Noong gabing salakayin mo ang aking pananahimik
ay ni hindi ka nagbigay ng babala.
Marahas at sibat at animo'y lawin sa hangin,
pumapagaspas ang iyong kasuotan sa abuhing gabi
na kidlat na gumapi sa aking pagkabigla.
Nagpatulala ang ilandang ng binti mong kulay putik
na sorpresang kumubabaw sa aking pagkubling walang-imik.

Dinaig nang planado mong pagtutop
sa magkabila kong balikat ang tangka kong pagbalikwas.
Pagbaba ng matutulis mong kuko sa aking dibdib
ay tinupok ng hapdi ng galos
ang unti-unting sumusuko kong hulagpos.

Sinikap mong dukutin ang aking puso
habang delubyo ang sangga't daluhong
ng iyong nangingintab na kalasag
sa di-napigila't bumugso kong galit;
subalit nagawa kong umus-os at magpatihulog.

Sumalipsip sa aking balat ang singhaya ng iyong pagkahayok
na lupigin ang aking galit, lagutin yaring hininga. Amoy-hayop.

Ramdam ko ito sa patak ng sumusulak mong pawis,
kilabot ang hatid ng iyong paglalaway
at kislap ng matatalas mong ngipin.
Pulang kahel ang diklap ng iyong mata sa dilim.
Isinalya ko ang lumuwa mong dibdib
na umaalon sa paswit ng iyong pagmamadali,
ngunit paglao'y mariin na akong napadakot sa lupa
tanda ng pagsuko at pagpapaubaya.

Tagumpay ka na sa huling bigwas ng iyong kalasag;
mapagpasyang igpaw sa aking mukhang nakaharap sa langit.
Bago ang naigang puslit ng aking ngalit
at pinakamalalim na buntong-hininga
ay nasamyo ko pa ang tingkad ng aroma ng bakal;
natikman ko pa ang alat at tamis ng pawis
mula sa iyong kalasag na paulit-ulit mong inihampas
nang inihampas nang inihampas na tila kumpas
sa aking mukhang tinanggap na ang kamatayan.
Pumanaw akong magiting ang iyong pagkakaluhod
sa ibabaw ng payapa kong bangkay.
Hinaplos ng buwan ang lumaylay mong ngiti
sa kulay-dugo mong labi

Excelsa addict.