Kasalanan ng mga matang

Kung saan saan tumitingin,

Ng mga paang

Kung saan saan nakararating,

At ng ihip ng hanging lumiligaw

Bakit hindi iligaw sa paraiso?

Kasalanan mo, oh magandang tao

Ng libog, init at imahinasyon

Kasalanan ng salapi at

Mga pangarap na naabot

Ang pighati ng panahon.

Kasalanan ng pusong balimbing

Ng damdaming tanga

Manhid, pipe, bingi

At ng kalituhan

Ang mga nakatadhanang kamalasan

Sa kabila ng mga dasal

Sa dilim na taimtim.

Kasalanan ng musika at sining

Ng mabigat na pasanin,

Ng paglimot ng kaibigan

Ang lumbay at gulo

Sa buong mundo.

Kasalanan ng kabutihan

At ng kasamaan,

Ng sobrang dilim at liwanag

Na nakabubulag,

Ang pabagu-bagong mukha

Ng bawat isa

At ang digmaan sa mundo.

Kasalanan ng sarili,

Ng mga magulang, ng mga bayan

At ng mga diyos,

Kasalanan ng bawat isang

Nakararamdam at nagkakasakit

Kasalanan ng isang umpisa

At ng isang wakas,

Kasalanan ng lahat ng mga pangarap

Ang pag-ibig sa mundo.