Nakakita ka na ba ng taong pag nagsasalita ay namumuo ang LAWAY sa gilid ng labi?   Kadiri, pero meron.  Oo, yung teacher ko nung college.  Sa tuwing mag le-lecture nga siya at naglalakad papalapit sa akin ay gusto kong lumayo O kaya ay mag payong para lang maka-iwas sa talsik ng laway nya. 

This is a true story, when I was teaching Biology in High School.

Pangalawang kontrata na ni Kuya Abel dito sa Saudi, ibig sabihin mag-aapat na taon nadin siyang namumuhay bilang OFW sa bansang ito.  Dental Technician namin siya.   Kuya Abel ang tawag namin dahil mahigit 50 yrs old na siya.  Medyo mabagal na siya maglakad dahil sa kanyang rayuma sa paa. 

Ang totoong pangalan ng mga tauhan sa  kwentong ito ay aking pinalitan.  Lahat ng pangyayari ay pawang katotohanan batay sa aking karanasan.

Galing ako sa labas ng accommodation namin, bumili ako ng shawarma para sa  meryenda. 

Biyernes ngayon day off namin, nababagot na kasi ako sa pakikinig ng mp3 at kakalaro ng farmtown sa facebook.   Sa labas, malamig na ang hangin, buti nlang nag soot ako ng sweater at jogging pants. Naupo ako sa mesa habang hinihintay maluto ang aking order na pagkain.  

Isa akong mahilig gumawa at magbasa ng maikling kwento at tula.  OFW me now sa Saudi.

I miss my college days, especially the summer classes. I often wish I could go back. It's not all fun, I know, but sometimes, when I'm at my most nostalgic, it's not the fun that I find myself remembering, but the harshest times of my college life, my alternative living, my adult life beginning, my summer indie film.

This is just a recollection of the days I spent in Baguio, attending college summer classes in SLU. Remembering how I lived alone then always gives me the sense of not wanting to go back, and giving everything just to be able to go back.

Isang araw napansin kong ang panget ng buhok ko kasi humaba na. Sabi ko Ah baka bad hair day lang. Tapos the next day ganun uli. Bad hair day uli. Tapos naging bad hair week. Tapos everyday is a bad hair day. So I had a genius idea: naisip kong magpagupit.

Believe it or not, this is not fiction, this really happened to me, Manong Jhun exists, in fact, I saw him last week, and I felt an urge to hurt him.

I wrote this July of this year, during the Prison Break phenomenon.

Excuse the expletives, pala-mura talaga akong tao at nagpapaka-honest lang ako habang nagsusulat.

Got hatemail? Bring it on! Hehehe.

"Koya hard ba o soft?" Tanong nya

"Paamoy muna ng Oil na gamit nyo, minsan kasi may mga mineral oil na amoy kachichas eh, nakakasuka", Sagot ko. Nag ma-madali nyang nilabas ang langis na nakalagay sa isang kulay fink na lalagyan. Kinuha ko ito at dahan dahang inamoy. Hindi naman masyadong amoy kachichas pero sa tingin ko hindi naman mag re-react ang maseselan kong balat dito. Pinapasok ko sya sa aking Unit.

"Sige pwede na yan. Gusto ko ng hard na hindi masakit pero ayoko ng soft"

Hango sa totoong experience na nilagyan ng konting pangiliti bunga ng malikot na pag iisip. Isa ito sa mga walang ka sense-sense na entry ng may akda sa walang ka-kwenta-kwenta nyang blogsite.

http://iamalivingsaint.blogspot.com/