Hindi sa binibigyan ko ng excuse ang sarili ko kung bakit hanggang ngayon wala pa akong asawa at anak at wala 'yun sa mga plano ko, pero tama ka, marami akong kilalang babae na tingin nila fulfilled na sila kasi may asawa sila at may anak, pero mostly sa kanila, 'pag tinanong mo kung masaya nga ba sila, ang sagot nila, "Masaya, kasi may anak na ako." pero alam mo na deep inside, hindi sila kuntento. 

Naiinis ako sa mga babaeng parang 'yun lang ang pangarap, makapag asawa at magkaroon ng anak, tapos doon na iikot ang mundo nila. Hindi kasi doon ang hangganan ng pagiging isang babae. Hindi lang pagiging asawa at ina ang obligasyon mo sa mundo.

'yang mga ganyang paniniwala na ang babae kailangan magka asawa at anak para may matawag na pamilya ay isang ideolohiya ng mga konserbatibong stagnant, hindi makaagapay sa mabilis na pagbabago ng mundo at lipunan, sila ay ang mga konserbatibong nagpapaka intelektwal, mga konserbatibong kapag hinatak mo palabas sa apat na sulok ng mundong hinihingahan niya'y hindi na magagawa pang sumabay sa malikot na takbo ng buhay.

Salamat sa magandang blog.

S 

http://leserotika.i.ph/blogs/leserotika/                                                              

natutuwa ako sa mga nabasa ko (i so love it!) hindi lang dahil sa wala pa din akong asawa't anak kasi nga bata pa naman ako. pero tama yung mga sinabimo. may mga nag-aasawa na di happy ang ending. nakakaawa nga yung mga ganun. may tita din ako na 43 na yata nung mag-asawa(matandang dalaga sya dati at sobrang higpit samin lalo na sakin) pero nung makahanap ng kanyang partner ayun,di na bugnutin.Pero i doubt if magkaka-anak pa  sila(wala na share ko lang) nung bata din ako ayoko mag-asawa. gusto ko lang magka-anak(kasi mahilig ako sa bata at dahil wala kasi akong kapatid kaya pangarap ko rin magkaanak) pero yung pag-aasawa,ewan ko lang. (kahit me boyfriend ako ngayon)ayoko kasi ng may biyenan.baka apihin lang ako baka masakal ko lang..(hehe)at ayoko ring paglabahin ako ng mga damit,paglutuin at kung anu-ano pa.siguro nasasabi ko pa lang un kasi bata pa ko.. pero dahil sa blog mo na yan, napaisip din tuloy ako kung mag-aasawa o papasok na lang ako ng kumbento. feeling ko kasi bawat isa satin may kanya kanyang definition ng kasiyahan..at bawat kasiyahan may kanya kanyang kalungkutan.. siguro masaya si sheryl kasi meron sya ng lahat ng gusto nya,pero for sure malungkot din sya kasi mag-isa sya.and for sure masaya yung kaibigan mo dahil sa mga anak nya pero nalulungkot sya kasi napabayaan nya na sarili nya.. anyway.. i really love this blog... apir! 

salamat sa pagbasa ng sinulat ko... sang-ayon ako sa inyo.  dapat talaga hindi lang ang pagkakaroon ng sariling pamilya ang goal ng isang babae at hindi rin katapusan ng mundo ang hindi pagkakaroon ng asawa at anak...

my soulmate  is worth the wait...

well, nag-aagree ako sayo na hindi nga kailangan pagtawanan, kutyain, at kung anu-ano pang negative comments sa taong hindi nakapag-asawa. Kahit naman mga lalaki, ganon din ang kantiyaw, kapag naka reach ka ng 40 at hindi ka pag nag-asawa, iisipin nila, baka iba ang gusto mo (na homo ka), takot ka sa responsibilidad, pihikan ka, wala kang magustuhan, at kung anu-ano pa...

but then again, we should not really allow society or even others dictate our decisions. magkakaiba kasi tayo ng reason or paraan kung paano tayo magiging masaya. naalala ko ang isang Arabo, tinanong niya ako, paano ba magiging masaya ang isang tao? Sabi ko sa kanya, depende sa konsiyensa mo eh, pero sa akin, masaya ako kapag may peace ako bago matulog, excited akong harapin ang umaga, mahal ko ang mga nagmamahal (minsan, pati haters) sa akin, marunong akong magpasalamat kahit sa mumunting bagay, at mababaw ang kaligayahan ko kahit matanda na ako, etc. For as long as you learn to value the things that you think are right, and that doesn't affect other's growth and well-being, wla naman akong nakikitang rason kung bakit hindi ka magiging masaya.

i got married when I was 26. 30 na ako ngayon. I can't think of a time (whether single ako or married) na nawalan ako ng problema. Problems come, pero definitely, they go also, in time. I got married with someone I love, I respect, and willing to serve for the rest of my life. My promises to her (through my vow sa wedding) na ako ang magpoprovide sa kanya at sa mga magiging anak namin, still stand to this day. She deserves it, not because napipilitan ako, but because my love for her is beyond words. Pero I was never perfect, the same way as she was never perfect. Pero 'yung commitment namin to be better is still outstanding. I look at it as partnership. Pero I have always believed that I am complete na even when I was single. But I was more thankful when I married her because may mga bagay about her that I can't do and she does it excellently. Pero in terms of the things she value, like her biological family, yung mga gusto niyang bilhin, etc. etc., hindi ko pinapaki-alaman. Gusto ko, out of her work, she can buy what she wants without thinking na dapat para sa aming dalawa yon. Gusto ko kasi, when people see her, nakikita nila that she is more beautiful now, that she is proud of me, that she is thankful na ako ang napangasawa niya, and she feels good about herself. She can spend her money to whatever things she wants. She knows that, pero thankful pa rin ako kasi she is very frugal. Undoubtedly, yun ang isa sa mga characteristics niya that I liked.

What makes life easier lang when I got married is of course, may kasama ka sa pag-tulog, kakwentuhan ng mga kung anu-ano, katawanan ng mabababaw na jokes, nagkakantahan, kahawak mo ng kamay pag namamasyal, hinuhug ka dahil thankful siya sa ginawa mo or binigay mo, kinikiss ka pag umaalis at pag-uwi, sineserve ka out of willingness (hindi pinuwersa), at karamay, kapag nalulungkot or discouraged ka (which can also be given by anyone for that matter). Iba lang siguro yung support that my wife gives me, that is why pag-gising ko in the morning, I can face the world with excitement and enthusiasm.

Case to case basis kasi ito. May mga happily married, may mga miserable. Pero definitely, marriage or having a partner is not a requirement to be happy. Ang importante, happy ka- sa mata ng Diyos at sa sarili mo.