Malaki ang dilemma ng isang single parent, gaya ng kung paano ang magpalaki ng dalawang babaeng teen-ager. Wala naman kasing university na pwedeng magturo sa atin na in case maging single parent ka at magsabing ito at ito ang dapat mong gawin. Hindi rin naisama sa curriculum ito nung elective subject mo sa high school at lalong hindi rin itinuro ng nanay at tatay mo.

Wala akong reklamo dun, halos lahat naman ng bagay sa buhay kong ito natutunan ko by "oido" kapa-kapa lang. natuto akong magdrowing hindi sa eskwela, natuto akong magpinta sa kapapanood ng nagpipinta sa dating PHILTRADE sa Roxas Boulevard nung bata pa ako. Madalas akong nagpapa balik-balik sa pwesto nung isang pintor doon sa labas ng studio, sinisipat kong maigi ang mga "technique" niya at tinatandaan ko ang mga gamit na hinahawakan niya. Kapag nakaipon ng konti papasyal ako ng National Bookstore at isa-isa ko iyong bibilhin, ang mga hindi mkakayang bilhin ililista ko ang presyo at pag-iipunan sa maliit na baon ko. Ito ang pinagkaka abalahan ko noon habang ang ibang ka-edad ko ay nahuhumaling sa kabibili ng tapes ng Duran-Duran at Spandau Ballet.

Natuto din akong tumugtog ng gitara sa sariling pamamaraan. Wala sa pamilya namin ang may alam ni humawak ng gitara, Nakadampot ako ng kauna-unahang issue ng Jingle Magazine, yung naninilaw na at wala nang cover. Beatles, CCR, Led Zeppelin, Eagles, Crosby, Stills Nash and Young, John Denver at Woodstock. Kahit di naman ako lumaki nung era nila sila ang unang natutunan kong tugtugin sa sintunado kong gitara na napulot ko sa bakuran ng simbahan nung isang gabing nagawi ako dun. Inayos ko ito at nagpursigeng matutong tumugtog.

Sa isang pagkatuto lang talaga ako nakaramdam ng kaba-ang pagiging single parent nung panahong magkipag hiwalay ako sa dati kong asawa. Hindi ko alam kung anong gagawin ko nung mismong araw ng JS prom ng anak ko, kasi ba naman ako ang ni request niya na maglagay ng make-up nya samantalang siya ang host ng event.

"anak, magtiwala ka ha" sabi ko, habang pinapahid ko ang foundation sa likod ng kamay ko para malaman kung bagay ang kulay sa balat ng anak ko. Sinumulan kong basain ng kaunti and foundation sponge, ikinalat ko ito ng manipis hanggang sa leeg niya at likod ng tainga. Kinakabahan ako. Ano ba'ng alam ko sa pag make-up?

Naalala ko bigla ang monochromatic painting na ginagawa ko dati at ang harmony ng kulay, pati ang tapering shadows at triangle principle sa composition ng pagpipinta.

At dahil medyo hugis inverted triangle ang mukha ng anak ko, in reverse triangle ang apply ko ng make-up. Manipis lang ang foundation para bagay sa isang teen ager, mapusyaw na lipstic at glossy, ayaw ko ng masyadong mapula-hindi bagay. Kinapalan ko ng konti ang eyeliner para ma emphasize ang bilugang mata ng anak ko, nilagyan ko ng pitik hanggang sulok ng mata. Eye shadow na close sa kulay ng balat nya pero mapula ng konti o pinkish. Dinampian ko ng kaunting lipstick ang pisngi niya at ni-rub ito ng daliri paitaas bilang blush on. At pang-huli, kinortehan ko ng medyo dark na make-up ang bridge ng ilong niya with tapering shadow paitaas para magkaroon ng illusion na matangos ang ilong nya.

Pagdating ng alas-tres ng madaling araw, nag tex ang anak ko nagpapasundo na. nakita ko ang saya sa mga kwento niya. "hindi daw ako nakilala ng teacher ko, ang ganda ko daw" bagay na mas natutuwa ako ng palihim kesa sa anak ko. "syempre, ako nag make-up e..."

Salamat na lang at di na ako single parent ngayon.