Luca: Then again, maybe meeting you is a bad idea.

Day: Salbahe, bad idea talaga?

Luca: Wala lang. Okay na yung ganito.

Day: Kita tayo tonight, Starbucks Salcedo.

Luca: 20 mins.

---------------------

Nakilala ko si Day dahil kay Peewee. Ilang buwan niya na rin akong tinetext etc, etc. Sabi ni Peewee, okay daw kami ni Day kung sakali. Kasi mabait daw siya. Gusto ni Peewee na magkatuluyan kami, or at least magkakilala. At kilala kasi ako ni Peewee. Alam niya yung mga tipong taong makakasundo ko.

Ang totoo, matagal ko nang gustong makilala to si Day. June pa noong una kaming nagkaron ng interaction. Pano, binati niya ako noong Pride Day. Nagkausap kami sa telepono nang medyo matagal-tagal din. Tama nga si Peewee. Natuwa ako kay Day.

Siguro dahil madali siyang sakyan. At malawak ang pag-iisip niya. Di rin siya nawawalan ng mga interesanteng kuwento. Sila talaga ni Peewee ang magbarkada, noong andito pa si Peewee sa Pilipinas. Hindi ko alam kung paano sila nagkakilala. Pero marami naman kasing kilala si Day.

Masyado siyang involved sa Social Circuit ng mga bakla. Sabi niya, tinatawag daw siya "walking database" dahil sa dami ng connections niya sa mundo ng mga bakla.

Si Day ay isang recreational drug user. Party boy. Marami siyang kaibigang trip ang tumorva. "Torva" sa kanya ko napulot yang term na yan. Pero hindi raw siya hardcore. Nadadala lang sa mga kaibigan.

Noong hindi pa nagiging kami ni Jo, palagi kaming magkatext ni Day. Hindi nga lang natuloy na magkita kami kahit kailan kasi marami siyang mga issue sa katawan. Lalo na't wala siyang trabaho. Nakatira siya sa bahay ng Lola niyang may sakit. Pero pinapahagingan niya ako na kesyo natutuwa daw siya sa akin, ekek.

Sabi ni Peewee, tuwing mag-uusap sila ni Day ay puro tanong daw tungkol sa akin ang pinag-uusapan nila. Magugulat na lang ako dahil ang dami nang alam ni Day sa akin. Gaya ng status message ko sa Facebook, yung mga album ng mga pictures na ina-upload ko.

Siyempre kung may isang taong nag-eeffort na iresearch ka, hindi ba nakaka-flatter?

Nang maging kami ni Jo, nawala si Day sa picture. Siyempre, hindi naman ako bastos. Pero nang malaman ni Day na nagkahiwalay na kami ni Jo ay siya namang tindi ng pang-aalaska nito sa akin.

So noong Sabado ay nagkita rin kami sa wakas. Lampas na noon ng hatinggabi at sarado na ang Starbucks sa Alfaro. Kaya't naglakad-lakad kami para maghanap ng ibang kapihan. Pumunta kami sa Salcedo Park matapos makabili ng kape at nag-usap.

Marami kaming napag-usapan. Mostly, tungkol sa mga tao sa network niya at tungkol kay Peewee. SA totoo lang, mas okay na ibang tao naman ang nagkukuwento for a change. Lagi kasi akong taga-entertain. Kaso habang lumalaon e nawawalan na rin ako ng interes sa mga kinukwento niya dahil hindi ako makarelate dun sa ibang characters at sa totoo lang, narealize ko na sobrang iba pala yung mundong ginagalawan niya sa mundo ko.

Mahilig si Day sa mga tao. Mahilig siyang mag-obserba. Interesado siyang malaman kung paano nagkakasala-salabat ang mga buhay ng mga taong nasa paligid niya. Alam niya kung sino ang mga institusyon at may sinabi sa mundo ng mga bakla. Yung ilan doon ay kaibigan niya. Alam niya rin kung sino ang mga nagpapakasosyal.

Nakakatuwa ang mga kuwento ni Day, pero sa totoo lang, mas gusto ko sana kung sarili niya ang pinakilala niya sa akin. At sinabi ko yun sa kanya.

Luca: Alam mo, natutuwa ako sa mga kuwento mo kaya wag ka ma-offend. Pero sa totoo lang, hindi ako makarelate. Bakit hindi ka nagkukuwento tungkol sa sarili mo?

Day: E anong ikukuwento ko? Wala namang nangyayari sa buhay ko?

Kung gaano kainteresado si Day sa mga tao, siya namang hilig kong mapag-isa. Oo, alam ko na kung nakita mo na ako ay napakahirap nitong paniwalaan. Pero sa totoo lang. Masaya ako kung dalawa lang kami. O mag-isa lang ako.

Nang magpunta kami sa park, halos kami lang ang tao. Natuwa si Day nang may isang grupo ng mga bakla na biglang dumating. May mapapanood daw siya. Pero parang nakagulo ito sa ambience ng lugar.

Sa pinakamalalim na bahagi ng gabi, ang mga puno at mga halaman na naiilawan ng buwan at ng madilaw na ilaw ng poste ay isang napakagandang contrast sa mga madidilim at malalamig na gusaling nakapalibot dito.

Perpekto ang lugar na ito para magsulat. O gumuhit. O magpalipas ng oras. O isiping mabuti kung dapat mo na bang palitan ang mga pangarap mo dahil sobrang imposible o sobrang tagal nilang magkatotoo. 

Gusto ko si Day. Pero alam kong hindi naman mangyayari para sa amin ang gusto kong mangyari. Dahil masyado kaming magkaiba.

At hindi ko makita kung paano kami magtutugma.

Pero dahil hindi nga ako natuto, pumayag akong magkita kami kahit na alam kong susunod na dito ang umasa akong magustuhan niya ako. At maging regular ang aming pagkikita hanggang sa maging kami na nang mahabang panahon.

Ito ang mga bagay na nangyayari sa utak ko ngayon. Mga bagay na pilit kong pinipigilang ihayag sa kanya. Dahil tuwing mangyayari ang ganito, ay nagtatapos din sa kalimutan. Gayong, sila lang yata ang nakalimot.

Kaya constipated ang utak ko ngayon.

------------------------------------

Kagabi nanood ako ng bio Channel. Tungkol sa mga batang 5 years old na tinetrain na maging gymnast sa China. Sa China, ang mga gymnastics schools ay siyam na beses na mas mahal kaysa regular na paaralan. Parang boarding school ito. At sobrang strikto ng rehimen. Sa China, tinatanggap ang corporal punishment bilang tanging paraan upang mapatuto ang isang bata. Naniniwala rin ang mga Chinese na ang isang batang lumaki sa magulang ay natututong maging pala-asa at nagiging tamad.

Ipinuputong ng mga pamilya ang pag-asang umahon sa kahirapan sa mga maliliit na balikat ng mga batang gymnasts na ito. Sa edad na 9, dapat ay mapili na ang mga bata ng isang provincial team upang magtuloy sa kanilang karera bilang isang Olympic gymnast. Kung mananalo ng medalya ang isang atleta sa Olympics ay gagantimpalaan ng gubyerno ng malaking halaga ang atletang iyon at ang kanyang pamilya.

Tinitiis ng kapwa pamilya at bata ang mawalay sa isa't isa sa ngalan ng isang pangarap na sobrang hirap makamit.

Yung isang bata, si Xe Rui, ay siyam na taong gulang na at hindi pa rin napipili ng provincial team. May inherent na pagkukulang si Xe Rui, hindi tuwid ang kanyang mga braso. Mahina rin ang kanyang likod kumpara sa ibang mga bata. Sinabi ng coach niya na dapat ay nagbalik na lang siya sa regular na paaralan sa ikalawang taon niya ng pag-aaral ng gymnastics. Ayon sa coach, kahit na napakatindi pa ng iyong pag-eensayo, kung hindi talaga angkop sa iyong pangangatawan ang larangang iyon ay hindi ka rin magtatagumpay.

Kumbaga, kahit anong ganda ng tinidor, kahit na gawa pa ito sa pilak, hindi pa rin ito mahusay gamitin sa paghigop ng sabaw.

Di naglaon ay hindi nga nagtagumpay si Xe Rui sa kompetisyon kung saan dapat ay mapili siya ng isang provincial team. At sa haba ng panahon na nawalay siya sa pamilya, at sa dami ng hirap, sakit sa katawan at sa damdamin na kanyang pinagdaanan, nagtapos ang kanyang pangarap na maging isang Olympic gymnast. Kasabay nito ang pangarap ng kanyang mga magulang na umahon sa kahirapan sa pamamagitan ng magiging tagumpay niya sana.

Habang pinapanood ko ang palabas na ito, nakasalampak ako sa sahig. Hindi ko mapigilang humagulgol. Iniyak ko ang kalungkutang nadama ni Xe Rui. Iniyak ko ang hirap na pinagdadaanan ng mga musmos na nabubuhay sa ganoon kalupit na sitwasyon. Iniyak ko ang katotohanang marami kaming pagkakatulad ng mga batang iyon.

Dahil sa tinagal-tagal kong naghahanap ng pagmamahal, ay hindi pa rin ako nagtagumpay. Siguro, kahit na gaano ko siya gustuhin, at kahit gaano ko galingan, kung hindi talaga para sa akin, ay hindi talaga matutupad.

-------------------------------------

Dalawang araw matapos ang aming pagkikita ay nakarinig din ako mula kay Day. Matapos namin maghiwalay (kailangan kong pumunta sa gimik ng mga kaibigan ko sa opisina) ay nagtuloy din pala siya sa Fiama at kagabi lang nakauwi.

Umikot ang utak ko kakaisip kung saan kaya siya napadpad. Ano kayang ginawa niya? Sino kayang kasama niya? Pero alam ng utak kong hindi na mahalagang malaman ko pa. At napaka-hirap ng umasa sa wala at ang hindi ito mapigilan.

Napupuno ang puso ko ng kawalan. At gumagawa ito ng vacuum na walang ibang hinihigop kundi pagka-olats at pagka-desperado.

Naiinip na akong maghintay sa isang bagay na parang hindi naman talaga darating.

At naiinis akong makita ang posibilidad. Dahil binubuhay niya ang pag-asa sa puso ko. At nilalason ako ng pag-asang ito.

Like I said, meeting him was a bad idea.