inutusan ako ng aking bossing na pumunta ng job fair sa luneta. naisip ko, tang 'na, hindi pa ako nakakapunta sa kahit anong job fair na 'yan. hindi ko alam kung bakit hindi pa ako nakakapunta, siguro kasi ayoko lang talaga.

pinapunta ako doon ni bossing para gumawa ng article, noong tinanong ko s'ya kung saan ko ipo-post, sabi niya kahit saan, basta gumawa daw ako at ibigay ko sa kanya ang link para mabasa niya.

7 ng umaga, papunta na akong luneta.

sabi ko sa sarili ko, gusto kong maramdaman iyong mga nararamdaman ng mga tao na nahihirapang maghanap ng trabaho, gusto kong makiisa sa kanilang pagod, gutom at hirap.

sinagutan ko ang form. pipila na sana ako para iparegister iyon kaso wala pang mga tao, kaunti pa lang, umupo muna ako sa gilid ng rebulto ni san lorenzo ruiz, nagyosi at nakipagtsikahan sa mga vendor doon.

alas nuebe, pinutakti na ng tao ang pila sa tent 1. paikot ang pila, parang large intestine, pakiramdam ko noon, para akong maglalakbay sa isang labyrinth na hindi ko alam ang labasan at sa tent 2, para namang small intestine ang pila ng mga tao, dikit dikit, nakaharang pa ang mga media na wala namang maitulong.

nag-aaway pa ang mga tao dahil sa issue nang singitan sa pila.

naisip ko, ganito kadami ang taong walang trabaho, naisip ko din kung sasapat kaya ang mga opening jobs para kahit sa kalahati man lamang nila?

alam ko ang sagot, hindi iyon sasapat kahit man lang sa kalahati ng kalahati ng kalahati nila.

Ang iba sa kanila, undergrad, iba fresh grad, iyong iba may kapansanan, iyong iba naman, talagang hindi makahanap ng trabaho kahit sa fast food.

iyong iba, nawawalan na ng pag-asa dahil pakiramdam daw nila, lokohan lang ang job fair na iyon lalo na nang magkwento ang isang grupo ng mga taga **** (isang government agency) at ayon sa kanila, hired na sila, pero pinapunta daw sila doon ng head ng HR para magpanggap na aplikante, pamparami daw ng tao, para daw masabi na talagang dinumog ang job fair na iyon na pinangungunahan ng DOLE.

Ganoon? ganoon?

ano 'to lokohan?

Isa nga lang bang malaking lokohan ang job fair na iyon sa luneta katulad ng lokohang presyo ng mga tinda sa labas?

Isang ale ang inis na nagsisigaw sa pila, minumura si gloria, namumulitika lang naman daw ang mga nasa gobyerno, nagpapabango, nagpapalakas, kunwari may opening pero wala naman talaga, para lang masabi na nag organisa ang gobyerno ng job fair para sa mga pilipino.

pero nahiling ko sa sarili ko na sana, hindi iyon totoo. na sana nga, kalahati man lang sa mga nagpunta ay makahanap doon ng trabaho.

sana nga.

Nakipag away pa ako sa isa sa mga staff doon, kasi nagpi-picture picture ako habang nasa pila, kinukuhaan ko ng larawan ang mga nangyayari, sinaway n'ya ako.

"bakit ka nagpi-picture picture dito, ano 'to pictorial?"

"Bakit sa pictorial lang ba pwede kumuha ng picture?"

"Hindi 'yan pwede, bawal 'yan dito, 'di mo 'yan pwedeng kunan ng picture."

"Ang damot n'yo naman, bakit inyo ba 'yan?"

Hindi na s'ya sumagot at kinuha na ng mga nagkakagulo sa dulong pila ang atensyon n'ya.

Hindi maganda ang sistema na nakita ko kahapon. kakaunti lamang ang mga nag a-ayos ng pila ng mga tao kaya nagkakagulo, kaya nagkakatulakan.

Iyong pilang napakahaba na iyon ay para lamang sa registration, para makakuha ka ng number, ma encode ang form mo at tsaka ka nila bibigyan ng card, 'pag may card ka na, pwede ka ng pumasok sa tent 3 at nandoon na ang booth ng mga companies at agencies na pwede mong pag applyan.

Mula 9 hanggang 5 ang ipinila ko para lang makakuha ng card ng dole kung saan magkakaroon ka na daw ng access sa mga job fair na ico-coordinate muli ng dole sa mga darating pa na taon. hindi mo na daw kakailanganin pa na mag pa register uli.

bandang 4 ng hapon, nagkagulo ang mga tao, may mga hinimatay, kinailangan pa ang tulong ng mga pulis para lamang masawata ito. tinanggal nila ang mga ginawang harang ng mga staff ng dole at pwersahan silang pumasok sa tent 2, nasira ang pilang pinagkandahirapan ng mga naunang aplikante, kaya nagkaroon ng batuhan ng mga maaaanghang na salita, nagkasumpaan, nagkamurahan.

"Iyong mga sumisingit na 'yan, mamatay na sana."

"H'wag sana kayong makahanap ng trabaho mga putang ina n'yo!"

at iyong mga napadali ang buhay at agad na nakapag pa encode dahil sa pagsingit, binigyan ng magandang explanation ang kanilang mga sarili.

"May face value kasi ako kaya nakasingit ako, inggit lang kayo."

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis ako, pero ang nangibabaw na damdamin para sa akin nang mga oras na iyon ay AWA.

Awa para sa aking mga kapwa pinoy na gustong makapagtrabaho,

awa para sa gobyerno na desperado na atang kipkipin ang kani kanilang mga pwesto,

awa para sa sarili ko dahil sa ayaw at gusto ko, kailangan ko pa ring bumoto sa susunod na eleksyon kahit wala pa akong nakikitang karapat dapat na maging presidente,

awa para sa mahal kong bansa.

kahapon ko lubusang nakita ang iba't-ibang anyo ng desperasyon at kawalang pag-asa. kahapon ko nakita ng lubusan ang mukha ng putik na kinalulugmukan nating lahat.

Nakakainis lang, dahil sa gitna ng kahirapan nating nararanasan ngayon, may ibang pulitiko na ginagawa pang tools ang kahirapang iyon para makasungkit ng pwesto.

Ayoko na ring magalit, nakakasawang magalit. wala ng puwang ang galit sa akin nung mga oras na iyon dahil awa lang ang nasa isip ko, awa at pagkainis.

at ang job fair sa luneta kahapon ay hindi isang tulong, iyon ay isa lamang malinaw na pamumulitika ng gobyerno.

(siguro nga, may ibang kumpanya at ahensya kahapon ang nais talagang tumulong kaya't ayoko din naman silang lahatin)

Pa- excuse me sa lahat ng mga hindi sasang-ayon sa mga nakasulat dito, at pa-excuse me na rin sa aking bossing, hindi ko alam kung magugustuhan n'ya ang mga nakasulat dito o hindi.

bahala na si kassandra.