may isang pitong taong gulang na bata..

kasama niya sa araw na iyon ang nanay niya...

hindi naman lingid sa isip ng bata na isang GRO ang nanay niya...

sa araw na iyon, mamamasyal sila...

sa ilalim ng umiiyak ng kalangitan, pupunta daw sila sa SM...

pero sabi ng Nanay niya, maghintay lang daw siya sa tapat ng mercury drug..

matapos ang maghapon,

tumila na ang ulan...

wala pa din ang nanay niya...

sa edad na 7,hindi pa din marunong magbasa ang bata..

nakatingin lamang siya sa mga mata ng mga taong dumadaan..

tinitignan siya..

suot ang isang sando..

wala pa din ang mama niya..

nagsara ang tindahan,

wala pa din ang mama niya..

hanggang sa may tanod na lumapit..

dinala siya sa DSWD...

ayaw umalis ng bata sa tindahan ng gamot na iyon...

kasi sabi niya,

babalik ang mama niya...

babalik ang mama niya...

hanggang sa wala na siyang nagawa...

may umampon na sa bata...

hindi pa din bumabalik ang mama niya..

pagkatapos ng limang taon,

nahanap ng bata ang suot niyang sando...

doon niya nalaman na hindi pala simpleng sando iyon..

ang inakala niyang mga mansta at disenyo ay hindi pala basta...

" AMPUNIN NIYO PO AKO KASI MAHIRAP LANG KAMI. WALA PONG PERA ANG NANAY KO PANG-BUHAY SA AKIN"

nakasulat sa sando ang mga katagang iyan...

ang batang iyon....

ay ako..

""'''''

wew. part 2 soon..