Ang tagal ko na palang walang nasusulat.

Actually hindi pala. Sulat ako ng sulat. Nasa advertising kasi ako.

Sulat para bumenta. Sell-out. I sold out my talents. For commercial use only.

Malungkot. Mahirap lumangoy kalaban ang agos ng perang dumadaloy downstream, paikot, paikot-ikot hanggang sa inidoro, sa tubo, sa imburnal.

Kailangan kumita. At kapag hindi ka best-seller, ang pagsusulat ay isang pagmamahal, isang kawang-gawa, minsan perwisyo kung walang talento. 

Puro plano, ang mga tauhan ng aking kwentong samu't-sari ay nababagot na sa utak ko, sawa na raw sila sa daanang retikulado, palikaw-likaw, wala namang patutunguhan, walang exit, kahit ctrl alt del wala. 

Ang dami ko ng nasulat. Tungkol sa tamang paggamit ng whitening cream. Papano mapapasayaw ang mga tao sa saliw ng shampoo. Script sa isang show sa baranggay. Mga ganon. Pang Manny Villar. Pang sell-out. 

Naghahanap ako ng damdamin, ng paglalagyan ng damdamin sa pagiging commercial writer ko. Pero wala sigurong puwang, at hindi compatible ang damdamin sa hanap-pera. 

Minsan bumubisita ang mga tau-tauhan ng kwento ko sa aking puso. Tumatambay. Naglalabas ng sama ng loob. Bakit ko na raw sila pinabayaan. Di ko na sila binlikan. Mainam nalang raw yung di kagandahan ang pagkakasulat kesa naman maiwan at maburo sa limbo.

I have nothing to show for being a creative writer mula sa isang state university. Hindi ko ginagamit ang aking napag-aralan sa pagpapadighay ng lipunang busog sa pangako at uhaw sa katotohanan, sa pagpapautot ng kalikasang bulok at mamamatay na. Wala. Ang suma tutal, wala akong nasulat, wala akong nagawa. 

Ang tagal na. Sa bawat araw may nabubulok na ideya. May nabubuong isang puno ng pag-asa, hanggang sa makita niya ang pila papalabas ng aking isip. Ang haba. Ang tagal. Walang light at the end of the tunnel.

Isang mahabang panahon lang ng paikot-ikot na paglikom at pag-gasta. Karuwagan ang pumipigil sa akin at wala ng iba. Duwag ako at takot na mawalan ng mga bagay na binebenta nila sa akin. 

Pano ako susulat ng nobela kung hindi ako naka-Mac? Puro dahilan. Hindi ko kakayanin ang freelance lang. Puro takot. Baka malugi ang negosyo, baka walang bumili ng libro. Puro...

Teka. Tagal mo nang nagbabasa. Sulat na.