para mabuo ang kwentong ito, nag-uusap kami ni Arvin sa chat... minsan, nagkita ulit kami sa vigil room ng San Sebastian Cathedral. Tuwing titingin siya sa akin, naiiyak ako. alam mo naman ang sakit nating nasa line of arts, emotional. napakataas ng emotional level.. pinipigilan kong maiyak sa harap niya. I got the chance to watch the video of their wedding. nakakaiyak talaga. The lines of vows na ginamit ko sa kwento ay actual vow nila.

after the incident, bumalik si Arvin sa Baguio. Then dinala daw siya ng magulang niya sa States. Pero ang huling sabi nya sa akin uuwi siya para sa pista ng Nazareno.. 

isa ito sa last wish ni Noreine. alam kong doon sa langit, libre ang internet, nabasa na rin ito Noreine doon.

maraming salamat Kat.

melay 

dahil hindi ako sanay talaga magdrama (dahil mas epektib daw akong magpatawa at magpakilig sabi nila), nilikom ko lahat ng concentration sa kwento ni Arvin at Noreine. Siyempre, true story ito. kailangang hawig na hawig sa totoong nangyari...

It was really a sad romantic story.

Sayang nga kuya. sabi ko kasi sa kanila, isasama ko sila sa writer's jam para makilala ang lahat. Pero sadyang ganyan ang buhay... Diyos lang ang may alam sa tunay na kwento ng buhay natin.

salamat kuya sa oras mong magbasa.

melay 

Maganda ang pagkakaareglo mo sa kwento,,,mapapalawig pa sana ito at pwedeng-pwedeng mabuong isang nobela. Sa tingin ko ay marami pa kasing detalye ang pwedeng idagdag upang mas maging maramdamin ang bawat eksena. Para kay Noreine ay sana ay masaya na siya kahit saan man siya naroroon at kay Arvin naman ay sana rin ay okey na siya.

Tanong ko lang ay ito ba talaga ang dignosis ( Ischemia that led to aortic dissection) ng doctor sa sakit ni Noreine at pangalawa ay na-autopsy kaya yung kapatid ni Arvin (na-damage ang lungs niya)?Sa mga medical terms at paggamit nito ay matutulungan kita upang mas maging maayos ang paglalapat nito sa kwento mo.

Salamat sa kwento, maayos ang pagkakagawa.

............................................................................................................

"I wouldn't mind if you were nice to me once in a blue moon."

hayaan mo na at dito ko na lang sasabihin ang punto ko at baka makatulong din ito sa istorya (parang All my Life ni aGA M.)

Sa tingin ko ay medyo hindi sakto ang diagnosis na ibinigay ng doctor sa tinakbo ng istorya. Importante kasi yung diagnosis na iyon kasi duon iikot/mababatay ang istoryang ito.  Halimbawa sa nakita ko (maaaring tama ka ngunit nakulangan lamang siguro ako sa paliwanag): ang pagkaparalisa ay bunga ng brain damage dahil hindi naman puso ang nagpapagalaw sa ating kalamnan. Secondary complication siguro ito sa operasyong ginawa (baka), ang pasa(petechiae) ay hindi rin bunga ng sakit sa puso--->maaaring sa gamot niya tulad ng sa anticoagulant drugs (warfarin) o pampalabnaw ng dugo dahil ang ischemia ay pagbabara ng ugat. Ang sintomas ng sakit sa puso na dapat sanang nakita dito ay tulad ng hindi mapirmihang BP at tunog nito, paninikip ng dibdib at paghinga, panghihina, pagkabalisa, madalas na pagkahilo, hirap sa pagtulog.atbp. Sana nakatulong ng konti.

............................................................................................................

"I wouldn't mind if you were nice to me once in a blue moon."

A Collection of Short Stories-Jonsdmur

Nabigyan mo ng justice ang life story ni Norraine...

Musta na pakiramdam mo...

Tama ang mga nabanggit ni pareng dyeppri...

Sana makasama ka sa meeting...

jons

sa totoo lang, anticipated ko na yang mga napansin mo. weak kasi ang pagkaka-establish ko ng details tungkol sa sakit ni Noreine. Nahihirapan din kasi akong mang-usisa masyado kay Arvin. Lam mo na. nagluluksa iyong tao tapos ipapadetalye ko pa. aminadong nakulangan din ako sa intensive research. wala kasi talagang oras. pinilit ko lang iyan tapusin dahil sa hiling ni Arvin.

salamat sa mga details. pag nagka-oras ako, aayusin ko ito...

Ingatski,

melay 

Pinakamagandang gawin talagang nobela/kwento ay yung mga true to life stories kasi maskakapulutan ng aral at talaga namang madamdamin, 'yun nga lamang ay kailangan ng matinding pag-aaral at pagsasaliksik lalo't maselan ito.Tulad ng nasabi mo na mahihirapan ka nga tanungin 'yung subject kaya siguro kakailangan mo talagang magresearch sa iba tulad ng pagbabasa sa ganitong kalagayan o pagtatanong sa ibang tao. Ganuon pa man ay bilib pa rin ako sa husay mo sa paglalahad.Salamatz.Para ka na talagang isang batikan sa ganitong larangan Melay.hehehe! 

............................................................................................................

"I wouldn't mind if you were nice to me once in a blue moon."

aminadong nahihirapan akong magsulat ng true story lalo na't ganyan... drama... dahil mas epektib ata akong magpatawa ng konti kaysa magpa-iyak... actually, may 2 true story pa akong naka-pending. marami nag-email sa akin at nagpapasulat ng kwento ng buhay nila... kahiya naman tanggihan lalo na't reader sila ng site na ito.

kuya talaga. kung makapambola. napapakamot na lang ako sa ulo eh... hehehe...

melay 

sobra naman po iyong palanca. malayong pangarap pa po iyon... salamat po sa pag-appreciate ng kwento ni  Noreine at arvin.

salamat sa pagbabasa...

ingats,

melay 

aba, karamihan sa mga nananalo ngayon sa palanca, mga first time winners, mga bata pa. ang palanca ay unang hakbang sa pagiging magaling na writer. oy, ISALI mo! abangan mo na lang ang mga rules for this year's contests.

cge.

maraming salamat sa pagbabasa... nakakaiyak ba talaga? hindi ko kasi mawari ung emotional state ng kwento nung ginagawa ko siya... hindi ko lam kung nabigyan ko ng justice ung kwento...

mahirap at very challenging sa akin ang kwento na ito kaya inabot ata ng isang buwan bago ko matapos. medyo minadali ko na nga kasi nahihiya na ako kay Arvin. dapat nung Pasko pa ito natapos eh... eh nagkaproblema ako.

alam mo ba? kung ikaw ay dalang-dala, ako rin naiiyak habang nagkukwento si Arvin... ramdam ko iyong bigat sa dibdib niya. grabe!

maraming salamat ulit.

keep on writing!

Ingatski,

 ate melay 

yes ate,nakakaiyak talaga...

ayon sa super ever duper na pagkahumaling ko eh pati mother ko at sister ko(na mahilig din magbasa) ah nahingkayat kong magbasa...ayon akala ko ako lang yung iiyak..pati sila umiyak..grabe talaga...

kahit nga po nung binasa ko sya ulit,,tulo pa rin luha ko,,buti na lang po walang sumamang uhog(haha!!!)

sige po ate...God bless!! 

wag na tayo magbolahan... hehehe.. mas malufet ang mga iniidolo kong sina kuya rom, kuya spike, kuya dyep, ate pau. un...sila ang malufet talaga...

mabalik tayo sa kwento. Ung scene na pinakita ko na extra ako, un ung unang beses ko silang nakilala. pero lagi ko na sila nakikita tuwing umaga sa simbahan. bago kasi pumasok sa office eh dumadaan ako sa San Sebastian Church... un ung first and last time kong nakita si Noreine. after few days, nakita ko si Arvin sa vigil room. hinanap ko pa nga si Noreine sa kanya. teary-eyed na sinabi niyang namatay na nga si Noreine. sa bitbit niyang videocam, napanood ko ung portions ng kasal nila. grabe, nakakaiyak na nakakakilig.  mula noon, kinuha ni Arvin ung email at ym ko hanggang sa ni-request niyang isulat ko kwento nila. 

maraming salamat mare,

melay 

A Collection of Short Stories-Jonsdmur

condolence ha... pagsubok lang yan...

Text text na lang maya....

jons

kuya, aminado ako na hindi pulido ang pagkakagawa nito.kuya dyep was right. pang-nobela kasi dapat ang kwento na ito...minadali ko kasi ito at talagang isiningit sa nakakapagod kong work loads everyday....pang novel sana kaso kasi po ang nangyari, nakapangako ako kay arvin na maipopost ko agad ung kwento nila... a worth it post naman kahit na may palpak.. kasi, nakatanggap ako ng most heart-melting Thank you mula kay arvin... and that was the best feeling a writer could get from her reader that trusted his story on your hand...

siguro kapag nakaluwag ako, isasanobela ko rin ito...

maraming salamat po...

melay

hayup sa mga banat a, ate! i-share mo naman mga gawa mo. tignan rin namin kung pwedeng isuot...ang mga gawa mo... na ikinumpara sa isang damit... rakenrol! 

I'd love to turn you on...

http://patrickman.blogdrive.com