Naku, naunahan nitong pagpapa-humble mo iyong pasasalamat ko sa iyo.

Anu't anuman, sir, kung tutuusin nga'y hinalaw ko lang rin itong trabahong ito mula doon sa tula mo. Kumbaga, ikaw ang totoong may pasimuno nitong kakuwelahang ito!

Si Shel Silverstein naman ang sunod nating banatan, haha!

pagkabasa ko nitong tula ni ginoong allanjohn naisip ko parang nabasa ko na ito noon. ayun, ikaw pala leigh ang salarin. hehe, wala akong maitulak kabigin. pareho akong napahanga at napangisi. magkasing-timbang.

http://dollysbaby.blog.friendster.com/

Halos ganitong buwan din noong nakaraang taon ko unang natalisod ang mga trabaho ni leigh. Noong mabasa ko ang counterpart niya ng THE PERFECT WOMAN ay kagyat ko itong kinaaliwan, bagay kaya noon din ay inambisyon kong gumawa ng sariling adaptation ng tula ni Paul Curtis.

Matapos ang ilang panimulang pagtatangka,  isinaisantabi ko muna ang borador sa dahilang di ko pa rin matanggal-tanggal sa isip ang mga memorableng linyang nabasa mula kay leigh. 

Sa totoo, naging mas madali pa nga para sa akin ang proseso ng dekonstruksyon ng orihinal na akda ni Curtis, kumpara sa hamon ng "pagkawala" sa balangkas ng ANG DALAGANG WALANG KAPINTASAN, lalo pa at maiko-consider nang patok, epektibo, at halos lahat ng kuwelang pahayag ay nasabi na dito sa tula ni Deo. 

Hayun po... hanggang sa susunod at maraming salamat uli sa oras mo, Jane.

epektibo talaga sa isang may humor na tula ang rhyming. sa puntong ito magandang nailatag ang mga salita na hindi pilit para magpatawa o magbigay-saya kundi, talagang inilapat sya ng maayos ng naaayon sa pamantayan ng isang magandang tula.

salamat dito bok, makabuluhang salin na naman ito. 

Naku Rom, baka mapagbintangan tayo niyan na ginagamit ko lang ang iskemang end-rhymes sa tuwing hindi seryoso, kundi man tahasang kabalbalan, ang approach ko sa paksang isinusulat (Kaparehas ng iskemang pinairal sa akdang ILONG, isang halaw ng tula ni Jack Prelutsky).

Putsa, ang bilis mo namang makapansin, hahaha.

hindi naman siguro, wala naman sa estilo ng pagsulat ng tula ang kaseryosohan nito kundi sa nilalaman at motibo mismo. gayunpaman, seryoso man o hindi ang tula hindi naman nakakabawas sa dignidad ng nagsulat nito ang ganitong gawain maliban nga lang kung itoy nagsisilbi sa mapang-api o sa institusyong mapanira.

kung magsusulat ako ng kwentong pag-ibig na nilalanggam sa tamis o komedyang magapatawa sa lahat--hanggat hindi ko inaapakan ang karaniwang tao o inaaglahi ang bayan, sa palagay ko, karaniwang pagsusulat lamang yon at hindi pagpuputa.

gaya nitong ginawa mo na isang karaniwan at masayang diskurso ng pagtula, ay gaya din ng isang makahulugan at makabuluhang gawain iba-iba nga lang ang porma at paraan :)   

Sa kaso mo, Adles, gawin mo na lang tsapa ang pagiging makata bilang lisensiya tuwing mamumuwalan sa bunganga ang malulutong na "punyeta" at iba mo pang minatamis na salita.

Hehe. Salamat sa pagdaan.