Nagising ako nang alas singko kaninang umaga. Nakatulugan kong bukas ang tv. Wag mag-alala, mga tatlong oras lang naman ako nakatulog. Tapos pagkagising ko, parang gusto kong baguhin yung buhay ko.

So kumuha ako ng walis tambo at naglinis ng kuwarto. Binalatan ko yung kama ko nang bedsheet na isang buwan ko nang hindi pinapalitan. Araw-araw, nagigising akong pawis na pawis. Parang hurnuan kasi ang kuwarto ko sa init ng panahon ngayon. Walang silbi ang electric fan unless gusto kong ma-achieve ang cobra look, dahil parang blower ang hangin na nanggagaling dito.

Maalikabok sa bahay namin, dahil malapit ako sa ilog nakatira at puro semento ang paligid. Bilang na bilang ang mga puno. Medyo nakakalungkot. Maganda lang siya sa gabi dahil napupuno ang siyudad ng mga ilaw. Kaya't habang naglalampaso ako, ay nakikita kong nagiiba ang kulay ng tiles sa kuwarto. Lumilinis, nagbabago.

Tapos bandang alas sais, tinext ko si Dunhill. Pinangaralan niya ako nung isang araw kasi sabog ako nun at bad trip din. Bigla akong pinagsakluban ng kung anong vibe na parang nalonely ako nang konti.

Umaliwalas ang kuwarto ko at nagsindi ako ng lavender essence para kunyari nakatira ako sa spa. Tapos kumain ako ng pakwan. Kumain din ako ng dalawang sineguelas at isang mangga. Tapos kumain ako ng singkamas. Sinaksak ko ang ipod ko sa DVD player at nagsoundtrip habang nagyoyosi. Nagtimpla ako ng tsaa. Ininom ko after 10 minutes. Tapos tumae ako.

May magandang naidudulot ang pagdi-diyeta. Parang nagkakaroon ka ng perspective. Gusto ko sanang lumabas ng bahay at tumakbo paikot ng city hall. Kaso wala akong running shoes at hindi pwedeng ipantakbo ang shorts ko (may zipper kasi lahat ng shorts ko.)

So tumugtog yung Incubus, at sinabi ko kay Dunhill na parang gusto kong magsimba kasi pakiramdam ko talaga may sasabihin ang Universe sa akin kanina. Kaso hindi magsisimba si Dunhill sa Victory kasi may sakit siya. Mga walong taon na akong hindi nagsisimba.

Tapos sabi ng DVD... "Remind me that we'll always have each other when everything else is gone." Mula yun sa kantang "Dig".

Umiiyak na ako.

Yun yata ang message ng Universe.

Napag-usapan namin ni Dunhill yung tungkol sa post ko isang araw, yung "Luca: In need of a friend." Tapos medyo nalungkot ako nun. Kasi hindi pwedeng maging si Dunhill yung friend na yun. At hindi rin pwede si Day, na kasama ko pala nung biyernes.

Nagdate kami, kumain sa restaurant at nanood ng sine, tapos uminom sa Metrowalk. Libre ko lahat. Hindi man lang niya ako hinawakan sa kamay.

Medyo connundrum yun si Day. Kasi alam kong gusto ko siya at alam niya rin yun tapos sinabi niya rin sa akin na gusto niya ako. Pero after last weekend parang nadecide din ng brain ko na hindi kami pwedeng maging anything. Maraming issues si Day, at nagdedetox nga ako.

So nag-usap kami ni Dunhill tungkol sa spirituality, kasi sinasabi niya nga na mahahanap ko lang ang peace through God chernchern. Sabi ko, "it's not that I'm godless. I happen to think that spirituality is personal and should not conform to what others think it should be, so don't evangelize. Enough." Yuh, binubully namin ang isa't isa.

Kaya medyo wierd na inaya ko siya magsimba kanina. Very hypocritical of me. In fairness, nagdisclaimer naman ako ng: "Don't judge me."

Amazing nga na biglang tumugtog yung "Dig" kanina. Sabi ko na nga ba may message ang universe sa akin kanina. At ang ganda niya di ba?

It's me and the universe, when everything else is gone.

Ang dami-dami ko palang kasama. Infinite.

Kaya tapos na ang drama phase.

Time to celebrate!!!

HAPPY ANNIVERSARY TO LUCA. ONE YEAR NA AKO SA FILIPINOWRITER.COM TODAY!!!

Thank you sa lahat ng mga nagbasa, at nakilala.

Salamat sa mga alaala.

Sa balitaktakang maatikabo.

At higit sa lahat...

Sa pagtanggap na magkakaiba tayong lahat, pero pinakaSEXY ako!!!!!!!!!!!!!