Nakakakaba ang first time. Pero enjoy, yey!

First time kong tumula ng aking mga tula sa harap ng maraming tao. Akala ko ay hindi ako kakabahan. Pero nangyari pa rin. Ewan ko ba. Dapat ay nilapitan ko ang emcee na si Tobbie para at least alam ko kung pang-ilan ako, at para sana hindi niya na ako tinawag from the audience. Nakakahiya, pakshet. Sana mas naghanda talaga ako.

Nanginginig ako habang papalapit sa stage. Alam kong halos lahat ng mga mata ng mga naroroon ay nakatingin sa akin.  Mga bihasa na sa mga ganitong events. Hindi ko alam kung ano ang iniisip nila. Sabi ko sa sarili ko, bahala na. Ang olats pa ng plastic folder thingy na hawak ko. Doon ay nakaipit ang anim na pirasong bond paper na may nakasulat na siyam na tula. Tinulungan ako ng kaibigan ko bago magsimula ang event kung ano ang babasahin. Plano ko sana e ibabatay ko sa mga mauunang magbabasa ng kanilang mga akda kung ano yung babasahin ko. Kaso pang-apat ako, nagsisimula pa lang ang palabas. Medyo shock pa ang lahat sa ginawang performance ni Kislap Alitaptap with matching slides pa kahit hindi raw siya gaanong naghanda pero sumisigaw-sigaw pa. It's hard to top that, lalo na't umpisa pa lang. So medyo hebigats din binanatan ko. E kaso hindi ako masyadong into performance arts or whatnot kaya, ayun. Binasa ko lang. Konting emote nang onti, tingin sa audience every now and then. Nakinig naman ata sila at pumalakpak pagkatapos. So medyo naging okey naman ang una.

Pagdating sa pangalawang tula, medyo may onting problema. Hindi ako sigurado sa kung ano ang babasahin ko sa umpisa. So medyo light-hearted naman binanatan ko, puro rhymes and metaphors. Mahilig ako sa mga ganun lalo na dati. So yun nga binasa ko. Ganun uli, konting emote, tingin sa audience, repeat until fade. Hindi ko alam kung na-absorb ng audience ang binasa ko pero naging okey naman siguro. Pumalakpak din sila afterwards.

At ayun, natapos din. Nakahinga na  ako nang matiwasay sa wakas. Pero sana sa may bandang huli na ako tumula. Para nagingkasing-okey ako nung mga sumunod sa akin.

At sana rin pala nagdala ako ng mga Tagalog na tula. Sana nagdala ako ng digicam. Sana nahingi ko yung number nung mga cute na girls doon kaso tyope ako. Sana fashionista rin ako. Sana naging mas papansin pa ako kesa kay Paolo Juddah (tama ba spelling? siya raw yun e sabi nung kaibigan ko, na-starstruck ata.). Sana nag-hello man lang ko sa iba pang FW pips na naroon, kaso hindi ko sila kilala. Sana may gitara rin ako at may effects na parang Pink Floyd, puro delay at reverb at distortion. Sana may handheld pc rin ako para wala na akong hawak na olats na plastic folder. Sana ako yung fire sa exit at cock sa a-doodle-doo.

1st time. Memorable. Sa susunod na lang, mas paghahandaan ko. Puyat lang to.