Minsan sa Isang Dalampasigan

ni Aldrin Garcia

     Naglalakad si Bert sa dalampasigan noon. Minamasdan niya ang ganda ng karagatan na nasa harapan ng namumulang araw na nilalamon naman ng tubig. Ang hangin ay umiihip ng malamig na simoy. Ang mga alon ay payapang gumagalaw.

     Ito na ang huling pagkakataon para mapagmasdan niya ang karagatan na nagbigay sa kanya ng pagkain, inumin at buhay.

Naiyak talaga ako habang isinusulat ko ang kuwentong to. Lalo na sa mga binitiwang salita ng mga tauhan na galing din naman sa akin. =) At ang sarap ng feeling pakinggan mo pa ang My Heart will Go on..

Hope you'll like it guys!

hindi ko maalala kung kelan nag-umpisa ang paghahanap ko sa pinakasimpleng krus.  gusto ko sanang magkaroon ng kwintas na krus bilang tanda ng aking pagiging kristyano at bilang paalala na rin na kailangan kong sumunod sa lahat ng utos at gumawa ng tama sa lahat ng pagkakataon.  ang kwintas na krus sa leeg ko ang magsisilbing tagapagpaalala sa akin at sa tuwing mag-aalinlangan ako kung tama ba o mali ang gagawin ko hahawakan ko iyon at kakapain ang krus ng aking mga daliri upang maobliga akong gawin ang tama kahit na mahirap at kahit na ayokong magpakabait.  ang kwintas n

Introduksiyon

“Ang pagtanggap sa kaabsurduhan ng buhay at ng mga bagay sa paligid natin ay isang hakbang, isang mahalagang karanasan: hindi dapat dito nagtatapos at nagbibigay ng kawalan ng pag-asa bagkus pinupukaw nito ang paghihimagsik na nagbubunga ng kaaya-aya.”

'Nasan ka na?' tanong ko sa kanya matapos ang limang ring ng cellphone.

'20 minutes pa.' sagot niya.

wala akong maisulat dito. pabisita na lang ng blog ko.
http://natuyongtintangbolpen.blogspot.com/

Normal 0

finished 1/26/10.. antagal bago ko ito naipost dito. nauna na rin itong post sa internetseye.com kaya hinabol ko lang yung posting sa kabilang site.

hindi ko maalala kung kelan nag-umpisa ang paghahanap ko sa pinakasimpleng krus.  gusto ko sanang magkaroon ng kwintas na krus bilang tanda ng aking pagiging kristyano at bilang paalala na rin na kailangan kong sumunod sa lahat ng utos at gumawa ng tama sa lahat ng pagkakataon.  ang kwintas na krus sa leeg ko ang magsisilbing tagapagpaalala sa akin at sa tuwing mag-aalinlangan ako kung tama ba o mali ang gagawin ko hahawakan ko iyon at kakapain ang krus ng aking mga daliri upang maobliga akong gawin ang tama kahit na mahirap at kahit na ayokong magpakabait.  ang kwintas n

Introduksyon 

“Ang pagtanggap sa kaabsurduhan ng buhay at ng mga bagay sa paligid natin ay isang hakbang, isang mahalagang karanasan: hindi dapat dito nagtatapos at nagbibigay ng kawalan ng pag-asa bagkus pinupukaw nito ang paghihimagsik na nagbubunga ng kaaya-aya.”