Sa dami ng mali ko sa buhay
Sa dami ng tamang nagawa ko rin
Hindi man ako pantas mas lalong hindi naman  mangmang
Hindi rin nagmamaang-maangan
Bukas ang mata ko sa pag-idlip ng utak ko

Ang daming bagay na hindi masimulan

Ngunit ang totoo ‘y  natapos ko na pala ang aking labahan

Pasensiya na sa kuwento ng aking buhay

Patawad rin kung ikaw ay nababagutan

Sa teleseryeng hindi mo naman inaabangan

Ganito lang talaga ako hindi nakikibagay
Sa seryusong takbo ng buhay
Hindi ko kailangan pang mag-aral
Pagkat ang pinag-aaralan ay alam ko na

Hay naku huwag mong pansinin ang kakrung-krungan ko
Pero kuwida’y minsan lahat tayo’y krung-krung