Tricycle, Multicab, Jeep, at Bus… Ilan lamang ang mga ito sa mga public vehicles  na umaarangkada sa kalsada ng Batangas province araw-araw. May iba’t ibang kulay, style, tunog ng busina at may iba’t-ibang ruta. At sa bawat pampublikong sasakyan na ito ay matatagpuan ang iba’t ibang klase ng drayber. May mabait, may masungit, may bingi (ahehehe, iyong para ka ng para eh hindi ka pa naririnig), may mahilig sa rock music( yow men!), balitang pang-radyo, may malumay magmaneho, ma-ba-gal-mag-ma-ne-ho, may masunurin sa batas trapiko, may matigas ang ulo, at may mga kaskaserong drayber na walang ibang hatid kundi nerbyos sa mga pasaherong mahilig magkape.

            Galit talaga ako sa mga kaskaserong drayber. Iyong tipong akala mo ay mauubusan ng kalsada kung magpaharurot. Sobrang bilis magpatakbo… Biyaheng Langit! Iyong pakiramdam mo maya-maya lang ay babatiin ka na  ng assisstant ni San Pedro ng, “Hey Yow dude, Welkam tu Heybeyn!” Grabe. Walang pakialam kung ma-trauma lahat ng pasahero nila o may tumilapon na lang palabas ng wala sa oras dahil nakabitaw sa kinakapitan. Overtake kung overtake kahit na ang kasalubong sa kabilang lane ay isang giant bus. Nakakabad-trip. Galit ako sa kanila dahil kahit wala akong sakit sa puso ay aatakihin ako sa puso dahil sa kanila. Helow! Ayoko pang mamatay!!!

            Ilang beses na akong nakasakay sa mga nakakainis na kaskaserong drayber na lagi na lang may marathon session with Kamatayan. Sa pagkakataong ganito ay kinakastigo ko talaga ang drayber.

            “Manong, hindi kayo mauubusan ng daan kaya utang na loob pakibagalan naman po ng andar natin.”

            Pagkatapos kong sabihin ito ay tatawanan lang ako. Walan-…Anak ng….! Tinawanan lang ako at binaliwala ang petition ko! Isipin n’yo iyon. Nagbabayad ang mga pasahero ng tamang pamasahe para makarating sa kani-kanilang destinasyon ng matiwasay. Pero paano ka nga naman makakasigurong darating ka pang buhay sa destinasyon mo kung frustrated car racer o frustrated killer ang drayber ng sinasakyan mo?

            Sasabat ulit ako. “Manong sumusobra ka na! Aba, nagbayad kami ng matino kaya sana lang po ay ayusin n’yo po ang pagmamaneho n’yo. Ayoko pa pong mamatay!” Ayoko pa talagang mamatay at lalong ayokong mamatay sa vehicular accident!

            Sunud-sunod na nagreklamuhan ang mga kapwa ko pasahero pero ang manong drayber na may invisible sungay ay tumawa lang at sinabing, “Easy lang kayo. Makakarating din tayo du-on Ala ey, ‘wag nga kayong matatakutin. Kayo ga nama’y makakarating din!”

            Oo nga makakarating nga kami sa destinasyon. Ang hindi lang sigurado ay kung humihinga pa kami pagdating namin sa doon. Andami pa namang accident prone areas sa Batangas road.

            Aminado akong madalas naman ay napapatawad ko pa sila. Dahil sa awa naman ng Diyos ay hindi pa naman ako nabibiktima ng vehicular accident dahil sa kaskaserong drayber. Pero kahapon, hindi ko na sila puwedeng patawarin. Kaya sinulat ko itong blog na ito para makarating sa nakararami ang hinaing ko!

            Kahapon kasi, sumakay ako sa nakaparadang jeep na biyaheng Mataas na Kahoy. Papunta kasi ako sa bahay ng writing partner kong si Eloisa Hernandez. Malakas ang buhos ng ulan, madulas ang kalsada. Konti lang kaming pasahero ng jeep. May mamang nakaupo sa tapat ko, dalawang teenager malapit sa drayber, isang babaeng may karay na anak na sa tantiya ko ay mga three years old siguro, at ako na nakaupo sa dulo ng jeep. Mabilis ang andar ng sasakyan at ramdam ko na dumudulas ang gulong ng jeep sa basang kalsada. Napakapit na lang ako ng mahigpit sa kahit saang puwedeng kumapit. Susme! Sa liit kong ito, sigurado akong lilipad ako palabas ng sasakyan ng wala sa oras sa sandaling tapakan ng drayber ang preno.

            Napa-sign of the cross pa ako nang dumaan ang jeep sa accident prone area. Akala ko pa man din eh babagal ang takbo dahil curve ang daan pero ang siste mabilis pa rin ang takbo at di pa talaga nasiyahan, nag-overtake pa!

            Napadasal na lang ako…Lord, Ayoko pa pong mamatay. Gusto ko pa pong pumirma ng maraming kontrata sa publisher namin. Gusto ko pa pong magsulat ng isandaang libro kasama ang pinakamamahal kong pinsan! Gusto ko po… gusto ko na pong buma-baaah!!!

            Kung di lang ako nanghihinayang sa pamasaheng iniabot ko, nagawa ko na nga siguro iyon. Naiisip ko na nga rin iyon kaso nanghihinayang talaga ako sa twelve pesos.

Bilang sagot sa dasal ko ay nag-overtake pa ulit ang sinasakyan kong “biyaheng heybeyn!” tapos biglaan itong nag-preno dahil napag-gitnaan na kami ng dalawang jeep! Napamulagat ako nang mabitawan ng babaeng katabi ko ang anak niya dahil sa lakas ng impact ng biglang paghinto ng sasakyan! Initial reaction, iniharang ko ang braso ko para masalo ang muntik ng tumalsik na bata! Mabuti na lang at ganon din ang ginawa ng mama na katapat ko. Whew! Nakahinga ako ng maluwag dahil ligtas ang bata. Pero letse! Paano kung naisipan kong bumaba na lang kahit hindi ko pa destinasyon bago nangyari iyon? Kung nagkataon kasi, tantiya kong masasagasaan pa ng ilang beses ang bata dahil mabilis din ang takbo ng mga sasakyang nakabuntot sa amin.

            Napuno na ako. Kahit hindi ako mahilig mang-away ng tao at magmura ay napamura ako. Buhay na ang pinag-uusapan dito. Responsibilidad ng mga drayber ang kanilang pasahero. Palibhasa kasi may mga drayber na walang pakialam sa puwedeng mangyari sa kapabayaan nila. Ang concern lang nila ay ang kumita kahit makapatay pa sila.

            At ang lalo pang nakakainis ay ang pagalit na sabat ng drayber sa mga pinagsasabi ko.

            “Ala’y kasi kayo ay di nag-iingat! Bakit ga di n’yo hinahawakan ang bata?! Nakow, ay wala akong pananagutan diyan!”

            Aba letse! Nag-iinit na ang dugo ko! Kami pa ang may problema ngayon? Susme! Ang sarap ipalamon sa drayber na iyon ang manibela niya.

            Bago ako bumaba ng sasakyan ay humirit pa talaga ako. “Manong, kung papatay rin lang kayo, ‘wag na kayong mamasada ng jeep. Maawa kayo sa mga pasaherong gusto pang mabuhay!”

            Bakit kasi may mga ganoong tao sa mundo? Sana ay makonsensiya naman ang mga drayber na katulad ng nasakyan kong jeep. Mahalaga ang buhay ng tao. At sa kalsada, sa pampublikong sasakyan, ang mga drayber ang may hawak ng buhay ng mga pasahero nila. Sa kanilang pag-iingat nakasalalay ang kaligtasan ng mga pasahero. ‘Wag na sana nilang hintayin na may buhay na mawala dahil sa kapabayaan nila. Ano bang mapapala sa pagiging kaskaserong drayber? Aksidente. Kunsumisyon. Makonsensiya naman sana sila. Itigil na sana nila ang pakikipag-marathon kay Kamatayan.

            Sayang nga lang, walang TMD na pakalat-kalat noong mga oras na iyon. At may isa rin akong pagkakamali. Dahil sa inis ko, hindi ko naisip na tingnan ang plate number ng jeep. Na-report ko sana sa awtoridad para madala naman siya.