ngayong araw, mayroon nanamang nahuling mga vietnamese national na lumapastangan ng aming karagatan..

hindi ko maipigilang maaawa sa kanilang hitsura pagdating sa aming tanggapan at hindi ko din mapigilang maawa sa aking ilong dahil sa kanilang kasang-sangan.

at tulad ng dati, tinupok kami ng mga elemnto ng media na kumuha ng bawat anggulo ng mga bihag na viet.. at ng militar na naghanda ng kanilang pagkain.

ang inquest officer namin ay isa sa mga batang piskal. bagito at takot sa kamera..

kumpara sa mga lokal na pulitiko na nais makita ang mga nagsasalitang ulo sa telebisyon, ang aming piskal ay nangangatog na makita kahit hibla lang ng kanyang buhok.. ayaw niyang magpa-interbyu kung hindi lang sa pagsisikil ng aming pinaka boss.

nakakatawa ang mga sumunod na eksena...di ko na ilalahad, personal na..

ngunit nang na-ihanda na ang resolusyon at ang habla, nanlumo ako sa aking nakita.. sa mga pahina ng mga ebidensiya, naroon ang larawan ng mga isda at ang isangdaan at isang pawikan na kanilang hinuli....

nakakaawa.. nakakahabag isipin na kami ngang mga taga-Palawan, tinitiis na wag silang hulihin kahit malaki ang halaga nila... dahil mas mahalaga sila sa pagpapanatili ng balanse ng aming kalikasan. heto itong mga dayuhan na ito walang pakundangang gumambala sa tahimik namin karagatan..

hindi ko alam kung kailan sila titigil... mayroon naman silang sariling kalikasan

kung hindi nila kaya itong irespeto, wag nilang idamay ang sarili nating pampang.... 

kung hindi hayaan nang ang inang kalikasan ang gumanti sa kanilang paglabag sa kanyang kabuuan...