mahal kong ama,

tama nga bang dumating ka

sa buhay ni Ina

sa tamang panahon,

gayong bata pa siya noon?

Mali nga bang akalain niyang

ikay ang kaligayahan,

at pilit niyang kinilala

ang lugar na sa kanya'y

iyong pinagdalhan?

Inihiga mo siya sa tabi ng banyaga,

inihele sa iyong mga retorika,

ang hindi mo alam,

ito'y hindi niya lubusang maintindihan.

subalit siya'y naniwala sa iyo,

ang pag ibig ni ina sa iyo ay totoo.

dinala mo siya sa malungkot na kagubatan,

umalis ka at siya ay iniwan,

kipkip ang alaala ng inyong pamamaalam.

hindi siya nagreklamo,

pagkat ayon sa iyo,

ito ay delikado.

kapag may oras,

siya'y iyong uuwian,

at magaganap ang komprontasyon

ng inyong katawan,

kahit kaila'y hindi siya nagdamdam,

bagamat putang bayaran

ang kanyang nararamdaman.

ama,

huwag mo sanang panghinayangan,

huwag mo sana itong pagsisihan,

ang sandaling ibinigay kay ina,

huwag ka sanang magalit sa kanya,

ikaw ay inintindi niya, ama,

dahil ayon sa iyo'y para sa bayan ang

iyong ginagawa,

at para sa akin na inyong nayari,

kahit na ba ang mga sandali'y pa konti konti.

ang aking pagdatal,

ginawa ninyong dalawa,

ngunit ako ay pasan niyang mag isa,

ikaw ay aming hinintay,

nangangambang ang uuwi ay isa na

lamang bangkay.

sino ba kami?

totoo ba ama,

na mas malaki ang halaga ng

masa at pakikibaka,

kaysa pag ibig ni Ina?

Papasok ang isang taon,

uuwi ka sa amin kung may panahon,

para kay ina, sapat na iyon,

kailanma'y hindi siya nagtanong.

hindi siya pinahimbing ng

mga yakap niyang alaala,

sa kanyang pag gising,

agahan niya'y pag iisa,

ang rosas na salamin ay kanyang

tinanggal,

at pumaibabaw ang sa aki'y kanyang

pagmamahal.

alam kong masakit ito

para sa iyo ama,

ngunit huwag mo sanang sisihin si ina,

inilagay mo siya sa isang

bilangguan,

kahit ito'y hindi mo namamalayan.

Kumalas siya sa iyo at bumitaw,

habang ang silahis ng pag asa sa bayan,

ay pilit mong pinalilitaw...

paumanhin kay binibining lualhati bautista,

ang santa ng retorika.