Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 st1\:*{behavior:url(#ieooui) } /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}

Chapter Two

Kulang na lang ay paliparin ni Eloisa ang kanyang mga paa patungo sa bahay nina Melanie. Tanghali na kasi. Pagkalipas ng halos ng dalawang buwan na gabi-gabi siyang puyat dahil sa pagsusulat ng isang bagong nobela.

Isang kakaibang kuwento ang isinulat niya. Isang nobelang tumutukoy sa isang babaeng nagbigay ng himala sa isang bayan. Sa nobelang ito ay muli siyang nabuhayan ng loob. Isang pag-asa ang kanyang nasisilayan na sa unang pagkakataon ay makapasa ang kanyang nobela at kilalaning isang magaling na novel writer. Dahilan ito para yayain niya si Melanie na muling tumungo sa isang sikat na publishing company, ang Spikewest Publishing House.

Laking pasasalamat niya nang maabutan ang kaibigan na nag-aabang na sa kanya sa kalsada. Late na siya nang limang minuto sa pinag-usapan nilang oras. Nakangiting sinalubong naman siya nito na hindi mababakas ang inip na nararamdaman.

"Mukhang pinaghandaan mo ang araw na ito? Kumusta na ang babaeng nagbigay ng himala?" Ang tinutukoy nito ay ang karakter ng kanyang nobela.

Sinamahan niya ng tawa ang sagot niya. "Two months ko nga itong pinaghandaan," aniya at naagaw ang atensyon niya sa sipit nitong folder. "May bagong nobela ka?"

"Ahm, o-oo."

Kumabog ang dibdib niya at nagdulot ng masasakit na sundot sa puso niya sa sinabi nito. Sa tingin niya ay nabuhay na naman ang dating pangamba niya. Si Melanie kaya ang magtagumpay? Alam niya ang kakayahan nito. School days pa lang ay nilalampaso na siya nito kung pagsusulat lang din ang pag-uusapan. Paano kung ang nobela nito ang matanggap? At mabalewa ang nobelang pinaghirapan niya.

Napansin niya na nakahalata ito sa biglang lungkot ng kanyang mukha kaya wala siyang nagawa kundi panindigan ang kanyang kalungkutan.

"Melanie, hindi ko na talaga makakaya kapag na-reject pa ako." Muling nalukot ang mukha niya habang nakatingin sa kausap.

"Tama na ang drama," anito sabay hila sa kanya patungo sa terminal ng bus.

Naintindihan niya kung bakit nagsawalang kibo na lang ito. Ilang nobela na ba nila ang nabasura? Ilang publishing company na ang napuntahan nila? At dahil gusto nilang sumunod sa yapak ni Lualhati Bautista ay patuloy pa rin silang umaasa na balang araw ay ma-published ang kanilang mga akda.

Mahigit isang oras ang itinakbo ng bus patungo sa Ortigas Avenue. Halos itakbo na nila ang paglalakad makarating lamang ng Spikewest Publishing House. At makalipas lamang ng sampung minuto ay narating nila ang nasabing gusali.   

The building was great. Pakiramdam ni Eloisa ay nababagay siya sa gusaling kanilang tinatahak. At habang nasa loob sila ng elevator ay hindi niya mapigilan ang galak sa kanyang puso.

Dito ako nababagay, tanging wika ng kanyang isipan.

Hawak-kamay sila ni Melanie habang palabas ng elevator. Lihim niyang pinagmasdan ito. Naniniwala siyang tulad niya umaasa itong matatanggap ang nobelang ipapasa nila.

May the best woman won!

Magkaibigan sila ni Melanie pero pagdating sa nobela ay hindi siya magpapatalo. Ilang beses na siyang nasaktan at lihim niyang itinatago

Lumipad ang kanyang paningin sa pintuan ng lumabas ang isang matipunong lalaki. Napatayo siya sa kanyang kinauupunan. At muling tinitigan ang lalaking kaharap. Napako ang kanyang tingin sa mukha nito. He was undeniably attractive! Ang makapal at mahaba nitong buhok na umabot hanggang batok was fashionably cut. Makapal ang kilay at maamo ang mga mata nito na binagayan ng mahahabang pilikmata. He has fine features na sa tingin niya ay kamukha ni Eric Quizon.

Nahigit niya ang kanyang hininga habang pinagmamasdan ang kabuuan ng lalaki. Mistula itong isang cover boy sa mga mamahaling men's magazines.

"Good morning! Call me Spike.... sa wakas nagawa na rin ninyo!"   

Sa sinabi nito ay saka niya na-realized kung ano ang kanyang ginawa. She looked like a stupid teenager swooning over his handsome face! Ang ngiti niya ay kaagad na nabura at napalitan ng pormal na ekspresyon.

"Sir, T-tanggap na po ba ang nobela namin?" agad na usisa niya.

"Yes, pero isa lang sa inyo ang napili ko. Isang nobela lang ang pasok sa panlasa ko,"  tugon nito at agad na iniabot ang isang white envelope. "Basahin ninyo ang laman ng envelop na ‘yan at mababasa n'yo ang ilang komento ko sa isang nobelang hindi ko napili. Nakasulat na rin diyan kung kaninong nobela ang napili ko."

Sa sinabi nito ay lihim siyang natuwa dahil sa lahat ng kumpanyang kanilang pinuntahan ito lamang ang naiiba at may pa-sopresa pang nalalaman. Agad niyang niyaya si Melanie na tumungo sa restroom para doon basahin ang laman ng envelope. Pagkapasok nila sa loob ng restroom ay hinawakan niya ang magkabilang kamay ng kaibigan. At sila ay nagtatalon at nagtitili sa sobrang kaligayahang nadarama.

"Basahin mo na," pautos na wika niya. May galak sa kanyang puso. At aaminin niya sa kanyang sarili na lubos siyang umaasa na siya ang nagtagumpay.

Nawala ang kurba ng ngiti sa kanyang labi nang mapansing lalong sumaya ang mukha ni Melanie. Isa na naman ba siyang talunan? Si Melanie na ba ang nagtagumpay?

"Eloisa, grabe heto na ang pinapangarap ko. Natupad na!" Uminit ang kanyang mata at lalo siyang natigilan sa kanyang kinatatayuan. Sa sinabi nito ay batid niyang ito ang nagtagumpay. Masakit pero kailangan niyang maging matatag.

Hinawakan siya nito sa magkabilang balikat niya. Nabakas niya sa mga mata nito ang nararamdamang kaligayahan.

"E-eloisa, ito na ang pangarap ko..... ang pangarap kong maging isang writer ka. Ikaw ang napili... ikaw... ikaw, Eloisa."

Napakapit siya sa lababo. Hindi na niya kaya pang pigilan ang mga luhang namuo sa kanyang mga mata. Sa kabila ng lahat alam niyang luha ito ng kaligayahan.

Lumapit sa kanya si Melanie at niyakap siya nito. Pansamantalang nagtagpo ang kanilang mga mata. Napakalas ang pagkakayakap niya rito nang biglang bumukas ang pintuan ng isang cubicle. Pareho silang napahiya dahil ang janitor ay kanina pa nakikinig sa kanilang usapan.

"Ano ba kayo? Kanina tawa kayo nang tawa, ngayon iyak kayo nang iyak," sambit ng janitor at lumabas na ito ng restroom. Sa nangyari ay sabay silang naghagikgikan at muling nagyakapan.

Nasa puso niya ang matinding kaligayahan. Hindi dahil sa tagumpay niya kundi sa unang pagkakataon ay nakalamang siya sa kaibigan. Pinangako niya sa sarili na hindi na siya muling magpapatalo rito dahil gagawin niya ang lahat para maging isang magaling na novel writer.

SOBRANG galak ang kanyang naramdaman ng una siyang lumuwas ng Maynila para pumirma ng kontrata. At ang sayang naramdaman ay abot-langit nang muli niyang makita si Spike. Inalok siya nito na maging Editor-in-chief at agad niya itong sinunggaban. Sino ba siya para tumanggi sa isang napakagandang alok.

Ngayon ay nakahanda na siya para lumuwas ng Maynila. Bagong buhay ang naghihintay sa kanya. Isang buhay na pinapangarap niya. Sa abot ng aking makakaya ay aabutin ko ang bituin ng aking mga pangarap.

Natauhan siya nang tapikin siya ni Melanie sa balikat. At doon lamang niya napansin na nasa harapan na sila ng bus. Humarap siya rito para magpaalam pero pansamantalang hinawakn siya nito sa balikat.

"Eloisa, kapag nakarating ka na ng Manila sana ‘wag mo kaming makalimutan. Sana matulungan mo akong sumunod sa yapak mo," pamamaalam nito sa kanya.

"Sige, titingnan ko. Ulitin mo na lang ang mga nobela mo. Hindi kasi akma sa panlasa ng iba," tugon niya at agad na binitbit ang maleta bago sumakay ng bus.

Marahang isinandal niya ang kanyang likuran sa sandigan ng upuan ng bus. Ipinikit niya ang kanyang mga mata saka humugot ng isang malalim na buntong-hininga.

ABOT tanaw pa rin ni Melanie ang bus na sinakyan ni Eloisa. Mababakas sa kanyang mukha ang kaligayahan sa tagumpay nito. At mas magiging kompleto ang kasiyahan niya kung sana ay kasama siya sa pag-akyat ni Eloisa sa tuktok ng tagumpay.

Eloisa hired as Editor-in-chief. Isang bagay na pinapangarap niya. Given na roon na masaya siya sa tagumpay nito but, still sinasalakay siya ng matinding selos sa dibdib.  Paano niya matatanggap ang kabiguan kung sa simula pa noon ay siya ang napupuri sa larangan ng pagsusulat?

Oh, Melanie you should be thankful sa tagumpay ng friend mo, sabi ng kanyang isipan saka humugot ng hangin.

After a weeks ay naisipan ni Melanie na ipagpatuloy ang nobelang ginagawa. Napahinto siya sa harapan ng sementeryo saka huminga nang malalim bago tuluyang pumasok sa loob ng sementeryo. Nagulat siya nang biglang tumunog ang kanyang cellphone at laking tuwa niya dahil mula kay Eloisa ang mensahe.

            "Halo frend psa ka ng nbela

Bigay ko sayo add. Pdla mo na lang lbc

Sure pasok yan.tulungan kita"

Halos magtitili siya sa mensaheng natanggap at hindi na niya alintana na lihim siyang pinagmamasdan ng mga babaeng nagwawalis sa loob ng sementeryo at ito ay natatawa sa kanyang pagtitili.

"Tatapusin ko na ang nobela ko para maipadala ko na kay Eloisa," wika niya sa sarili at masayang naglakad papunta sa paborito niyang tambayan. Ito ay isang nitso na naka pwesto malapit sa puno ng Balite.

Ang nobelang isinusulat niya ay tungkol sa isang babaeng ginahasa sa loob ng sementeryo. Ito rin ang nobelang ipapasa niya sa Spikewest Publishing House kung saan kinuha si Eloisa bilang isang Editor-in-chief.

Umupo siya sa isang mataas na nitso kung saan makakaupo siya nang maayos. Kinuha ang ballpen at papel at nagsimulang ipagpatuloy ang nobelang isinusulat.

"Busy ba?" Isang malaking boses ang narinig niya mula sa kanyang likuran. Unti-unti siyang humarap at nakaramdam siya nang takot dahil isa itong malaking lalaki. "Miss, mukhang busy ka sa pagsusulat. Ano ‘yan kwentong pambata?" dagdag pa nito habang nakangiting nakatingin sa kanya.

Natahimik siya at nawala ang takot na nararamdaman  dahil mukhang mabait ang kaharap. Ang mga mapupungay nitong mata ay bumagay sa matangos na ilong. Maputi at malaki ang pangangatawan nito. Napalunok siya nang muli niyang pinagmasdan ang mukha ng lalaki. Shit, kamukha siya ni Gabby Concepcion, tanging nasa isip niya.

"Hey, you look familiar at parang nakita na kita," sabi nito habang tulala pa rin siyang nakakatitig sa maamo nitong mukha. "Hmmmm! Suplada mo naman. Ano ginagawa mo dito?"

Tumayo siya at tama nga ang kanyang hinala  dahil hanggang balikat lang siya nito. "Hindi mo ba nakikita at nagsusulat ako. Puwede ba umalis ka na dito," mataray na sagot niya sa lalaki habang nakataas ang dalawang kilay. Napatawa ang lalaki na siyang ikinainis niya. "Anong nakakatawa? Baliw ka yata," dugtong niya habang taas noong nakatingin rito.

Tumigil ito sa kakatawa at kinindatan siya. "Cute ka kasi lalo na kung nakataas ang dalawang kilay, saka kung titingnan ka para kang grade six." Muli itong tumawa na lalong ikinainis niya.

"Kung ako sayo umalis ka na dahil sisigaw ako," pananakot niya sa kausap.

Mula sa bag nito ay may kinuha itong isang puting kandila. Sinindihan ito at inilagay sa ibabaw ng nitso. Natahimik siya at parang nakonsensiya sa sinabi. Naisip niya na siya pala ang dapat na umalis at hindi ito. Sa hiyang naramdaman ay minabuti niyang umalis na lang pero napansin ito ng lalaki at agad siyang pinigilan.

"Wait! Melanie," tawag nito sa kanya. Pumaling ang ulo niya paharap rito. Lumiit ang mga mata niya, halatang nangingilala, bago bumalik sa normal na laki ang mga iyon. "I'm Jeffrey!" dugtong nito.

"Who are you? Hindi kita kilala."

Lumapit ito sa kanya at mula sa wallet nito at kinuha nito ang isang picture ng isang cute little angel at masayang pinakita sa kanya. Halos mapasigaw siya sa sobrang kilig nang makita ang picture. Kilala niya ang picture na iyon dahil iyon ang pinaka paborito niya sa site ng FilipinoWriter. Muli siyang napatingin sa kausap at siya na mismo ang kumuha ng kamay nito para makipag kumustahan. 

"Ikaw ba talaga ‘yan? Kuya Dyeppri?" sabik na sabi niya na hindi mapigilan ang tuwa na nararamdaman.

Matagal na niyang hinahangaan ang lalaking ito sa site ng FilipinoWriter at talagang todo ang suporta niya dito. Kapag may bagong post ang binata at napansin niyang walang nakakapansin sa akda nito ay  siya na  ang unang magbibigay ng komento para sa sinulat nito. Ilang saglit lang ay natigilan siya at naisip kung paano siya nakilala nito. Gusto niyang itong tanungin pero ito na mismo ang unang nagsalita.

"Kanina pa kita pinagmamasdan at naalala ko na ang Melanie sa site ng FilipinoWriter ay dito nakatira sa bayan na ito. Isa pa kilala ko ang picture mo sa site at pangalawa, ang damit na suot mo ngayon ay iyan din ang damit na suot mo sa picture. Pangatlo, nakita kitang nagsusulat. Alam kong mahilig kang magsulat sa loob ng sementeryo. Lintanyang sabi nito na may mga ngiti sa labi.

Natigilan siya sa kanyang kinatatayuan. Hindi niya akalain na makikilala siya ng idol niya. Naalala niya na tama nga ang binata. Sa lahat ng member ng FilipinoWriter ay siya lang ang bukod tanging naglagay ng close-up photo samantalang ang iba kung hindi anime, picture ng artista ang nakalagay.

"Sandali lang, magsisindi lang ako ng kandila," sabi nito at sinindihan ang kandilang nawalan ng apoy.

Lumapit siya sa lalaki na may lungkot sa kanyang mukha. "Sino ‘yan? Sorry kanina sa mga nasabi ko. Ako pala ang dapat na umalis at hindi ikaw."

"Wala iyon, siya si Isabel katulong namin."

"Ha, katulong? Aba, dakilang amo," tugon niya at hindi napigilan ang mapahagikgik sa kanyang nasabi. Nakalimutan niya na patay na pala ang pinag-uusapan nila.

"What's wrong Melanie?" seryosong tanong nito na ikinatahimik niya.

"Sorry, ganito lang talaga ako kuya," pagdadahilan niya at hindi napigilan ang mamula sa hiyang nararamdaman.

"Katulong namin si Isabel. Gusto niyang paglingkuran ang pamilya namin para tumanaw ng utang na loob sa lahat ng naitulong ng parents ko sa pamilya niya. Isang araw nagulat na lang kami at nagpaalam itong umuwi. After one month nabalitaan namin  na namatay dahil sa cancer."

Parang nabuhusan siya ng malamig na tubig sa narinig. Nakita niya sa mga mata nito ang kalungkutang nadarama.

"Isabel, si Melanie.... Melanie, si Isabel," kaswal na sabi nito sa kanya habang itinuturo ang puntod ni Isabel.

"Hello! Isabel," sabay kaway sa puntod ni Isabel at hindi niya napigilan ang matawa. Bigla siyang natauhan nang makitang seryosong nakatingin sa kanya si Jeffrey. "Siensya ka na ganito lang talaga ako," dugtong niya at pinigilan ang sarili na matawa muli.

"Halika na!" Wala na siyang nagawa kundi ang sumama palabas ng sementeryo.

Nalaman niya na nagbabakasyon ito sa kanilang bayan. Ang mga magulang nito ay tubong Batangas. Nabatid niyang sa Manila ito naninirahan at nagtratrabaho sa isang malaking kumpanya.

"Alam mo hanga ako sa galing mo.  Sa tuwing binabasa ko ang mga akda mo ang saya ko kasi may lalaitin na naman ko," ani nito kasabay ng isang malutong na halakhak.

"Ganoon? Oo nga, hindi ko pa nakakalimutan ang unang komento mo sa akin."

Huminto si Jeffrey sa paglalakad na siyang ikinagulat niya. Huminto sila sa isang malaking puno.

"Anong ginagawa natin dito?" takang tanong niya sa lalaki.

"Uuwi na ako sa bahay ko?" kaswal na sagot nito.

"Uuwi?" sagot niya at iginala ang paningin sa buong paligid. "Okay ka lang? eh, Wala akong nakikitang bahay dito."

"Dito ako nakatira." Itinuro ang isang malaking puno. Sa sinabi nito ay lumaki ang mata niya sa natuklasan.

"Dito? Dito ka nakatira? Eh, puno ng balite ‘yan? Ano ka kapre? Hahahahaha," napatigil siya sa kakatawa nang itinuro ng binata ang bandang itaas ng puno at siya mismo ang humanga sa isang tree house na kanyang nakita.

"Pinili ko ang puno ng balite kasi matibay at malaki pero dalawa lang ang pinagpilian ko kung hindi balite baka puno ng niyog."

Muling napahagikgik siya sa tinuran ng kanyang kuya-kuyahan. Pakiramdam niya ang tagal na nilang magkakilala sa personal. Mabait naman ito kahit lagi siyang niloloko sa site at maligaya siya kapag nagbibigay ito ng komento sa mga akda niya. Tandang-tanda pa niya na minsan nang naging chat room ang site dahil sa mga usapan nila. Ngayon, nasa harapan na niya ang lalaki at personal na niyang nakakausap.

"Halika, akyat tayo para maipakita ko sayo ang mga koleksyon kong libro," wika nito sabay Gusto niyang tumutol pero parang may nagtulak sa kanyang sumunod dito. At dahil gusto niyang maranasan ang umakyat sa puno ng balite. Aaminin niyang natatakot siya sa pag-akyat dahil sa buong buhay niya ay puno pa lamang ng bayabas ang kanyang naaakyat. hila sa kanya.

"Wow!" Humanga siya sa kanyang nasisilayan. Yari ito sa kawayan at maganda ang pagkakagawa. Lahat ng kasangkapan nito ay napakasimple; pawang gawa sa kawayan lahat ng kagamitan pati na ang maliit na papag nito. Lumipad ang kanyang paningin sa mga librong nakakalat sa sahig. Napangiti siya nang mahagilap nito ang isang nobela ni Lualhati Bautista. Napagtanto niya na nagbabasa rin ito ng mga nobela.

Sa dulo ng tree house ay may yerong nakaharang. Akma niya itong pupuntahan para tingnan subalit agad siyang pinigilan nito.

"Huwag kang lalapit diyan. Hindi pa tapos ang pagpapagawa ko. Wala pang pako ‘yan," babala nito sa kanya.

Muli niyang pinagmasdan ang buong paligid. Dumako siya sa bintana ng tree house at napalanghap siya dahil sa sariwang hangin. Maya-maya nakaramdam siya nang panghihilo dulot ng malakas na hangin dahilan para umuga ang tree house. Pakiramdam niya ay matutumba siya sa kanyang kinatatayuan.

"Natatakot ka ba?" malambing na tanong nito sa kanya na ngayon ay nasa likuran niya na handang sumalo sakaling matutumba siya. Humarap siya sa lalaki at nagpanagpo ang kanilang mga mata.

"Kuya ‘wag!" agad niyang sabi nang mapansing unti-unting nagkakadikit ang kanilang katawan at dahan dahang naglapat ang kanilang mga labi. Napapikit siya habang nilalasap ang matamis nitong halik.

"Hoy! Okay ka lang diyan? Bakit ka nakapikit?" pagulat na tanong nito nang mapansing nakatulalang nakapikit siya.

Natauhan siya sa kanyang kahibangan at nagmamadali siyang pumunta sa pintuan ng tree house. Nakakahiya ang kanyang imahinasyon kaya kailangan na niyang umuwi. Saglit siyang natigilan nang maalalang  marunong siyang umakyat pero takot siyang bumaba. God, ano na ang aking gagawin takot akong bumaba.

"Bakit gusto mo nang uuwi? Hindi ko pa nga naipapakita sa  iyo ang mga libro ko," malungkot na tanong nito sa kanya.

"Nahihilo ako." Nagtaka siya dahil tumalikod si Jeffrey at lumuhod ito.

"Oh, Sige na sumakay ka na sa likod ko para makababa ka na. Pansin kong takot kang bumaba."

"Ano? Ayoko nga!" pagtutol niya sa kausap. Hindi niya lubos maisip na kaya niyang umaba sa likuran nito para lang makababa ng tree house.

"Sige, ikaw ang bahala. Bumaba ka na at mag-ingat ka dahil baka mahulog ka pa." Tumingin siya mga mata nito. Nabasa niya roon ang kaseryosohan nito.

Napapikit siya at nag-isip. Alam niyang hindi niya kayang bumaba ng tree house dahil mataas ito. Takot siyang bumaba kaysa sa umakyat.

"Well, payag na ako."

Sa sinabi niya ay muling tumalikod ito at inihanda ang likuran para maka-aba siya. Malapad ang likuran ng binata at mahigpit siyang kumapit  na parang isang bata na karga karga ng kanyang ama.

"Ay!" sigaw niya habang pababa sila ng tree house. Lalong napahigpit ang kapit niya sa lalaki. Gusto niyang ipikit ang kanyang mga mata at itaboy sa isipan ang mga nangyayari sa kanya. Hindi niya lubos akalain na ang isang katulad niya ay naka-aba sa likuran ng isang lalaking hindi pa niya gaanong nakikilala sa personal.

"Miss little girl hindi ka pa ba aalis sa likuran ko at nasasakal na ako?" tanong nito at medyo hinihingal na at doon lamang niya napansin na kanina pa pala siya ibinababa nito ngunit napasarap ang kapit niya at nakapikit pa  ang kanyang mga mata. Biglang tayo niya at inayos ang sarili.

"Hoy, tandaan mo hindi na ako a-akyat diyan sa bahay mo." Tumaas na naman ang dalawang kilay niya na ikinatuwa naman nito. Ang totoo masaya siya dahil sa buong buhay niya ngayon lang siya naka-akyat sa isang tree house at ngayon lang siya naka-aba sa likuran ng isang binata.

Sa kanilang likuran ay may isang taong tuwang-tuwang habang palapit sa kanila.

"Frienship!" bati ni Sanjie kay Melanie. Kanina pa pala ito sa kanilang likuran at lihim na nagmamasid. "Galing ako ng palengke at parang may nagtulak sa akin na mapadaan dito." Halos kiligin ang kaibigan habang nagsasalita.

"Sanjie, siya pala si Jeffrey."

"Ako naman si Sanjie," sabi nito habang ang mga mata ay nakatitig kay Jeffrey.

"Sanjie? Member ka rin ng  FilipinoWriter, tama ba ako?"

Isang matamis na ngiti ang iginanti ni Sanjie bilang sagot sa tanong nito.

"Siya ang may angel na picture. Siya si Dyeppri." hirit ni Melanie na siyang ikinagulat ng kaibigan.

Halos magtitili si Sanjie sa natuklasan at dahil sobrang hiya na ang nararamdaman ni Melanie ay agad niyang hinila si Sanjie palayo kay Jeffrey. Sinenyasan niya ang lalaki na tanda ng pamamaalam. Nang makalayo na sila ay isang maliit na kurot ang binigay niya sa kaibigan.

"Ouch, ano ba sister ang sakit ha," inis na sabad nito habang pilit na pinipigilan ang sarili na matawa.

"Ikaw, alam mo nakakahiya ka. Baka isipin niya kinikilig tayo."

"At bakit? Hindi ba? Aba, kung alam ko lang super grabe ang kilig mo. May payakap-yakap effect ka pa diyan."

"Hoy, sabagay tama ka." Sa sinabi niya ay pareho silang humagikgik at nagtatalon sa sobrang kilig. Hindi nila pansin na ang lalaki ay nasa isang sulok at palihim na natatawa sa mga pinag-uusapan nila.

ISANG buwan na ang nakalipas mula nang ipadala niya kay Eloisa ang nobelang isinulat niya sa loob ng sementeryo. Aaminin niyang masama ang loob niya sa kaibigan dahil hindi ito nakikibalita sa kanya. Kinuha niya ang cellphone mula sa kanyang bulsa at naisipang tawagan ito.

"The number you dialed is not in service, please hang up and call again"

Nagkibit-balikat na lamang siya at tahimik na umupo sa hagdanan ng kanilang bahay. Kinuha niya ang wallet sa bulsa at kinuha ang isang letrato nila ni Eloisa. Kuha nila ito sa isang workshop. Mababakas sa kanilang mukha ang labis na tuwa habang nagpapakuha ng letrato.

"Melanie, gandahan mo ang posing at baka ma-discover tayo," masaya nitong sabi habang nagpapakuha ng letrato."

Matapos nilang kuhanan ng letrato ay may lumapit sa kanilang isang matandang lalaki.

"Ms. Melanie, ang ganda ng stories na isinulat mo at sa tingin ko sa inyong dalawa ikaw ang magiging isang sikat na novelist."

Natuwa siya sa sinabi ng lalaki pero nalungkot siya nang makitang may mga luha sa mata ng kaibigan.

Sa tagumpay ni Eloisa ay masasabi ni Melanie na masaya siya para sa kaibigan pero sa  sulok ng kanyang puso ay may nakatagong inggit.  Si Melanie na magaling. Si Melanie na walang katulad sa pagsulat ng nobela ay natalo ng isang Eloisa na kailanman ay hindi napuri sa kanyang talento. Bata pa lamang sila ni Eloisa ay mahilig na silang magsulat. Lahat ng writing contest sa school ay nasalihan nila at laging siya ang panalo. Pinupuri ng mga professor at kapwa estudyante pero bakit si Eloisa ang napili ng publisher? Siguro nga talagang mapalad ang kaibigan. Isang buntung-hininga ang pinakawalan niya at muling ibinalik ang letrato sa kanyang wallet.

Napatingin siya sa kanyang relo at nagulat siya dahil alas-tres na nang hapon. May usapan sila ni Sanjie na susunduin siya nito para magpahangin sa Plaza. Agad siyang pumasok ng kwarto at agad na nagbihis at humarap sa malaking salamin. Natatawa na naman siya sa kanyang sarili dahil sa unang pagkakataon ay nagsuot siya ng palda. Ito ang niregalo sa kanya ni Eloisa noong kaarawan niya at ngayon lamang niya ito isusuot.

Lumabas na siya ng kuwarto at naabutan niya ang kanyang Ate Pauline na masayang naka-online sa Filipinowriter. Nginitian na lamang niya ang kanyang Ate at lumabas na siya ng bahay.

"Ang tagal naman ng bruhang Sanjie," bulong niya sa kanyang sarili. Nag-usap sila kaninang umaga na eksaktong alas-tres siya susunduin nito.

Hindi siya mapakali habang nakaupo sa isang sementong upuan at napatayo siya nang masilayan niya si Sanjie na papilay-pilay pa kung lumakad.

"Anong nangyari sayo at paika-ika kang lumakad?" masayang salubong niya kay Sanjie.

"Eh, kasi naman nadulas ako habang pababa ako ng tree house." Lumaki ang mata niya sa sinagot nito sa kanya.

"Tree house? Anong ginawa mo doon?" takang tanong niya sa kaibigang himas-himas ang paang masakit. May pumasok sa kanyang isipan kung bakit medyo pilay ang kaliwang paa ng kaibigan. "Uy, baka naman may ginawa kang kalokohan."

"Loka, ano na naman ang pumasok sa kokote mo?" Umupo si Sanjie sa isang upuang kahoy malapit sa kanilang kinatatayuan. "Eh, kasi naman napadaan ako sa puno ng Balite at nagulat ako dahil may sumipol sa akin. Tumingala ako at nagulat ako dahil may nakadungaw sa bintana ng tree house. Isang malaking kapre este isang malaking cute guy, si papa Jeff." Halos tumalsik na ang laway nito sa sobrang kilig habang nagsasalita.

"Tapos umakyat ka? Anong ginawa mo?" kilig na usisa niya.

"Well, may binigay siya sa akin?" agad na tugon nito sabay dukot sa kanyang bulsa.

"Ano ‘yan? para sayo?"

"Hindi, para sayo friendship." Isang kapirasong papel ang inabot sa kanya nito. Agad niya itong binasa at napansin niyang tula na para sa kanya.

Tok , tok ,tok, tao po

Pagbukas ng pinto

Madilim ang loob

Parang kakainin ako ng buong buo

Tok , tok ,tok, tao po

Pagbukas ng pinto

Makulay ang loob

Pero bat ang hirap pumasok

Tok , tok ,tok, tao po

Pagbukas ng pinto

Kulay dugo ang loob

Ayoko ko ng pumasok

Tok , tok ,tok, tao po

Pagbukas ng pinto

Parang sasabog ang loob

Pinipilit akong pumasok

Tok , tok ,tok, tao po

Bakit ayaw magbukas ang pinto

P.S. pwede ba akong pumasok sa iyong pintuan? Tok..Tok..Tok...

Sumingkit ang mga mata niya sa sobrang pagkainis. Hindi na niya nagawang tapusin ang tulang binabasa at nakuha na niya ang mensahe nito at alam niya kung ano ang ibig ipahiwatig nito. Naisip niyang puntahan ang lalaki at ibalik ang tulang ginawa para sa kanya. Pakiramdam niya ay nabastos siya ng lalaking nakatira sa puno ng Balite. Sa isip niya ay hindi siya papayag sa gustong mangyari ng lalaki. Agad siyang sumugod sa puno ng Balite at iniwan niya si Sanjie at wala na itong nagawa dahil masakit pa ang mga paang napilayan.

Pinagmasdan niya ang puno ng Balite at napansin niyang may tao sa loob ng tree house. Heto na naman siya at muling a-akyat sa mataas na puno ng Balite. Hindi na siya nag-aksaya pa ng oras at agad niyang inakyat ang puno para marating niya tree house. Hindi na niya pinansin na siya ay naka-palda lamang sa mga oras na iyon.

"Hoy! Lalaki nasaan ka?" malakas na sigaw niya habang papasok ng pintuan.

Pareho silang nagulat ni Jeffrey. Nagulat ito dahil sa lakas ng boses niya samantalang siya ay nagulat dahil walang damit na pang-itaas ang lalaki.

"I-ikaw, ano ang tula mo? Para saan ‘yon?" tanong niya at hindi niya magawang sulyapan ito.

"Para sayo Melay. Nagustuhan mo ba?" Lalong nainis siya sa kanyang narinig. Lalo siyang lumapit sa binata at ito ay hinarap.

"Alam mo manyak ka at kung akala mo makukuha mo ako nagkakamali ka."

"Ha? ano?" tanong nito na hindi maunawaan ang mga pinagsasabi niya.

"Ang tula mo. Akala mo hindi ko naintindihan? tok! tok! tok! tao po.Ang tula mo malaswa! Akala mo makukuha mo ako?"

Malakas na tawa ang iginanti ng binata na lalong ikinainis niya. Pakiramdam niya ay lalo siyang inasar nito. Huminto ito sa katatawa at humarap ito sa kanya.

"Alam mo ibang kahulugan ang ipinahihiwatig ko doon. Baka naman iba ang naiisip mo. Ikaw ang nagbigay ng ibang kahulugan?"

Natauhan siya sa narinig. Naisip niya na baka nga tama ang binata. Siya lang ang nagbigay ng kahulugan sa tula. Ibig sabihin siya ang malaswang mag-isip. Shit! Nakakahiya, bulong niya sa sarili. Tumalikod siya rito para maikubli ang pamumula ng kanyang pisngi. Naisipan niya na lumabas na lang at baka maiyak pa siya sa sobrang kahihiyan pero naalala niya na hindi siya marunong bumaba ng tree house. Oh, hindi! halos maiyak na siya sa kanyang naisip dahil muli na naman siyang kakalungin ng binata para muling makababa ng tree house.

"Alam mo pagod na pagod na ako, parang gusto kong matulog muna." anitong habang naghihikab.

"Hoy, ibaba mo ko dito."

"Aba! ang bilis mong umakyat kanina. Akala ko nga may bagyong dumating," tugon nito kasabay  ng isang malutong na halakhak na lalong ikina-asar niya.

"Okay, bati na tayo. Ibaba mo na ko dito."

"Eh, kung ayaw ko."

"Sisigaw ako ng rape?"

"Eh, di sumigaw ka," sagot nito habang nakangiting pinagmamasdan siya na hindi mapakali sa kanyang kinatatayuan.

Natigilan siya nang mapansing nakatitig sa kanya ang lalaki. Napadako ang tingin niya sa balbong dibdib nito. Sa kanyang isipan ay naghihinala siyang may gagawing hindi maganda ang lalaking kaharap.

 "Ikaw, ‘pag hindi mo ko ibinaba dito, tatalon ako." Lumakas na ang boses niya sa tindi ng pangambang nararamdaman. Sa sobrang galit niya ay pinaghahampas niya ng kamay ang dingding ng tree house hanggang sa marating niya ang isang bahagi nito na hindi pa gaanong naaayos. Napasandal siya dito at biglang nabuwag ang dingding. "Ahhh," bulahaw niya.

Mabilis ang mga pangyayari at tuluyan na sana siyang mahuhulog sa tree house ngunit mabilis ang pagsaklolo sa kanya nito at agad siyang nahawakan paa. Pakiramdam niya ay bumaligtad ang mundo niya. Nalulula siya sa kanyang kinalalagyan  at lalong bumaliktad ang sikmura niya nang malaman niyang sa paa siya nahahawakan ng lalaki.

"Huwag kang malikot Melay. Hihilahin na kita." 

"Oh! Shit!" daing niya. Ngayon talagang sigurado na siya na sa mga paa siya nahahawakan ng lalaki. Nahulog siyang pabaliktad at nahawakan nito ang kanyang kanang paa para hindi siya tuluyang mahulog. Lalong namutla siya nang maalala niyang nakapalda lamang siya at ito ay bumaliktad na dahilan para matabunan ang kanyang mukha.

"Bitiwan mo ko. Gusto ko nang mamatay," malakas na sigaw niya. Ang totoo takot siyang mamatay pero sa hiyang kanyang nararamdaman ay parang gusto na niyang mamatay.

Malakas ang binata dahilan para mabuhat siya at maiahon sa tree house. "Ikaw, walang hiya ka. Ano nakita mo? Ano nakita mo?" Halos hampasin na niya ang buong katawan ng binata sa sobrang galit at hiyang nararamdaman at dahil naiirita na ito sa bunganga niya ay ito na ang nagkusa para kalungin siya at ibaba sa tree house.

"I hate you! I hate you!" malakas na sigaw niya habang pababa sila ng tree house at tulad ng dati naka aba siya sa likuran nito.

Hindi na napigilan ni Melanie ang maiyak sa sobrang kahihiyang naganap at nang nakababa na sila sa tree house ay agad siyang tumakbo palayo rito.

"Melay!" Napahinto siya sa kanyang pagtakbo saka lumingon sa binata. "Mahilig ka pala sa Hello Kitty," sigaw nito habang may ngiti sa mga labi. Lalong nainis dahil naalala niya na ang underware na suot niya ay may Hello Kitty.

"Ahhhhhh! Ayoko na," malakas na sigaw niya habang patuloy sa pagtakbo.

Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 st1\:*{behavior:url(#ieooui) } /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}

jonsdmur

My Second novel sa site na ito........ saka ko na uli edit...

jonsdmur@yahoo.com

Nahirapan ako kung ano ang ipapangalan ko sa babaeng naka-itim.... ngayon alam ko na! hihihihihihi

paunawa: Parang nagulo sa copy paste...