Malakas ang kabog ng aking dibdib. Tumatagaktak ang pawis. Kakaunting liwanag lamang mula sa haring araw ang tumatagos sa lugar kung saan ako naroroon. Wala akong ideya kung paano ako napadpad sa estrangherong lugar na ito. ANg alam ko lang gusto kong maglakbay upang tuklasin ang aking sarili. Nais kong buksan ang pinto kung saan ang pagsusulat ang naghihintay sa akin.

 Sa totoo lang, wala akong ni katiting na ideya kung ano nga ba talaga ang pagsusulat. Para akong isang gagamba na humahabi ng sapot upang may mapatunayan sa larangang ito. Subalit di tulad ng gagamba na organisado, ang sa akin ay tila bikitma ng nakakakilabot na unos. Muntik na akong bumigay. MUntik ng mabuwag ang gangga-kurot ng pag-asang natitira sa akin para sa sining na ito.

 Hanggang ngayon, wala pa ring direksiyon ang aking buhay manunulat (kung matatawag nga ba akong isa). Wala akong kaibigan sa mundo ng literatura. Walang maka-ut-utang dila. Walang nagsasabi na mali 'yan. 'Di maganda. Magulo ang konsepto. Walang konsepto. Matabang. Boring. Walang dating. Hindi tuloy ako magkaroon ng pagkakataong mahubog ang aking talento (mayroon nga ba?) sa larangang ito. MAy mga pagkakataong gusto kong sumabak sa isang workshop upang makasalamuha ang mga taong may kaparehas na interes subalit laging kinakain ng takot ang aking pagtatangka. Pagtatawana ka lamang nila. Ang bulong ng tinig sa aking isipan.

 Naririnig ko ang tibok ng aking puso. Bahala na. Andito na ito. Kung anu't anuman ang kalabasan, ang mahalaga sinubukan ko. Kung hindi talaga ako para rito, wala na akong magagawa.

Ngayon, sinong may mabuting puso ang hahawak sa aking mga kamay upang samahan ako at akayin dito sa Pusod ng KAgubatan? Hinihintay kita kaibigan, kung sino ka man.