Ilang taon na ang nakakalipas... April 14, 2003... Isang kaibigan ko ang nawala.. at kahit ano pa ang gawin ko... alam kong hinding-hindi na siya babalik....

February 13, 2006.... Sinulat ko ang tulang ito. Akala ko noon isa lang ang rason ko sa pagsulat ng tulang ito... para makapasa sa poetry recital sa world literature subject... pero pagkatapos kong pagbuhusan ng oras (kahit walang oras), utak (kahit butas ang utak ko), at emosyon (kahit ayokong maging emotional) ang tulang ito, nakita ko na lang na naging way rin ito para tuluyan ko ng makalimutan o matanggap ang pagkamatay ng isang napakamabuting kaibigan....

Ang tulang ito ay para kay "Den" at sa lahat ng mga taong nangungulila sa mga mahal nila sa buhay na maagang nilisan ang mundo...

Yesterday, I wished from heaven
To shower me the magic of friendship
Suddenly, stars granted my ultimate wish
God gave you to me, then we started a story

We took the road of life together
We traveled the journey of tears and laughter
How can I forget, you cried on my shoulder
And I gave my best to make you better

We shared the story of every second
Sometimes we fight for little things, too
But now, you left me all alone
Your memory fills my heart and soul

How can I stop the falling tears?
How can I heal my wounded heart?
How can I say, everything is over
When memory of your smile is everywhere?

Now the pain doesn’t want to leave
And my heart doesn’t want to forget
‘Cause the memory of our best friendship
Will always be here inside of me

If I could have another wish from heaven
I wish to bring you back here once again
So that I could have the another chance
To say everything that I missed to tell

I’m sorry my friend, If I wasn’t there
That time when you mostly need my care
Now that the heaven’s door is finally open
I wish that angels would accompany you to heaven.

Kaya sana.... wag nating hayaang masayang na lang ang bawat oras na kasama natin ang ating mga kaibigan at mahal sa buhay.... dahil di natin alam baka bukas.... o sa makalawa.... hindi na natin sila makakasama kahit ipagpilitan natin....

Melanie or Melay is a frustrated writer from Lipa City Batangas... May writing partner ako ngayon. Si Eloisa Marie Hernandez. Passion ko talaga ang magsulat..Enjoy reading.... Minsan mahilig magpaiyak sa kwento pero ngayon nagbagong buhay na ako...gusto ko na lang magpasaya at mantrip.. ahehehe..... Makulay ang buhay... baw! Sa lahat ng kabataang nahihilig sa pagsusulat, "Itaas natin ang bandera ng mga batang manunulat ng bansang Pilipinas!"