Iyon ang unang pagkakataong sumali ako, hindi naman ako umaasa na manalo o matanggap ang gawa ko, kumbaga, gusto ko lang sumubok kaya n'ung natanggap ko 'yung email sa akin at sinasabi nga na hindi makakasali ang kwento ko, natawa na lang ako.

Walang bitterness. Walang regrets.

Basta, sumubok ako 'yun ang mahalaga, kahit papaano hindi na ako ganoon kaduwag pagdating sa mga bagay na ganyan.

Pagod ako. totoo, pagod ako. emosyunal at pisikal na aspeto, pagod ako.

Hindi ko alam kung dahil ba sa trabaho o kung ano pa man, ngunit parang gusto ko na agad bumigay, para bang wala ng maluwang na espasyo para makahinga ako ng maluwag.

Mas nauna kang dumating sa kanya

Di ko akalaing s’ya ang mauuna

Pinunan n’ya ang kahungkagan iyong iniwan

Ngunit ang binigay nya’y di ko kayang suklian

nabuo ko na, nakasave na lahat sa usb ko, okay na okay na ang lahat. Nag reply na ang publishing house na pinadalhan ko ng e-mail at isang sample ng kwento ko, hinihintay daw nila ang kabuuan ng manuscript, pag-aaralan nila kung papasa ba, kung pasok na ba para mai-publish. nangatog ako bigla, hindi ko alam kung bakit. last month pa 'yung reply nila sa akin, pero hanggang ngayon hindi ko pa din pinapasa ang manuscript ko, ilang beses ko nang pinasadahan, inedit, binawasan, dinagdagan,

labing siyam na kwento. swak na sa isang antolohiya.

Swak na nga ba?

'm not asking or complaining, it's just that it's kinda fun. It's my first day of the year and a lot of momentous events happened. For the second time in a row, life taught me lessons in a rough way...

One, hurting other people hurts more than you hurt your self