Nagulat ako sa biglaang pagtaas ng pamasahe. Mula 7.50 pesos e tumaas ngayon at naging eight pesos na. Walanjo. Buti sana kung tumataas din ang baon ko eh hindi naman. Tapos pagkasakay ko sa bus, siningil naman ako ng 44 pesos na dati 35 pesos lang. Anak ng pating! Nagtangka pa akong mag-reklamo pero kaagad na isinagot ng kunduktor 44 pesos na daw ang minimum fare kahit sa’ng bus pa ako sumakay.

         Sumakay uli ako sa jeep papunta sa school namin. Six pesos lang ‘yong ibinigay ko sa driver hoping na maka-ka-discount ako. Una, tiningan ako nang masama ng driver. ‘Yong tipong kasehodang itulak ako palabas ng jeep niya. Pangalawa, tinanong niya kung magkano ang ibinigay ko. Walang kagatul-gatol kong sinabi na six pesos.

 Manong Driver: Ineng magkano gah areng ibinigay mo? 

Ako: Six pesos ho? Bakit? (may angal ka?)

Manong Driver: Nako, eh are’y kulang. Utso pisos na pamasahe ngayon ‘neng.

Ako: Estudyante ho ako. Nakalagay sa matrix ng jeep niyo six pesos lang papuntang Cabrini. Bah, hindi naman ho ako duling.

Manong Driver: Walang discount-discount!

Ako: Estudyante naman ho ako eh. ‘Ta niyo, naka-uniform pa ako. Tapos may ID pa.

Manong Driver:  Samer ngayon.  

Ako: Siya sige. (makakarma din kayo . . . bwahaha)         

     Gano’n ang naging takbo ng usapan namin. Napunta lang sa wala. Ang nasa isip ko lang nang mga panahong ‘yon eh kung ano naman ang pinagkaiba kung “samer” ngayon? Mataas lang ang tirik ng araw pero nasa eskwelahan pa rin naman ang ilang mga estudyante. Ang kinaiinisan ko pa minsan, kung magbibigay ako ng buong sampung piso, hindi na ibinabalik ang sukli. Kapag humingi, ako pa ang masama. Hindi naman sa di-ni-degrade ko sina manong tsuper. May mga kilala ako na matitino ‘yon nga lang, may ilan talagang mga walang modo.

                Iniisip ko lang kung ano na bang nangyayari sa bansa natin. Lahat na ata ng krisis sakop ng Pilipinas. Pagtaas ng pamasahe. Power at water crisis. Tapos may naki-epal pang pagtaas ng gasolina at ang pinaka sikat- ang rice shortage. Dati n’ong bumisita ako sa IRRI first time kong na-appreciate ang ganda ng bigas (hehe). Naisip kong imposibleng maubusan ng stock dito kasi nandito ang IRRI (madaming bumbay, intsik, hapon, puti, syempre mas maraming pinoy).O di ba astig? Abundant ang Pinas sa kanin. Siguro malabo talagang magkaron ng rice shortage. Sa kamalas-malasan, baliktad pa ang nangyari. Kapag kumakain ako sa mga fast food chain, nagrereklamo ang mga kasama ko. Kesyo ni hindi umabot sa lalamunan ‘yong kanin. Sobrang konti naman kasi. Naaawa lang ako sa mga taong hindi kayang bumili ng bigas. Kahit na sabihing may NFA rice, hindi pa rin ito sapat para tugunan ang pangangailangan ng mga kapos nating kababayan. Sa bayan namin, ang nangyayari eh idi-ni-distribute nga ang mga NFA rice pero ang mga damuhong nagtitinda hinahaluan ng ibang bigas ‘yon at ibinebenta nila nang mahal. Tama ba naman ‘yon? Ewan ko lang kung alam ‘to ng mga awtoridad.

         Hindi na ako nagtataka kung dumami talaga ang mga magnanakaw, akyat bahay gang, budol-budol gang, at kung anu-ano pang gang. Kumbaga para-paraan lang ‘yan kung paano mabubuhay sa ganitong sitwasyon.  Siguro nga may iba pang dahilan ang mga ‘to tulad ng pag-sha-shabu o trip-trip lang. Pero may ilan naman na napipilitan lang dahil hindi nila matiis na tumirik ang mata ng kanilang mga anak sa gutom. Kesa maging abala ang mga nakakataas sa pagbibigay ng kung anu-anong feeding program na pagkatapos eh magugutom naman ulit ang mga tao, bakit hindi na lang kaya sila mag-isip ng paraan kung paano makakaalis ang mga kawawang kapos palad sa ganitong sitwasyon. Mas long-term kung ganito ang gagawin nila.

         Lalong naghihirap ang mga mahihirap at lalong yumayaman ang mga mayayaman. ‘Yan, ganyan ang nangyayari sa society natin ngayon. Kung sino pa ang nangangailangan, sila pa ang paulit-ulit na tinatapakan. Sa krisis nating ‘to, kung mapapansin eh ang nakikinabang lang naman ay ‘yong mga mayayamang negosyante na lalong nagpapakayaman. Sinasamantala ng iba ang rice shortage tulad nga ng aking nabanggit. Meron ngang iba na saka lang inilabas ang mga itinatagong kaban ng bigas at pagkatapos ay ipinagbebenta nang mahal. Ang ginagawa lang nila eh umupo, magpalaki ng bilbil, at maghintay ng kayamanan.

        Pero kahit ganito ang bansa natin, mahal ko pa rin ang Pinas. Bah, andaming kayamanan dito. Natural resources pa. Orig tayo dahil ‘yon ang kayamanan ng bawat Pilipino. ‘Yon nga lang kulang sa development. Kaya nga siguro n’on, inuuto lang ng ibang bansa ang pinoy. Mayaman din tayo pagdating sa manpower kaya masasabi ko pa ring angat ang Pinoy.

         Kapag may nakita kayong Eloisa Marie Hernandez, candidate for presidency iboto niyo ako. (whehe) 

         Teka nagreklamo lang ako sa pamasahe pero kung anu-ano nang nasabi ko . . . daldal ko pala.