takot ka bang mamatay?

| |

kung ang kamatayan ay kalungkutan kapag inisip ng mga nabubuhay...dapat ba itong katakutan?

Death is fearsome to those who...

1.Has yet to accomplish their goals.
2.Has not experienced true meanings of life.
3.Has no family to remember them for an eternity.

On the other hand, pessimism towards death is the result of one's fear... It is fear of leaving the world you've come to love. I would like to say that there's no reason to be afraid for "Death is but another journey, another change."

If you don't believe in Christ, I suggest the Hindu/Buddhist doctrine.
But there's a catch. Develop a good Karma and you will reborn a human once again.

And if you're not satisfied, there's always the Athiest convention. However, it requires of a person a strong volition. Because athiest believe that when you die, there's only the void to face. And it might just as well be true.

eee.nakatakot naman talaga..eee

sasagutin ko lang ito..oo nakatakot...kasi nga..para kang matutulog ng napakatagal na panahon..ang hirap kaya nun'..hirap bumangon..hehehe...si pmel..ganda ng sagot ang haba..pang miss universe...

death as nothingness...

i believe i am a good Christian, or at least trying to be, and i believe in the eternal life after death, together with God and the angels and saints and all the people who once lived on earth and obeyed the commandments of God... but then sometimes, thoughts about death as the ultimate end still consume and scare me... i am not scared of death when i think about it as sleeping for a long long time... in fact, i badly need some sleep and there are times when i feel like sleeping for a week without end... but what really scares me is the thought of death as nothingness - just nothingness, the end of existence. i have to admit that i am not ready to die at this point. i am one of those whom pmel was talking about - still got so many plans, so many things that i want to accomplish... but then, who can tell when death will snatch my breath? and if death is indeed just nothingness, a door leading nowhere, the greatest challenge perhaps is to get the best out of life, do the best while still alive, as nothing follows...

but then, being a Christian, and out of fright I suppose, i still would want to believe that there is something after death... something meaningful...

death no fear!

when a person fears death, it means, he's not prepared about his destination...whether he will go to hell or to eternal paradise....if a person doesn't fear death....it's good! it means you're ready to face our SUPERIOR.

augusta linnea valler abella's picture

i fear death nomore.

if i'd be given a chance to die now,

i would never let that moment
pass me by.

you know why?

because that is the only time
that my entire cells could take a rest.

life is too short,

and should we need to be restless?



ang ganda nung comment, ang ganda pa nung nagcomment,tumigil yung mundo ko sa profpic nimo augusta?tigasan ka?Cool

Rom's picture

napaka ipokrito natin kung

napaka ipokrito natin kung di man lang tayo matatakot sa kamatayan. sabihin mo mang handa ka na at nagpakabuti ka pero yung kaisipang maiiwan mo yung mga mahal mo sa buhay ay isang nakakatakot na isipin na sabihin na nating wala kang kayamanan na maiiwan at handa ka na sa pagpanaw nandun pa din ang di maipaliwanag na kaba at pangamba.

Tanggapin man natin sa hindi lahat tyo doon ang tungo kanya kanyang kahandaan nga lang ang pagkakaiba nakakakaba nga lang sa kadahilanang wala tayong katiyakan kung anong naghihintay sa atin mula sa pagbaba ng kabaong hanggang sa pagtabon ng lupa. Masakit din isipin ang mga mahal mong nag iiyakan, ang mga hysteria at pighati, ang kamatayan ay kalungkutan, pagkawala, paglisan--kahit kailan ang paglisan ay kakambal ng kalungkutan at lahat tayo ay ayaw ng kalungkutan sa kadahilanang ito kaya tayo may takot at pangamba.


neo's picture

...hindi na siguro...

...kung makikita kung muli ang minamahal na umalis na sa mundong ito na nasa kabilang buhay na... at kung maykasiguruhan na magkikita kami...hindi siguro nakakatakot ang mamatay...

annbrill42@yahoo.com's picture

It is in deed scary coz

It is in deed scary

coz you'll be all by yourself....

without any clue of what to do or where to go. what to expect and what might surprise you afterwards.....

will there be people to join you , so, it will at least be fun...

will there be angels to lead you the right path?....

Is there really heaven and the so called "eternal life" to look forward to.?

A place where everything is suppose to be perfect!....

will there be a chance to see your love ones from time to time to check if they're doing okay....

IS there really a chance to see God face to face?...

Those are just some things I could really think of when I die.

The only sad thing about dying is that people might forget you even all the good things you've done sooner than you could ever imagine.

But, that's the reality. Anyway, what matters most is that you were able to try hard to live right with love!!




Ailem23's picture

iyon ang kahahantungan ng lahat

doon ang punta nating lahat kaya hindi tayo dapat matakot... kasama iyon sa mga nakatakdang mangyari sa atin... magkakaibang oras nga lang at panahon. Kunbaga, una-unahan lang iyan...
Kung takot ang pag-uusapan, hindi ako natatakot talagang mamatay. Pero, ayoko pa sa ngayon... Wala pa akong napapatunayan sa sarili ko at hindi ko pang gustong mag-babu sa mundo...

sabi ng prof ko noon, kapag na-tsugi ka, dapat pa ngang maging masaya ka pa... wag ka daw matatakot dahil sa wakas, mapupunta ka sa kaluwalhatian ng langit.. (iyon ay kung di ka nag-suicide siguro.)

kaya siguro ang iba natatakot kasi iniisip nila masyado kung saan ka na nga ba pupunta kapag namatay ka na...



jonsdmur's picture

Takot ba akong mamatay? isa

Takot ba akong mamatay? isa rin yan sa mga tanong na minsan kong itinanong sa aking sarili... ang totoo gusto kong mamatay... para makita ko kung ano ang pakiramdam ng isang patay... totoo kaya na may kaluluwa? ano ang pakiramdam kung ikaw ay isang kaluluwa na?

Naiisip ko kung mamamatay ako... paano? saan ako pupunta? sa liwanag o sa dilim?

Naisip ko ang mga kasalanan ko... doon.... nagkaroon ako ng takot na mamatay... dahil hindi ko matatanggap na mamatay na hindi pa ako nakakahingi ng tawad sa lahat ng mga kasalanan ko.... ayaw kong mapunta sa dilim...

Kapag dumating ang araw na ako'y mawalan ng kasalanan at mapatawad na ng Diyos... doon.... handa na akong mamatay..

si jonsdmur ay tao lamang.. maaalis ba sa isang katulad niya ang mag kasala pamin-minsan?

adaengkantada's picture


"She thought of it as an eternal balanket of nothing, an inviolate space. Maybe it was a nice map, a long rest. Maybe it was another dimension, a universe of sound and smells and sights we could not experience though it existed just th same. Death."

                          - mula sa The Chin Kiss King ni ana veciana-suarez

Leipink's picture


OO at HINDI kaisipan at damdamin

 oo natatakot din ako, ayaw ng puso ko na mamatay habang ito ay tumitibok pa. mapipigilan ba ang pagkabog ng buhay, kung ayaw pa nito mamatay.

 hindi ako natatakot dahil sa pagkahabahaba ng buhay, kamatayan din ang kahahantungan. Kung oras muna oras na... sana lang hindi masakit ang aking kamatayan.


Para sa akin isipan ko tanggap ko na mamamatay din ako sa takdang panahon, maaaring ngayon, bukas at sa mga susunod pa hangga't hindi kinukuha ng panginoon.

Sa aking puso, kinakabog kapag malapit sa kapahamakan at buhay ang nakasalalay. Dahil gusto pa ng puso na mabuhay hangga't maaari.


"masaya maging multo.... mwahahaha......walang problema, walang pagod, puro pahinga, pagala-gala nalang" yan lamang ang aking iniisip kapag naiisip ko ang kamatayan....

jamesj's picture

Hindi na... mula ng na compose ko ang Poem na ito....

                  Never in my life  Never in my life …have I found a renewed strengthto face a new life Never in my life … am I willing to put my life on the linefor the sake of love Never in my life …am I so sure that God’s presence would bewith me through all my life’s ups and downs Never in my life …am I willing to suffer for the sake of a friend Never in my life …have I found my ‘inner peace’ in this turbulent world Never in my life …am I willing to travel to the remotest part of the world even for only one person to experience the salvation of God 

Never in my life …

have I found the ‘courage’ to leave this life for a life much higher… Yes … Never … until today  -james salvatierra juganas

eloisa marie hernandez's picture


Ewan... siguro oo kasi madami pa akong pangarap sa buhay eh. Marami pa akong kapakipakinabang nagagawin sa mundo at pa nagagawa. Kapag nagawa ko na lahat ng 'yon siguro eh, hindi na.

Ang gulo ano?

dyeppri's picture


Hindi! at sobrang exciting ito...isang malayong paglalakbay...Handa me.Innocent 


ako lang po ito at bahala ka kung tatanggapin mo...

We should not fear Death

Below is a poem by Emily Dickinson. In this poem, she tells us that death is another journey. So fear not. I love this poem so much, I turned it into a song. And everytime I think of death, I sing it to wash away my fear.

Because I could not stop for Death,
He kindly stopped for me;
The carriage held but just ourselves
And Immortality.

We slowly drove, he knew no haste,
And I had put away
My labor, and my leisure too,
For his civility.

We passed the school, where children strove
At recess, in the ring;
We passed the fields of gazing grain,
We passed the setting sun.

Or rather, be passed us;
The dews grew quivering and chill,
For only gossamer my gown,
My tippet only tulle.

We paused before house that seemed
A swelling of the ground;
The roof was scarcely visible,
The cornice but a mound.

Since then 'tis centuries, and yet each
Feels shorter than the day
I first surmised the horses' heads
Were toward eternity.

Ailem23's picture


that poem reminded me of my college days... That's the poem I recited in a poetry recital for my World Literature class... I like the style of Emily Dickinson, and her life story as well..

Me too, me too!!!

I'm a fan of Emily and William Blake!

I'm not afraid of "dying",

I'm not afraid of "dying", It's the question of "when" that scares me the most... I'm not ready to leave my girls yet... my husband, he'll be fine... it's my girls that keeps me holding on...

I found this poem from Rosamund Pilcher's "September" (it's a poignant novel about family and love ) I kept a copy and made my husband promise to include it in his eulogy for me when "my time" finally comes.


Death is nothing at all

It does not count

I have only slipped away into the next room

Nothing has happened

Everything remains exactly as it was

I am I, and you are you and the old life

That we lived so fondly is untouched, unchanged.

Whatever we were to each other, that we are still.

Call me by the old familiar name

Speak of me in the easy way which you always used

Put no difference into your tone

Wear no forced air of solemnity or sorrow

Laugh as we always laughed at the little jokes that we enjoyed together

Play, smile, think of me, and pray

Let my name be ever the household word that it always was

Let it be spoken without an effort

Without the ghost of a shadow upon it

Life means all that it ever meant

It is the same as it ever was

What is this death but a physical separation?

Why should I be out of mind because I am out of sight?

I am but waiting for you, just round the corner

All is well…


ad infinitum/pmherz

Leipink's picture


let there be peace on earth,  wow kay kilabut nmn tlga ng usaping ito, mataimtim ang usapan, peace tlga kpag c kmtayan n ang kharap. kung mamatay ako.... ??????saan nga ba ako tutungo? ang gulo ko din....


salamat sa mga nagreply..

3 years inabot bago ko buksan yung account ko dito,dito kasi ako sa filipino writer na-recruit ni jerome herrera na may ari ng pinoy penster para sumali sa pestesite niya na yun..doon ako nagsulat ng nagsulat..eh wala na nadale yata ng hacker whacker,nawala lahat sa hangin ang lahat ng sinulat ng member doon...pero..feeling ko ang sarap magsulat dito...try ko minsan..sa lahat ng nagreply..salamat ulit..kitakits sa mga letra..



ngayon di na ako takot mamatay..may anak na kasi ako...ganun pala kapag nagkaanak ka..dapat buhay ang iniisip mo habang nandito ka sa mundo,later na yung kamatayn..mararanasan naman natin lahat yun.. 

dyeppri's picture


hi....ikaw ba si unyo na nasa laboratoryo ngayon? idol 'yun eh.. Laughing






"libog lang ang dahilan ng lahat kung bakit andidito ako..."





dyeppri's picture

ay uu nga ano...hehehe.

baka ikaw yung nawawala kung pinsan.lol

sige aabangan ko mga gawa mo pinsan!Laughing




"libog lang ang dahilan ng lahat kung bakit andidito ako..."




bahalanaman's picture

Kaya nagdarasal ang tao ay

Kaya nagdarasal ang tao ay dahil nais nyang mailayo sya sa kapahamakan... dahil takot syang mamatay,

kaya gustong mapalapit sa Diyos ng tao dahil gusto nya ang buhay na walang hanggan... dahil ayaw nyang mamatay,

kaya tayo humihinga, umiinom ng likido, at kumakain ay dahil depensa ito ng katawan natin laban sa kamatayan,

gayundin ang pag-imbento natin ng mga gamot o medisina para malunsan ang mga sakit... mga nakamamatay na sakit,

kaya tayo naghahanap ng katuwang sa buhay upang may katulong tayong mabuhay at maipagpatuloy ang buhay,

hindi natin kailangang tanungin ang mga sarili natin kung takot ba tayo mamatay... naturally, unconsciously, at genetically, takot tayo mawala sa mundo.





"ang pagbabago ay tulad ng kamatayan... hindi mo s'ya kailangang hintayin!" -ryanfranciscoampuan-

Hindi, pero...

Hindi ko kinatatakutan mamatay. Lahat naman tayo doon patungo. Takot lang ako iwanan ang mga mahal ko sa buhay. Baka kasi sa kabilang buhay, hindi ko sila makasama, o di kaya naman hindi ko na sila maalala... parang "fear of the unknown"...

Takot ako sa iiwanang bakas ng aking pagkamatay. Sa posibilidad na maka-apekto sa iba ang aking pagkawala.

syempre naman!

sinong di matatakot mamatay?  lahat tayo takot mamatay.  pero paano yung mga nagsusuicide?  ay kahit na gusto nating mamatay dahil sa sobrang depresyon alam ko masakit ang mamatay.  dati gusto ko ding mamatay eh pero ngayon hindi na kasi mas takot ako sa pain bago ka mamatay.  buti kung gaya sa tv o movie na pipikit lang at malalaglag ang ulo tapos na eh paano yung pakiramdam ng nag-i-struggle kang huminga o kaya yung organs mo nagmamalfunction na ang sakit nun di ba.  kung bangungot naman masakit din imagine di ka magising kahit super gusto mo nang gumising.  

may isang time sa buhay ko dati na sobrang gusto ko ng mamatay kaya nung feeling ko di na ako makahinga sa pagtulog ko hinayaan ko lang sabi ko okay ready na akong mamatay.  ready na talaga ako noon.  hahaha.  kaya lang nagising pa din ako.  buti nalang.  

bukod sa takot ako sa pain kaya takot ako sa death, takot din ako sa kung ano ba ang nasa kabilang buhay.  kung totoong may langit o impyerno.  bilang katoliko syempre may kabilang buhay.  fine.  given na nga yan.  pero di ba nakakatakot pumunta sa isang lugar na di mo pa napuntahan at wala pang nakabalik para magkwento kung ano bang klase ang buhay doon.  wala pa namang nabuhay ulit eh bukod kay jesus.  kaya nakakatakot mamulat sa isang lugar na hindi mo alam kung anong ieexpect mong makita o maramdaman.

at takot siguro ako sa idea na mapupunta ako sa impyerno.  di naman sa salbahe ako.  kaya lang sigurado namang di langit ang tuloy ko.  maryosep di na kailangang imemorize yan para malaman.  kung si mother theresa ako di ako matatakot.  pero normal lang ako eh.  baka magreincarnate nalang ako.  hehe...

nice question...

saya tagal kong nawala sa FW!!!! namiss ko ito.... 


my soulmate  is worth the wait..

rose's picture

Death is just around the corner!

Ang buhay ng tao ay parang usok lamang na biglang nawawala, parang isang abo na kapag nilipad ng hangin ito'y nag lalaho, hiram lang natin ang ating buhay na kahit anong oras ay pwede niyang bawiin. Hindi natin dapat katakutan ang kamatayan bagkus ay dapat nating pag daan sa pamamagitan ng pag gawa ng mga bagay na makakapag pasaya sa atin, mga bagay na mabubuti at makakatulong sa ating kapwa. Lagi manalangin upang magpasalamat sa patuloy na buhay at hininga na ibinibigay niya sa atin.

kahit anong stados natin sa buhay, mayaman man or mahirap pag oras na tayo'y mag lalaho sa mundong ibabaw isa lang kakahantungan natin. libingan, maagnas at magiging buto. Kaya hanggat nandito pa tayo sa mundong ito, gawin nating makabuluhan ang ating buhay, gumawa tayo ng mabuti sa ating kapwa. gawin natin ang mga bagay na makakapag pasaya sa atin, mag laan tayo ng oras sa mga mahal natin sa buhay. life is too short .......wag isipin ang mga problema, take it easy. hanggat nandito tayo panatilihin natin ang pag mamahal sa sa ating puso, maging mababa tayo, lawakan ang pang unawa, maging mapag bigay at tumulong sa nangangailangan sa kahit anong paraan.

Kung ano man ang marating natin sa buhay wag tayo magiging mataas, bagkus pasalamatan natin ito sa DIYOS dahil sa kanya nanggaling ang lahat ng ito.


Wag matakot sa kamatayan.........dahil kung tayo'y may matatag na paniniwala sa kanya hindi tayo dapat makaramdam ng takot. DAHIL PAG ORAS MO NA ORAS MO NA.. WALA NA TAYONG MAGAGAWA DUN...