-

May kanya-kanya tayong pamamaraan sa pagsukat
ng bigat. Mariing hatak ng grabedad na nagpapapirmi

sa ating pagtahak sa lupa: maaaring natutunan mo
na ang bigat ay mababaw na sugat sa talampakan

noong nagsisimula ka pa lang humakbang at gumala;
o kaya isang mapintog na bukol sa bumbunan

tuwing nauuntog sa mga ukol na hangganan;
galos sa paggalugad ng mga sutil na palad;

hampas ng sinturong nagpapanukala
sa mga batas at bilin na kinakailangang sundin

o ipagwalang-bahala. Katunayan, ang ating balat
ay talaan ng nagdaraang bigat. Ngunit dahil napupunit

ang sala-salansang kalyo gaya ng pagpapalit-pahina
ng kalendaryo, dahilan ito kaya malimit makaligtaan

ang palatandaang iniiwan ng bigat sa katawan. Sa pagtanda,
ang bigat ay inaanunsiyo ng di maiangat na talukap

tuwing haharap sa umaga. Mula unang salok ng tubig
hanggang huling kaskas ng sepilyo, mabigat ang antok

na matamlay nating kinakaladkad pababa ng hagdan, papasok-
palabas sa masikip na banyo. Mabigat ang mga daliring

umaapuhap sa di-mapagpantay na butas
at butones ng polo. Mabigat ang kapeng hindi nababawasan

ang labnaw sa nanlalamig na puswelo.
Mabigat ang lagitik ng sandali ngayong pare-pareho

tayong nagmamadali, ‘kamo’y huli ka na sa klase.
Sa labas ng bahay, mabigat ang tapak ng ulan

sa iyong payong at kapote. Nataong mabagal ang usad
ng ating sinasakyan, mabigat ang trapik ayon sa ulat

na dinatnan. Madalas naiisip ko kumbakit parang di gumagaan
ang mga bagay-bagay na dati nang pasan.

Mapapatingin ako sa iyo sa loob ng sasakyan,
malamang ginawa mo na namang sandalan ng ulo

ang nangangalay kong balikat at braso. Mapapangiti
na lamang ako. ‘Yan muna ang magagawa ko.

Pagdating sa eskuwela, ibabalik ko ang mabigat na bag
na ugali mong ipabitbit tuwing naglalakad. Hahangos ka

papunta sa mga kaibigan. Kakapain ko ang gusot na iniwan
ng iyong bag at ulo sa aking manggas at kuwelyo. Ganito

palagi ang tagpo: Ako, mag-isang nakatayo,
nagtataka kumbakit sa pagkakataong ito pa

madalas kong madama ang di mabuhat-buhat na bigat.