“Himala, may sakit ka ba? Bakit bihis na bihis ka anak? Saan ang lakad mo?”

“ Sa PRC po magpa-file para sa board exam. Pautang muna ng pambayad ha?”

Kitang-kita ko ang pagkabigla ni mommy na akala mo ay nakakita ng isang sikat na sikat na artista ng lumabas ako sa kwarto. Ang reaksyon nito ay hindi bunga ng kadahilanang naligo at nakaporma ako ngayon. Hindi rin dahil sa na-gwapuhan siya sa bago kong ayos na buhok na nakaponny-tail pa; sigurado din akong hindi rin malamang sa pagkaahit ng kumapal ko ng bigote at balbas. Nagmistula na daw akong isang batang-ermitanyo na namamalagi sa bundok. Sigurado ako na ang totoong dahilan ng pagngite niya at kaaliwalasan ng mukha na matagal ko na ring hindi nabanaagan sa kanya ay ang simpleng lumabas na ako sa kwarto ko.’Yun nga lang, ang makita niya akong lumabas na.

Sino ba naman ang inang  hindi mag-aalala sa anak nito kung nakikita lamang niya itong lumalabas sa kuwarto tuwing kumakain, tumatae o iihi lamang. Minsan ay sinubukan na niya akong ipakunsulta sa isang doktor na espesyalista sa sakit sa utak ngunit wala naman daw akong sakit at nasa stage lamang daw ako ng depression. Lilipas din daw iyon at normal lamang daw iyon sa sinapit ko. Anak ng teteng at mukhang kinaawaan pa ako. Ayaw ko nga ng kinakaawaan kaya masminabuti ko na lamang hindi magpakita kahit kanino. Sabi ni Dok ay ipainum lamang daw sa akin ang mga niresetang gamot niya at makakatulong daw iyon.

Palagay ko ay hindi siya magaling na doktor. Hindi naman kayang maibsn ang sakit ko sa  

pamamagitan ng gamot na pilit niyang ipnainum. Tumatawa na nga ako ngunit sa loob ko ay hindi naman. Gusto pa nga yata niya akong maging addict sa gamot na ipinagbabawal sa lipunan. Sheet.

Sabagay, wala naman talaga akong sakit. ‘Yan nga ang gusto ko at matagal ko ng pinagdarasal.Sana ay magkasakit ako. ‘Yung sakit na tuluyan ng hindi magpapabangon sa akin. Sakit na papawi ng sakit sa akin. Kung kaya ko nga lamang tapusin na ito ay matagal ko ng ginawa ngunit takot ako eh. Duwag.

Duwag akong harapin ang problema at bagkus ay pinili kong ikulong ang sarili ko ng halos isang taon na sa apat na sulok ng maliit kong kuwarto. Wala akong ginawa kundi ang isiksik ang lahat ng bawat salitang laman ng mga libro ko, araw at gabi ay pilit ipinapasok sa memorya ang human anatomy at kinesiology, pinag-aaralan kung papano gumagana ang utak at kung papano nito napapagalaw ang bawat himaymay ng kalamnan; gayundin ay pinag-aaralan ang ibat-ibang karamdaman mula sa ibat-ibang virus, bacteria at parasites, ibat-ibang kundisyong magbibigay ng kahinaan upang mabuhay tulad ng abnormal na atay, bato, puso, diabetes, cancer, arthritis at mga sakit sa isipan; ngunit tila sa dinami-daming sakit na nadiskubre ay ni-isa ay walang makapagpaliwanag kung ano ang dahilan at papano malulunasan ang sakit sa puso na dulot ng pagkabigo... ang pagkabigo lalo na sa pag-ibig na katulad ng nararamdaman ko.

“Anak alam mo ba kung anong nangyari  sa EX mo? Anak si Abby na...”

“Inay...kaya nga ho ayaw ko ng lumabas eh disin nga lamang at kelangan talaga.”

“Ah...eh...oo anak. Pasensya na. Kasi kung bakit ba sobrang daldal ko eh.”

“Sige na ho at aalis na ako. Akin na muna itong one thousand ha.Bye.”

Nagsisikip ang dibdib ko at parang napakabigat sa tuwing maririnig ko ang pangalang dati rati naman ay naghehele sa akin kapag nababanggit ito. Putang Inang pangalan iyan, sabi ko sa loob-loob ko... Akala ko noong una’y anghel siya sa akin... demonyo pala at sasama at magpapahindot lamang sa isang bertdeyan. Sheet s’ya. Kakayanin ko ito at ipapakita ko na malaking pagkakamali ang ginawa niya.

Habang naglalakad ako papuntang sakayan ng jeep sa kanto at nalalapit na ako sa bahay nila ay tila nanghihina’t nangangatog ako. Para bang gusto ko ng bumalik. Wala naman akong magawa dahil ito lamang kantong ito ang madaraanan palabas sa iskinitang ito. Ito lamang harap nila ang sakayan ng jeep palabas sa amin.

“Uy pare...kamusta ka na? Putcha. Tagal mo nawala ah. Nagbakasyon ka ba?”

“OO, kababalik ko lang. Sige at nagmamadali ako.”

 Kung hindi nga lamang nakakahiya ay tumakbo na ako at parang sinisilaban ako sa mga titig nila sa akin ng mga sandaling iyon.  Para nila akong pinagtatawanan at  bumubulong sa akin, natorotot namin ang syota mo! 

Ang tagal ng jeep. Pakiramdam ko ay ang bawat isang minuto ay katumbas ng isang oras. Nakayuko lamang ako at miminsan-misa’y sumusulyap kung may paparating na at may may biglang humawak sa braso ko. Tila napakalamig ng may-ari ng kamay na ito na tuluyang nagpatigas sa buo kong katawan. Matigas...matigas na matigas na animo’y naging isang rebulto ako sa kinatatayuan ko. Malamig naman ang hangin at nagbabadya pa nga ang isang malakas na pagbuhos ng ulan ay nagsimula akong pagpawisan ng mga sandaling iyon lalo na ng marinig ko ang tinig ng boses niya...

“Jeff, pwede ba tayong mag-usap kahit ilang minuto lamang. Magpapaliwanag ako.”

Hinila niya ako papasok sa gate ng bahay nila. Naiwan ng nakabukas ang pinto na para bang wala kaming lakas na itulak pa iyon para muling isara. Ang mga ugong ng mga sasakyang dumaraan at ingay ng mga nagtsitsismisan sa nag-aabang ng jeep ay parang hindi sapat upang mapawi ang  katahimikang dinulot ng pait ng nakaraan. Hindi magawang bumuka ng bibig ko. Kahit gusto kong sumigaw sa kanya, gusto kong manumbat, gusto kong ipaalam sa kanya ang sakit na dinulot niya ay hindi ko magawa.

Ilang araw. Ilang buwan ko ng gustong alamin ang mga kasagutan sa mga tanong ko kung bakit nagkaganoon pero bakit ngayong naandito na siya sa harap ko at isa-isang sinasabi ang mga kasugutang ito ay tila wala akong maintindihan, wala akong marinig, walang pumapasok sa utak ko. Nabingi na nga yata ako sa kanya.

Beeep...Beeep.

Huminto ang jeep sa kanto. Nakita ko ang mga taong kanina pa nagtsitsismisan na isa-isa ng nagtayuan sa kinauupuan nila. Lumakad.Pumila sa pagsakay ng jeep.

“Sige na. Aalis na ako at baka maiwan pa ako ng jeep.”

“Sige Jeff. Ingat ka.”

“Hindi na maibabalik ang lahat Abby. Nangyari na ang nangyari. Ayusin n’yo na lamang ‘yan at bumalik ka na sa kanya. Ingat ka rin. Bye.”

Nakasakay na ako at papalayo sa kanya ngunit kitang-kita ko parin sa mukha niya ang pagsisisi, ang pagpatak ng bawat luha niya. Mga luha na dati rati’y bunga lamang ng kaligayahang dulot ng aming pagmamahalan ngunit ngayon ay luha ng pagsisisi, kalungkutan at panghihinayang.

Noon akala ko kapag nakita ko na siyang umiiyak habang sinasabi ang lahat ng kanyang kamalian ay gagaan na ang pakiramdam ko ngunit ngayon masasabi kong hindi pa pala. Siguro darating din iyon. Darating din na matatanggap na namin pareho ang mga nangyari sa amin. Hindi ko man lubos na naunawaan ang lahat ng sinabi niya ay ang mahalaga ay alam ko na kung saan ako magsisimula dahil natuldukan na ang dapat matagal ng wakas.

“Pwedeng pakisara po noong trapal kasi umaampiyas ang ulan sa bintana.”

“Ay, sorry!”sabay ngite.

“Hi, I’m Carol.”

“I’m Jeff. May pasok ka ngayon.”

“Oo, sa FEU sa Recto.”

“Uy, sa Recto din ako sa PRC kasi magpa-file ako ng board exam.”

“Ay talaga! Sige sabay na tayo para malibre mo ako.”

“Sure. Kahit pa bukas ulit o sa isang araw o sa isa pang araw ay okey lang. Kaya lang sa susunod dala ka ng payong ha.”

“Bakit takot ka ba sa tubig, ayaw mong mabasa at baka dumami ka?”

“Sabagay mabilis lang naman ‘yan. Hihinto din agad ‘yang ulan at may bagong araw na sisibol.”

“Ang lalim mo ha.Anong ibig sabihin noon?”

“Wala.”

end.

dyeppri...May kasabihan nga na  : Kung kaya nila ay bakit hindi mo ipagawa sa kanila! ahihi