About several days na akong nagco-commute through work, besides ilang beses na rin akong nakkikipagsiksikan, nakikipaghabulan sa mga bus (kaya ayoko ng high heels eh) Typically tayuan dahil punuan. Indeed, ilang beses ko nang napapansin na ibat-ibang klase ng passengers particularly mga “bhoyz” ang sakay sakay nitong transport bus. Eh di eto ang siste, tayo ang lola mo, pero wag ka, ilang beses akong standing obation pero, maraming bese naman din akong binibigyan ng sit ng mga piling gentleman na to, mapateenager man or may edad. Ang saya dibah?.. Bigla ko tuloy naisip, sa panahon ngayon meron pa pala na mga nagmamagandang-loob atmga gentleman na willing ibigay ang kanilang pre-occupied sit sa mga “ghurlz” na tulad ko(kahit na ganito lang ako) Syempre di lahat ng passengers ganon. Marami pa rin ang tulog (tulug-tulugan) at mga nagpapatay malisya na walang lady na nakatayo. One time nga I saw this lady who has red half-face, yung parang birthmark all over her face… Sumakay siya along Buendia of course puno kaya tayo siya… Siguro alam niyo na sunod….? Nope mali kayo ng iniisip… tayo siya ever hanggang makarating siya sa destination niya.. Nasabi ko na lang tuloy, “ganon ba talaga?” por que ganon ba ang itsura ng isang tao di mo na tutulungan or papansisin. Super na-sad tuloy ako..

“Oh Alabang, Susana, San Pedro! Marami pa makakupo, makakaupo!” Sigaw ng konduktor sa mga pasaherong nag-aabang ng masasakyan sabay ang pagsampa sa hagdan ng iilang taong patungo na sa kani-kanilang destinasyon. Biyaheng Pacita – Malinta ang plakang nakalagay sa unahang salamin ng bus, malaki ito at laging may nakalagay na “E-pass” at “Skyway” para naman makatawag pansin sa mga pasaherong nagmamadali. Ngunit kung minsa’y magtyatyaga na lang sa pagtatawag kahit walang “Skyway-Epass” na nakapaskil. Todo sa pagtawag ang konduktor para makakota sa maghapong kikitain, “O marami pa makakupo, San Pedro – Pacita Skyway!” Muling sigaw ng konduktor sa sumunod na lugar na hinintuan ng bus. Wala masyadong pasahero palibhasa’y nataong Sabado, ngunit kung ordinaryong araw ng pasok ng mga empleyado nakakarami ng pasahero, pero minsan talaga’y kuntento na sa pangilan-ngilang seserbisyuhan. “Ano ba yan, ang tagal naman niyan!” bulyaw ng isang matabang mamang pasahero, dahilan upang mag-umpisa na ring magreklamo ang mangilan-ngilang pasahero. “Male-late na kami niyan sa trabaho” sigaw pa ng isang babaeng nakapang-opisina. Patuloy pa rin sa pagrereklamo ang iilang pasahero. “Pasensiya na ho kelangan talagang kumota!” pagdepensa ng konduktor. “Sana’y inagahan niyo ang alis para hindi kayo male-late, pare-parehas naman po tayong naghahanapbuhay!” sambit na lang ng konduktor sa kanyang sarili. “O Pacita-Susana!” Ang huling hirit na tawag ng kundoktor sa mga naka-antabay na pasahero sa kalsada. “Hop – may sasakay” wika ng kundoktor sa driver para habulin ang matandang babaeng kumakaway, senyales na ito ay sasakay. “Oh Nay hawak po” sabi ng konduktor habang inaalalayan ang matanda sa pagsakay.

I can't write poetry

without a dictionary

on-line

or at my desk.

I can't avoid excess imagery,

if I were to try and best

the writers who,

in confidence claim

themselves an artist despite the plain,

redundancy -

in their autopsy

of life, through written text. 

My Wife's Grandmother, Teresa Isidora Claypool, kept a diary from January 1 1941 till about the end of
1943, still living/hiding in the Phillipines during the Japanese occupation. The diary is pretty
generic in the beginning, but after December 6 1941 she becomes indulged in the threat of the
Japanese. She came from a wealthy family but lost both her parents the year before - then lost the
land she owned (at 19!) to the Japanese and had to flee into the jungles - all the while coninuing