Nais ko ng masayang tahanan

 mga ngiti at tawanang di mapapantayan

 ng anumang bagay na inaalok

 ng mga huwad na kaibigan.

Nais ko ng mabuting buhay

 puno ng pag-asa at kulay

 mithiing tunay at walang lumbay

sa aking mahal na laging kaagapay.

 Doon kung saan sagana,

 walang sakit, kamatayan o pagdurusa

ang mga pilay ay lulukso na parang usa

 at ang mga bulag ay didilat nga ang mga mata

sa paraisong pinapangarap ng bawat isa.

Doon walang balakyot at patutot

 walang taong hangal at baluktot

at kung sa mga mababangis na hayop

 ay walang panganib at takot.

Doon kung saan ang paligid ay maganda

 walang alinlangan at pangamba

 walang digmaan, salot o sakuna

 walang magugutom at sisilain ng aba.

 Ito ang buhay sa lupa...

ang buhay na hindi sana narumihan

 ng kahambugan at kasakiman.

Ng pusong mapandaya at lapastangan.

Ng mga taong nababahagi ng kanilang

 prinsipiyo at simulain

Ng paniniwala at adhikain,

 Subalit dumaraing at nagdurusang magkakasama.

Tila baga wala ng pag-asa

ang buhay sa mundong ito.

Sa mundo ng mga ilusyon at imahinasyon.

 Ngunit ang totoo,

ang sistemang ito ay lilipas din.

 At hindi na magtatagal ang isa na sagabal,

sa mga taong nagpapagal...

At sa mga taong nagtatamo ng tunay na karunungan.