sa aking pagboto, sino ba ang dapat kong piliin?
yun bang nangangako ng pagkain, damit at inumin?
yun bang kandidatong nagsasabing papakainin ang mga bata sa lansangan?
yun bang taong nagsasabi na hindi na maghihirap ang bansa?
ang kandidato bang patataasin ang halaga ng piso?
ang kilalang tao ba?
dating artista?
o yung mga maboboka sa TV, radyo at lansangan. mga taong kilalang kilala mo na ang boses, larawan at uri ng pananamit?

minsan may mga paniniwalang dapat iboto ang mga taong magbibigay ng pagkain sa mga mahihirap. pero diba mas magandang asahan yung mga taong magbibigay ng pagbabago sa batas ng pag tanggap sa mga empleyado.

hindi ba mas magandang tulungang kumayod at magtrabaho ang mamamayan. minsan hindi maganda ang epekto ng pagpapakain lang. may mga tao kasing umaabuso at naghihintay na lang ng pagkaing darating. naghihintay na lang sa tulong. hihilata na lang o kaya ay makikipag sugal sa kumpare o kumare o sa kapibahay. mas maganda yatang ang ibigay sa kanila eh hindi pagkain, bagkus ay isang trabaho na mapaghihirapan nila, at kikilos sila upang kumain. isang oportunidad upang sila ay umunlad gamit ang kanilang mga pawis.

masakit tanggapin pero sa totoo lang kulang na kulang ang mga pwedeng pasukang trabaho ng mga mamamayan. ultimo mga nakapagtapos ng kolehiyo ay nahihirapan din. may mga kumpanya pang naghahanap ng karanasan. isang kwalipikasyon na nagsasabing mas tatanggapin nila ang may karanasan na at hindi ang mga baguhan palang. hindi ba nila naiisip na pano magkakaroon ng karanasan ang isang bagong tapos sa pag aaral kung karamihan ng magagandang kumpanya ay naghahangad ng isng empleyado na may alam na at nasubukan na ang trabahong kanilang pinapasukan.

isang katotohanang nagpapahirap sa mga bagong mga nagsipagtapos. isa pa ang katotohanang walang mapapasukan, kung hindi puno ang isang kumpanya ay nagbabawas naman ng empleyado. minsan nga palakasan na lang ng kapit sa kumpanya. minsan naman pagandahan ng pinangalingang eskwelahan.

kaya minsan si bunso ay nahihinto sa pag aaral, dahil si ate o si kuya na inaasahan upang makatulong sa kanyang pag aaral ay nakikipagsapalaran sa init ng sikat ng araw, sikip ng trapiko, mahal ng pamasahe, gutom at uhaw para lang makahanap ng mapapasukan. ang masama pa nito dumarating ang araw ng pasukan at walang trabaho si ate o si kuya.

hindi na muna papasok si bunso ngayong taon. kasi wlang pang matrikula, walang pambili ng mga gamit at uniporme. isang taong tutunganga si bunso. at maghihintay ng susunod na pasukan kung sya ay makakapag aral uli. ngunit pano? makapasok man si ate o si kuya sa trabaho, may trabaho man si nanay at si tatay, pero pano makakapag ipon kung laging tumataas presyo ng mga bilihin? bayad sa kuryente lagi ring tumataas. nandyan pa ang tubig, renta sa bahay, LPG, pati pamasahe hindi nakikisama. dahil sa pagtaas ng presyo ng langis sa pandaigdigang merkado ay apektado lahat ng gastusin. mukhang hindi uli papasok si bunso. ilang taon kayang ganyan? ilang taon syang tutunganga. madaragdagan na naman ba ang bilang ng mga batang hindi nakakapag aral?
sino nga bang pulitiko ang kayang bigyan ng solusyon ang masaklap na katotohanang ito? sasabihin ng iba na nasa tao ang pagkilos. pero paano? paano magsisikap ang isang taong walang mahanap na trabaho? pano magtratrabaho ang isang taong walang mapasukan? pano mag aaplay ang isang taong minamaliit? saan nga ba nagsisimula ang pagbabago? bakit hindi natin simulan ang pagbabago sa ating pagboto.....