sa amin. Pwede tayong tumoma dito. Pero wag lang masyadong maingay ha.

            "Huh, dyan sa inyo? E hindi nga yata pwedeng mag-ingay dyan sa inyo e,  hehe. Basta, pre, ako'ng bahala. Sigurado mag-eenjoy ka."

            "E ano ba gagawin natin?"

            "Labas tayo. Beer house, pre. Tapos doon tayo sa condo ko. May ipapakilala ako sa 'yo."

            "Ipapakilala? Sino?"

            "Chikas, pare. Eto naman o, slow masyado. Basta, relax ka lang. Kelangan mo nang ilabas yan, kaong na yan, haha!"

            "Putcha naman o, alam mo namang wala akong hilig dyan e..."

            "Tangina, pre. Baka pag nakita mo 'tong papakilala ko sa 'yo, baka labasan ka agad, hehe. Panalo 'to, pre."

***

HINDI SANAY si Rene na mag-celebrate ng kanyang kaarawan. Ang huling alala niya na nagkaroon siya ng birthday party ay noong ikalabindalawang kaarawan niya. Noong sumunod na taon ay hind ina ito naulit. Kahit gusto ng kanyang inang myembro ng isang Catholic charismatic group at ng kanyang amang nasa Sudbury, Canada.

***

“ANO BA yan, nangagawit na yung panga ko ha…”

            “Pasensya…”

            “Kakagatin ko na yan e…”

            “Huwag naman…”

            “May problema ka ba? Hindi ka ba nagagandahan sa akin?”

            “Maganda ka…”

            “Maliit ba suso ko?”

            “Ayus lang…”

            “E anong problema mo? Bakla ka ba?”

***

“MAMAYA HA, galingan mo. Eto dos mil, ayus na siguro yan. Basta paligayahin mo yung kaibigan ko…” habilin ni Charlie kay Mae, isang oras bago siya makipagkita kay Rene at sa iba pang kabarkada para gumimik.

            “Sige, Charlie, ako bahala…” marahang sagot ni Mae.

            “Mamaya mga bago mag-alas dose, dapat andito ka na. Nandito na siguro kami nun.”

            “Sige. Mag-isa lang bang lalarga yung kaibigan mo?”

            “Um, may iba pa kaming kasama. Siguro mga lima kami. Syempre, lalarga rin kami…”

            “Oy… kulang ‘to. Ano ka, sinuswerte?”

            “Bakit, may angal ka? Kung ayaw mo, kukuha na lang ako ng iba.”

            “Hindi naman sa ganun… e syempre, lima kayo… putcha, malalaspag naman ako nun…”

            “Basta galingan mo. Bibigyan kita ng bonus kapag magaling ka.”

            “Sinabi mo yan ha…”

            “Basta… mga 11 PM andito ka na. Ready to fight.”

            “Sige. Basta yung mga the usual lang ha…”

            “Kung ano ipagawa sayo, gawin mo. Akong bahala sayo…”

            “Sige… sige… basta dapat umayos yang mga kaibigan mo ha…”

            “Tangina, andami mo namang hirit e. Basta gawin mo dapat mong gawin, tapos. Okey?”

            “Okey…”

***

“ANO NGA ulit pangalan mo?”

            “Mae. Pang-ilang tanong mo na yan?”

            “Mae… maganda ang pangalan mo…”

            “Salamat… pero bakit parang sabi nitong si patotoy mo, hindi…”

            “Ewan ko ba…”

            “Mag-iisang oras na tayo dito…”

            “Totoo bang 22 ka pa lang?”

            “Bakit, mukha ba akong mas bata? Haha!”

            “Mukha kang… mas matanda, sa totoo lang…”

            “Hooooy… sige… sa totoo lang, 29 na ako…”

            “Sabi na nga ba e…”

            “Pero hindi halata, diba? Ikaw, ilang taon ka na?”

            “25…”

            “Haha… ikaw pala ang bata pa!”

            “Bakit, mukha ba akong kwarenta na?”

            “Hindi naman… mukha ka ngang bata pa. Ang ganda nga ng mga mata mo e, nakakalibog. Haha!”

            “Haha… bolera ka pala…”

            “Hindi… totoo talaga, maganda ang mga mata mo.”

            “Sige, sabi mo e. Salamat.”

“Hehe…naalala ko tuloy, dati, may kapatid akong nawala…”

            “Bakit naman nawala?”

***

BAGO SUMAPIT ang ika-labintatlong kaarawan ni Rene ay ipinagtapat sa kanya ng kanyang ina na ampon lamang siya. Lubhang nalungkot si Rene dahil sa nalaman. Bigla siyang nanlamig sa mga magulang. Kung kaya’t sa pagsapit ng kanyang kaarawan, sinabi niya sa kanyang ina at sa kakauwi pa lang at gulat na gulat na ama na ayaw niya na ng birthday party, kahit na may inorder nang cake at mga lobo para kanya.

            “Bakit niyo ako inampon, ma?” tanong ni Rene sa kanyang ina na noo’y lumuluha.

            “Akala kasi namin noon na hindi na kami magkakaanak,” sagot ni Mang Sixto, ama ni Rene.

            Ngunit makalipas ng dalawang taon ay nabiyayaan pa ng isang kapatid si Rene. Ngunit hindi nabawasan ang pagmamahal ng kanyang mga magulang sa kanya.

            “Nasaan po ang mga tunay kong magulang?” dagdag na tanong ni Rene.

            “Patay na sila…” madiing sagot ni Aling Carlita, ang ina ni Rene, na noo’y tumahan na sa pagtangis.

            “Paano pong…”

            “Naaksidente sila… sa… um… highway… sumalpok yung bus na sinasakyan nila sa isa pang sasakyan…” Kasinungalingang minarapat ni Aling Carlita na sabihin sa kanyang anak. Dahil nakikita niya sa mga mata nitong nais niya silang hanapin.

            “Akala ko, nakuha ko ang mga mata ni Papa. Magkahawig kami sa mga mata. Ayun pala, ampon ako…”

            “Mahal ka namin ng Papa mo. At yun ang mahalaga.”

***

“SA TOTOO lang, hindi talaga nawala…  pinaampon ng nanay ko… sobrang hirap kasi ng buhay namin noon e…”

            “Ows? Sobra naman yun…”

            “Talagang walang-wala ang nanay ko noon. Iniwan kasi kami ng tatay ko. Pokpok din ang nanay ko dati at dahil nga beybi pa yung kapatid ko dati, hindi niya maalagaan… hindi niya mapakain… at hindi rin siya makapag-trabaho kaya, ayun, pinamigay niya na lang yung kapatid ko. Ako nga rin e, muntik ipamigay, buti na lang naawa yung isa kong tiyahin at pinag-aral ako.”

            “O, e bakit…”

            “…ako nagaya sa nanay ko?”

***

“SALAMAT PO, Misis… ” abot-langit na pasasalamat Martha, isang babaeng may makapal na make up, ang kanyang eye liner ay napunta na sa kanyang mga pisngi dahil sa mga luhang umagos. Kinailangan niyang ipamigay ang anak dahil sa hirap ng buhay.

            “Walang anuman… pinapangako naming bibigyan namin ng maayos na buhay ang anak mo…” sagot ng Ginang na umampon sa anak ni Martha. Isa siyang babaeng nasa 30-40 taong gulang, may mangilan-ngilan nang abuhing hibla ng buhok sa ulo, na ngayo’y maaliwalas na ang mukha dahil pagkaraan nang may limang taong paghihintay ay magkakaroon na rin siya ng anak. Ang kanyang asawa ay minarapat na lang manatili sa kanilang kotseng kulay asul dahil ayaw niyang makakita ng mga inang tumatangis dahil sa pagkakawalay sa kanilang mga anak. Silang mag-asawa ay nasa isang simbahan. Dahil nga sa matagal nang paghihintay nilang mag-asawa upang magkaanak ay napadalas ang pagpunta sa simbahan ng Ginang upang hilingin sa kalangitan na biyayaan siya ng anak.

Isang linggo na ang nakakalipas bago ang araw na iyon, matapos magdasal sa simbahan ay may lumapit sa kanyang isang babae. Sinabi sa kanya nito na narinig niya ang bulong ng Ginang para magkaanak. Sa ilang beses na nagpabalik-balik ang Ginang sa simbahan ay parati siyang nakikita ni Martha doon. Sinabi ng babae sa kanya na nais niyang ipaampon ang kanyang anak dahil sa hirap ng buhay. Ang sanggol na tangan-tangan ng babae ay madungis at nakasuot lamang ng lumang lampin na nagkukulay kape na sa alikabok at dumi, ngunit sa mukha nito at matatagpuan ang dalawang mapupungay na mata na tila nangungusap sa Ginang, nanghihingi ng tulong, ng kalinga. Napabalikwas ang Ginang at ninais nang umalis, ngunit hinawakan ni Martha ang braso nito. Binigyan siya ng isang matalim na tingin ng Ginang, ngunit patuloy pa rin sa pagkakahawak sa kanyang braso si Martha. Tumulo ang mga luha sa kanyang pisngi. Mabilis na nawala ang talim sa titig ng Ginang. Ang kanyang matalim na tingin ay natabunan ng awa.

            “Parang awa niyo na misis…” buong pagmamaka-awa ni Martha sa babae.

            “A-anak mo ba iyan?” naguguluhang tanong ng Ginang babaeng puro kolorete ang mukha na nasa kanyang harapan.

            “Opo, misis… hindi… hindi ko po kaya siyang palakihin nang may maayos na buhay… parang awa niyo na po, ampunin niyo na ang anak ko…”

            “E hindi naman kita kilala e… at saka hindi ako nakasisiguro na anak mo nga iyan…”

            “Anak ko po ito… m-matagal ko na po kayong napagmamasdan sa tuwing bumibisita po kayo dito sa simbahan. Minsan po ay umuupo ako sa likuran niyo, nakikinig sa kung ano ang ibinubulong niyo habang nagdarasal kayo.”

            “At narinig mong…?”

            “Opo. Paumanhin po. Ngunit nang malaman ko po na ninanais  niyong magkaanak ay naglakas-loob nap o akong lumapit sa inyo, nagbabaka-sakaling kayo na ang umapon sa anak ko…”

            “Bakit ba gusto mong ipaampon na ang anak mo?”

            “Sobrang hirap na po ng buhay ko… may isa pa po akong anak, at kahit siya po ay hirap na rin akong buhayin. Kung hindi niyo pa po nalalaman… kung… kung ano ang trabaho ko…”

            “A-ano ba ang trabaho mo? Bakit ganyan ang itsura mo? Bakit…”

            “Dahil ho sa trabaho ko ay hindi ho ako nararapat sa lugar na ito… sa simabahan… hindi ako nararapat dito… ni tumapak ang isang kalingkingan ay hindi nararapat…”

            Nang napagtanto sa wakas ng Ginang kung ano ang trabaho ni Martha ay bigla itong napabalikwas, nangilag, at noo’t noon din ay nagsimula nang umalis. Mabilis ang lakad niya at ilang hakbang lamang ay malapit na siya sa pintuan ng simbahan.

             “Misis! P-parang awa na po ninyo… maawa po kayo…” mahinang sigaw ng tumatangis na si Martha sa Ginang. Napatigil sa paglakad ang Ginang.

             “Parang awa niyo na po… hindi ko po kayang bigyan ng maayos na buhay ang anak ko… maawa po kayo…”

Napapikit ang Ginang. Hindi alam ang gagawin: kung magpapatuloy sa paglakad o lilinguning muli ang isang inang lumluha sa kanyang likuran.

             Sa sobrang pagkainip ng Ginoo sa paghihintay sa asawa, umakyat na siya sa simbahan. Bumungad sa kanya ang asawa, may mga nangingilid nang luha sa magkabilang mga mata. Nakatigil ito, at salikuran ay naroon si Martha, tangan-tangan ang batang noo’ymahimbing natutulog. Nakita ng Ginoo si Martha at nanlaki ang mga mata nito. Napatingalngal si Martha, tila nakakita ng isang multo. Tila ninais niyang bumigkas ng mga salita ngunit tila may pumigil sa kanya, isang pwersa mula sa isang nagdaang kahapon. Kahapong nais kalimutan. Kahapong nagdulot ng pighati.

             “Tara na,” pag-anyaya ng Ginoo sa kanyang asawa na noo’y nakatigil pa rin. Hindi nagsasalita.

             “Ginang…” pagtawag muli ni Martha.

             “Aalis na kami,” sabi ng Ginoo kay Martha. May matalim na pagtitig ito sa babae na tila may halong pagkamuhi.

             “Ginang, kailangan kayo ng anak ko, lalo na ngayong nalaman kong…”

             “Aalis na kami!” pasigaw na sambulat ng Ginoo, hindi inalintana na sila noo’y nasa simbahan. Nagulat ang Ginang, napatingin siya sa asawa at nakita sa mga mata nito ang poot. Nakatitig ang Ginoo kay Martha, at si Martha naman sa Ginoo. Bumaling muli ng tingin ang Ginang kay Martha at agad itong napayuko. Binalik ng Ginang ang paningin sa Ginoo. Napatitig ang Ginoo sa asawa at siya rin ay napayuko at maya-maya pa’y tumalikod.

             “Halika na, aalis na tayo” sabi ng Ginoo sa asawa.

             “Tignan mo muna ang mata ng bata…” sagot ng Ginang.

             “Ano? At bakit…”

             “Tignan mo!”

             At noo’y nagising ang bata, iminulat ang mga mata. Nakita ng Ginoo ang mumunting mga matang ito ng bata, at noo di’y tila nangilid din ang sarili niyang mga luha.

***

“ALAM MO, inampon lang ako ng mga magulang ko…” nasambit ni Rene, upang ibaling ang usapan sa iba pang paksa.

            “Talaga? Aba may pagkakatulad pala tayo, ano?” sagot ni Mae.

            “Oo, totoo. Matagal ko na ring alam. At hindi ko kilala ang tunay na mga magulang ko.”

            “Alam mo, kung buhay pa ang kapatid ko, malamang magkasing-edad kayo.”

            Pagkarining ni Rene ng nasambit ni Mae na yaon ay tila may pagbabagong naganap sa kanya, na ikinagulat nilang pareho ni Mae.

            Aba… sa wakas… sa isip-isip ni Mae.

***

“AAMPUNIN NATIN ang batang iyon, ito na ang sagot sa mga dalangin natin…” sabi ng Ginang sa asawang nagmamaneho ng sasakyan habang hinabaybay nila ang kalsada, pauwi sa kanilang tahanan.

            “Ang mga mata ng batang iyon… kakaiba… parang nangungusap, humihingi ng saklolo, ng kalinga…” mahingang sagot ng Ginoo. Unti-unti’y tila nawawala siya sa sarili, at bahagya nang zumizig-zag sa kalsada ang minamaneho niyang sasakyan, hanggang sa tulyan na siyang tumigil sa tabi. Pareho silang tulalang mag-asawa, habang ang iba pang mga sasakyan ay patuloy sa pag-andar.

            “Napansin mo rin pala.”

            “Oo…”

            “Ngunit may napansin pa akong iba… alam mo ba ang tinutukoy ko?”

            “A-ano yun?”

            “Parang may kakaibang pangyayari, nang nakita mo yung babae…”

            “Anong pangyayari?”

            “Kilala mo ba ang babaeng iyon?”

            “Hindi…”

            “Bakit parang may nagsasabi sa akin na kilala mo siya?”

            “Hindi ko siya kilala.”

            “Alam kong may magpagkukulang ako sayo…”

            “Ano ba pinagsasasabi mo?”

            “Kilala mo siya… kitang-kita sa mga mata niyo… kitang-kita sa mga mata ng bata…”

            “Sinabi ko nang hindi!”

            Nagulat ang Ginang sa biglaang pagtaas ng boses ng asawa. Ang Ginoo naman ay tila nagulat din.

            “Kung ano man ang katotohanan, wala akong pakialam. Ang mahalaga’y may anak ka na… may anak na tayo…”

***

“ABA, ABA, aba… hello, hello…” nasambit ni Mae habang nakatitig sa ari ni Rene na noo’y nakatayo na. Hawak niya ito at patuloy na hinihimas-himas. Nagulat si Rene. Hindi niya alam kung ano ang nangyari. Tila nawala ang kalsaingan niya, at unti-unti nang umaatake ang libog. Nararamdaman niya na ito sa kanyang mga ugat.

            “Tangina mo… iyan lang pala magpapatayo diyan!” dagdag ni Mae, habang tumatawa-tawa.

            “A-anong… anong ibig mong sabihin?”

            “Yung nabanggit ko lang yung tungkol sa kapatid ko, biglang umatensyon na yang titi mo!”

            “Um… hindi ko rin mapaliwanang…”

            “May kapatid ka bang babae?”

            “Wala…”

            “Gustong magkaroon? Kahit ngayong gabi lang?”

            “Huh? Ano bang sinasabi mo?”

            “Bunsoy… narito na si ate…”

            At lalo pang tumayo at nanigas ang ari ni Rene, at siya parang sinaniban na ng kung anong ispirito. Isinubo ito ni Mae, na parang sinaniban din. Sinupsop niya ito na parang wala nang bukas. Malapit nang labasan si Rene, at pinigil si Mae sa pagsupsop ng ari niya. Hinatak niya itong patayo at itinulak sa kama. Binukaka’t pinaghiwalay ang kanyang mga hita, at binuka ang ari nito.

            “Ipasok mo na, bunso. Tangina!”

            “Oo…”

            “Tangina, dahan, dahan lang ha… sa labas mo iputok…”

            “Teka may condom ako…”

            “Tangina, condom… wag ka na mag-condom! Wala naman akong sakit e. Ipasok mo na, bunso!”

            “Opo,.. opo, ate…”

            Napangiti si Mae, nagulat si Rene sa sinabi, at walang habas niyang kinantot si Mae na parang wala nang bukas.

***

SA LABAS ng silid ay rinig ng mga kabarkada ni Rey ang kalabugan sa loob. Ang condo ni Charlie ay may isang kwarto, hindi kalakihan, ngunit may mga magagarang mga gamit, at hindi mapag-iisipang may nagaganap na mga kalokohan doon.

            “Tangina, pre, mukhang panalo nga yang chiks na binigay mo kay Rene a. Pa-next ha!” sabi ni Naldy, isa sa mga kabarkada ni Rene.

            “Sabi sayo e, ayus trumabaho yan. Naging syota ko dati yan e, kaso naging pokpok, tangina. Laspag na pekpek niyan pero panalo yan.”

Ang dalawa pang lalaking naroon ay pangisi-ngisi lang habang nakikinig sa ingay na nagmumula sa kwarto. Mga halinghingan, kalabog, mura, hiyaw, at kung anu-ano pa. Sila rin ay kakantot kay Mae mamaya.

***

“AHH, AHH… aah…”

            “Sige pa… ahh… shet… tangina… ahh…”

            “M-malapit na… aah…”

            “S-sa labas mo iputok ha…”

            “Aaaaahhh…”

            “Oy, oy, oy… tangina mo… putcha…”

            “Aaaaaah… aah…”

            “A-ano… tangina naman… ano? Pinutok mo sa loob?!”

            “H-ha? Um… oo…yata…”

            “Anong oo yata? Tangina naman o…”

            “Sori… sabi magko-condom ako e”

            “Wala, andyan na e… tangina…”

            “Hayaan mo, pag nabuntis ka…”

            “Ano, papanagutan mo? Gago ka ba?”

            “E anong gusto mo?”

            “Wala, hayaan mo na…”

            “Sori…”

            “Haha… ok lang yun. Maghuhugas na lang ako. Wala yan. Sanay na ako sa ganyan…”

            “Sige, sabi mo e…”

            “Basta mahalaga, nakaraos ka na… bunso… haha! Tangina mo, pre… mukhang may topak ka! Biglang tumayo yang titi mo nung inimadyin mong magkapatid tayo, haha!”

            “Haha… ewan… kasi sabi mo may ipinaampon kang kapatid e, tapos ampon ako…”

            “Tapos baka ikaw yung kapatid ko? Hahaha!”

            “Bakit ka natatawa? Hindi ba totoo yung kwento mo?”

            “Totoo… pero malayo naman na ikaw yun. Haha.”

            “E kasi parang… parang may lukso ng dugo akong naramdaman e…”

            “Tanginang yan… libog ang naramdaman mo, gago! Lukso ng dugo… lukso ng dugo tapos kinantot mo! Tangina… manyak ka yata e!”

            “Hindi a…”

            “Hoshasha, sige… maghuhugas lang ako… susunod pa yung mga kabarkada mo…”

            “Ok… um, eto pala o…” Nag-abot ng limandaang piso si Rene kay Mae.

            “Uy… salamat! Galante ka pala e… um… eto pala number ko, text mo ako sa susunod, kapag inatake ka ulit ng libog, haha!” Binigay ni Mae ang numero ng celfone niya kay Rene na isiunlat niya sa isang piraso ng papel.

            “Sige… salamat…”

            “Haha… salamat din… sige,sa uulitin. Bunso. Hahahaha!”

            “Hehehe… sige…”

            Lumabas na ng kwarto si Rene, at nakita niyang nakaabang ang kanyang mga kabarkada. Naghiyawan ang mga ito, nagpapalakpakan, tila nanonood ng boksing at nanalo ang kanilang pambato.

            “Okey ba pre? Panalo, diba?! Sabi sayo e!” tanong ni Charlie kay Rene.

            “Oo, tol… panalo nga…” mahinang sagot ni Rene.

            “Owrayt…”

            Makalipas ng ilang minuto ay bumukas ang pinto ng kwarto at dumungaw ang ulo ni Mae. “Sino next?” tanong niya.

            “Okey… next ako, hehehe…” sagot ni Naldy, sabay tayo at pasok sa kwarto.

            Tahimik lang na pinagmasdan ni Rene ang pagpasok ni Naldy sa loob ng kwarto. Bago sumara ang pinto ay tumingin sa kanya si Mae, ngumiti at kumindat. Napangiti si Rene, sabay lagok ng beer.

            Sa loob ng kwarto, mabilisang naghubad si Naldy. “Tangina, ang seksi mo!” malakas na sabi nito kay Mae.

            “Syempre naman. Pero teka, bago tayo magsimula… may kapatid ka bang babae?”

            Hindi nakaimik si Naldy. Tila nagtataka sa tinananong ni Mae sa kanya.

            Ngumisi si Mae. Hinubad ang twalyang naka-palibot sa kanyang katawan, at nagsabing “Game!”

13, 14, 17, 18 December 2010 / 04, 11 January / 13, 20, 23, 31 March / 02 April / 06 May / 20 June / 16 July / 21 Aug / 11, 12, 14, 15 December 2011