Neruda,

never blooms

from

...

Ephemeral

buong magdamag na pag-iisa…

             aariin ko ba?

  Aangkinin ko, at ang ilaw ko’y hindi kailanman magiging sagrado.

…alam kong nais mong lumaya,

lalaya ka,

      lalaya ka,

palalayain kita…

ang kwento sa loob ng mga espasyo at tuldok,

Taguan

Magkubli sa dilim,

sa pag-asang hindi ka

lilisanin,

mga aninong naghahanap,

sa bawat mong

pag gayak,

Kailangang magtagong

mabuti,

At baka sa puso mo'y

may sumalisi,

Isa, dalawa tatlo,

magbilang ka hanggang

sampu,

Sumiksik ka sa sulok

na iyong pinagtataguan,

dahil ang unang makita'y

siyang talunan.

Luksong tinik

Mga daliring nakataas

sa ihip ng hangin,

ang pag-iwas dito'y

Noong unang panahon, may isang pusong bigo...

Kung kailan ang tula’y nilamon ng kawalang lumukob sa malaking distansiyang sa ati’y nakapagitan, kung kailan ang mga talinghaga’y naging kasing babaw na lamang ng mga damping nginig sa katawang dinaluyan ng pasmadong bathaluman, kung kailan ang mga higanteng kataga’y nagmistulang dwendeng detalye ng mga alaala ng iyong mukha, kung kailan ang puso’y kusa nang tumigil sa pagtibok at tumangging namnamin ang una’t huli nating pagkikita…

11

“Babalik siya, alam ko, nararamdaman ko na babalikan niya ako, kaya mananatili ako dito, dahil gusto kong matagpuan niya ako dito sa araw nang kanyang pagbabalik…”

Nakaupo ako sa gilid ng burol, kung saa’y kitang kita ko ang paghampas ng asul na mga alon na agad nagiging mga kumpol kumpol na puting bula tuwing hahalik ito sa mga batong habangbuhay nang natutulog doon.

Unti unting bumuhos ang ulan. Sinalo ito ng aking palad at pilit hinawakan.

hindi ako mabait, hindi din naman ako kagandahan, at hindi ako palangiti, pero nagawa kong paibigin ang isa sa pinakamagandang babae sa mundo.